Του Βασίλη Μουλόπουλου
Τελικά έχουν πλάκα οι ιππότες των αγορών. Οι κομισάριοι του αριστερού και δεξιού νεοφιλελευθερισμού. Όλο το ασκέρι του "πολιτικά ορθού" θυμίζει πλέον γκροτέσκες φιγούρες μιας μνημονιακής commedia dell' arte που έχουν χάσει κάθε αίσθηση του γελοίου.
Εγώ τουλάχιστον το ομολογώ: Παρά το "κρίσιμο των στιγμών για τη χώρα", όπως γράφουν στα κύρια άρθρα τους οι έγκυρες εφημερίδες, αρχίζω και το διασκεδάζω.
Οι καλύτερες πέννες της έγκριτης δημοσιογραφίας, διαγωνίζονται για το καλύτερο σενάριο ταινίας τρόμου με τίτλο "Ο ΣΥΡΙΖΑ στον δρόμο με τις λεύκες". Δυστυχώς όμως γι' αυτούς, αποδεικνύονται κατώτεροι των περιστάσεων. Τα σενάριά τους είναι απλώς κακογραμμένα ριμέικ μιας θεατρικής παράστασης που έχουμε ήδη ξαναδεί.
Ίδιες ατάκες, ίδιοι πρωταγωνιστές, ίδιοι καρατερίστες, ίδιοι κομπάρσοι, πανομοιότυπο σενάριο με εκείνο του 2012.
Επιστροφή στη δραχμή, έξοδο από τις αγορές (στις οποίες ουδέποτε μπήκαμε), εκτίναξη των spread, φυγή των κεφαλαίων, κατάρρευση του Χρηματιστηρίου. Σεισμοί, λιμοί και καταποντισμοί.
Και γι' αυτό δεν πρόκειται να κόψουν εισιτήρια. Το κοινό, ήδη από τις πρώτες ατάκες του, έργου, λέει: "εδώ ήρθαμε, πάμε να φύγουμε".
Αλλά, δυστυχώς για τις έγκυρες πένες και τους θιασάρχες τους, όπως έγραφε η "Αυγή" στο κύριο άρθρο την περασμένη Πέμπτη, "το 2014 δεν είναι το 2012".
Όπως έγραψε εκείνος ο ακατονόμαστος γερο-Καρλ, "η Ιστορία επαναλαμβάνεται σαν φάρσα".
Με άλλα λόγια, τα σενάρια τρόμου που άρχισαν να δημοσιεύονται τις τελευταίες ημέρες και θα πυκνώνουν όσο πλησιάζουμε προς τις κάλπες μόνο τη ιλαρότητα μπορούν να προκαλέσουν στο κοινό.
Το οποίον κοινό ουδόλως ανησυχεί με τις ανησυχίες των έγκυρων και έγκριτων αναλυτών και τις παραφυάδες αυτών.
Οι κραυγές αγωνίας τους για το "πού θα οδηγήσει τη χώρα ο ΣΥΡΙΖΑ" δεν είναι ούτε καν κωμικές, απλώς προσβάλλουν τη νοημοσύνη και την αισθητική των θεατών.
Τα καλαμπούρια τέλειωσαν. Αυτό το έχουν πάρει πλέον απόφαση όλοι όσοι απαρτίζουν τον θίασο σκιών του Μνημονίου, πολιτικοί, οργανικοί διανοούμενοι, διαμορφωτές γνώμης.
Και τώρα τι κάνουμε; Αυτή είναι η αγωνιώδης ερώτησή τους.
Αντιλαμβάνονται ότι συνέδεσαν την ύπαρξή τους με την πολιτική και τους πολιτικούς του Μνημονίου και ότι η ανατροπή αυτής της πολιτικής θα τους βάλει στα αζήτητα. Ας πρόσεχαν!
Κανένας δεν θα κλάψει για το δράμα τους. Όλοι έχουν καταλάβει πλέον ότι η ταινία τρόμου που μας σερβίρουν δεν είναι ούτε καν τουρκική σαπουνόπερα...
