Του Λευτέρη ΚΑΠΩΝΗ
Με τους δεξιούς δεν έχω πρόβλημα, τους καταλαβαίνω. Τους έκατσε μια ευκαιρία στη Γιάλτα κι ανασκουμπώθηκαν να δουλέψουν το μαγαζί... Στοκ δεν υπήρχε από την Κατοχή κι είπαν να πουλήσουν λίγο πατρίδα, πολλή πατριδογνωσία και όλα τα συναφή για να μπορούν να λεηλατήσουν το σχέδιο Μάρσαλ κι ό,τι βοήθεια έστελνε η Νέα Ρώμη στους Πάρθους...
Η δουλειά πήγαινε ρολόι γιατί τα ανώτερα στελέχη γίνονταν ανθύπατοι και το μόνο νταραβέρι που είχαν με την κοινωνία ήταν να της διδάξουν τον αντικομμουνισμό. Η Νέα Ρώμη δούλευε ντελίβερι και οι δικοί μας έκαναν τους πιτσαδόρους σε ιδέες και μέτρα που έρχονταν σε συσκευασία CIA...
Εν τω μεταξύ, τον πρώτο καιρό προσέλαβαν κι ό,τι σκουπίδι κυκλοφορούσε στην πιάτσα και είχε συνεργαστεί με τους Γερμανούς για να κάνει τη βρόμικη δουλειά. Η αστική τάξη δεν ήθελε να λερώσει τα χέρια της με φόνους και αίμα. Η βαρβαρότητά της εξαντλείται στο να δίνει διαταγές. Η γκιλοτίνα είναι επάγγελμα για φτωχούς. Μ' αυτούς δεν έχω πρόβλημα. Απλώς δεν τους έκανα παρέα. Η ιδεολογία τους συνοψίζεται στο ο καθένας για την πάρτη του κι οι φτωχοί για όλους και για όλα.
Μ' αυτούς που τα παίρνω στο κρανίο είναι με κάτι μεταλλαγμένους προοδευτικούς που μοιάζουν στα φυτά της Monsanto... Έτσι κι αρχίσεις να διατρέφεσαι με τις ιδέες τους, δεν τη γλιτώνεις την κακοήθεια. Το ασφαλές κριτήριο, έλεγε ο Όργουελ, είναι η θέση που παίρνεις όταν βλέπεις τον αστυνόμο να κυνηγάει το χαμίνι. Αυτοί είναι με τον αστυνόμο που κυνηγάει το χαμίνι γιατί πήρε ένα καταναλωτικό και δεν το πλήρωσε και οι τράπεζες κινδυνεύουν κι ο αστυνόμος πρέπει να κάνει τη δουλειά του. Εν τω μεταξύ, από τα δάνεια στα χαμίνια κάποιοι στις τράπεζες έπαιρναν μπόνους κι έτσι λυσσασμένα έσπρωχναν τα δάνεια στους χλιμίντζουρες, που τώρα πρέπει να νιώθουν ενοχές γιατί τα φάγανε μαζί με κάτι ελέφαντες. Έτσι και καταπιείς αυτό το σκεύασμα, σού 'ρχεται το δεύτερο.
Οι άνθρωποι πρέπει να πληρώνουν τα χρέη τους. Τι ωραίο! Τι έντιμο! Και οι χώρες πρέπει να πληρώνουν, γιατί αλλιώς με τι μούτρα θα κυκλοφορούν στη χρηματοπιστωτική πιάτσα; Στην παγκοσμιοποιημένη κοινωνία... Εδώ σε τελειώνουν. Γιατί έχεις συνηθίσει όταν χρωστάς σ' έναν φίλο, σ' έναν γνωστό, να ντρέπεσαι αν δεν έχεις να τον ξοφλήσεις.
Μ' αυτά και μ' αυτά στήνουν μια δική τους "προοδευτική πατριδογνωσία" και κυκλοφορούν ακόμη διάσημοι μαϊντανοί στα κανάλια, σιτιζόμενοι ακόμη στο πρυτανείο από τα δικά μας χρήματα. Όταν, όμως, βγαίνει ο Τσίπρας να μιλήσει, πέφτουν οι μάσκες, γιατί θέλει η πουτάνα να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει.
Μια στο καρφί και μια στο πέταλο. Τη μια είναι ένας συμβιβασμένος, μια από τα ίδια, θα τα πάρει κι αυτός όπως όλοι γιατί έτσι είναι η ζωή. Την άλλη είναι ο Τσε Γκεβάρα που θα καταστρέψει τα πάντα. Όμως καιρός του σπείρειν, καιρός του θερίζειν και τα χαμίνια που είναι όλη η κοινωνία ετοιμάζονται να πάρουν το αίμα τους πίσω και, ως γνωστόν, τα μεταλλαγμένα είναι της μιας σποράς γιατί δεν αφήνουν σπόρο πίσω τους.
