Οι συνεργασίες, πολύ περισσότερο οι συμμαχίες, ήταν πάντα ένα δύσκολο θέμα για την ιστορική Αριστερά. Παρότι πρόκειται για το αλφάβητο της πολιτικής όσων δυνάμεων έχουν προοπτική εξουσίας, προκαλούν αντιδράσεις, ακόμη και συγκρούσεις, την ώρα της εφαρμογής.
Στη σημερινή περίοδο της ανοικτής κρίσης πολιτικής εκπροσώπησης είναι λογικό να προκαλούν προβληματισμούς οι συζητήσεις για συνεργασίες, όταν μάλιστα συνοδεύονται από δεσμεύσεις στα κρίσιμα ζητήματα της διακυβέρνησης. Η κρίση του πολιτικού συστήματος κάνει τους πολίτες πολύ πιο υποψιασμένους. Αναμενόμενο, επομένως, είναι να αντιτίθενται σε συνεργασίες με όσους θεωρούν υπεύθυνους για τις μνημονιακές πολιτικές. Αναρωτιέμαι όμως αν υπάρχει κάποιος στον ΣΥΡΙΖΑ που ζητάει συνεργασίες ή/και συμμαχίες με όσους έχουν προκαλέσει με αποφάσεις ή συνεχίζουν να προκαλούν με τη συμπεριφορά τους.
Αυτή η θεμιτή δυσφορία δεν μπορεί να αναιρεί την ουσία της πολιτικής δράσης, η οποία έχει στόχο την αλλαγή των συσχετισμών και την οικοδόμηση ενός νέου κοινωνικού - πολιτικού συνασπισμού εξουσίας με προοδευτικό πρόσημο. Ενός συνασπισμού εξουσίας ο οποίος θα διεκδικήσει την ηγεμονία, όχι για να γυρίσει τη χώρα στο παρελθόν της διαφθοράς, της διαπλοκής, των πελατειακών σχέσεων, αλλά για να τα αλλάξει όλα.
Κάθε συζήτηση για συνεργασίες, για να είναι αξιόπιστη, οφείλει να στηρίζεται σε αρχές και προγραμματικές θέσεις. Να μην εξαντλείται σε κινήσεις κορυφής, αλλά να αφορά όλη την κοινωνική βάση του αριστερού - προοδευτικού πόλου εξουσίας. Μακριά από αντιλήψεις "πλυντηρίου", όσο και περίκλειστου κάστρου. Αν είναι σωστό ότι κάθε συζήτηση για συνεργασίες δεν συνιστά αυτομάτως και συναλλαγή, τότε ας αναζητηθούν συγκλίσεις στο έδαφος μιας γνήσιας εναλλακτικής προγραμματικής πρότασης εξουσίας και ενός δεσμευτικού κώδικα για όλους (σ.σ.: αλήθεια, τηρείται από τους σημερινούς βουλευτές;). Ειδικότερα, ας επιδιωχθεί συμφωνία με πρόσωπα φερέγγυα και κυρίως ας ανοιχθεί ο ΣΥΡΙΖΑ στα ευρύτερα στρώματα των εργαζομένων - μεθαύριο είναι και η μεγάλη απεργία.
Στην πράξη η κοινωνική διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σε διαρκή εξέλιξη και συντελείται ταυτόχρονα με την πολιτική και προγραμματική του ωρίμανση. Η "ενθαρρυντική απειρία" δεν αρκεί πια, απλώς εξηγεί πολλές από τις άστοχες παρεμβάσεις.
Σταύρος Καπάκος
