Το κτήνος (συγνώμη, κτήνη) που είχε ψεκάσει τον Μανόλη Γλέζο είχε πει το απίστευτο: δεν τον είχε γνωρίσει. Δηλαδή, σε κάθε μη γνωστό ενενηντάρη που διαδηλώνει αξίζει κι ένας κουβάς χημικά στα μούτρα.
Το ζώον (συγνώμη, ζώα) που τραβολογούσε τις προάλλες τον Νίκο Κιάο απειλώντας να τον προσαγάγει επειδή παρενέβη, δηλώνοντας τη δημοσιογραφική του ιδιότητα, στον δημόσιο ξυλοδαρμό νεαρού από τα ανθρωποειδή της συμμορίας, ήξερε με ποιον τα έβαζε. Μπορεί να μη γνώριζε τα χρόνια φυλακής και εξορίας και τα βασανιστήρια στα οποία είχαν υποβάλει τον Κιάο οι προκάτοχοι και είδωλά του, αλλά ήξερε ότι δεν έχει ακόμη σκύψει το κεφάλι.
Θα μου πείτε, αποκαλώ ζώα, κτήνη και ανθρωποειδή τους αστυνομικούς; Μπα; Και πού ξέρουμε ότι όλοι αυτοί που εμφανώς παρανομούν έχουν άλλη, επίσημη, ιδιότητα όταν δεν φέρουν διακριτικά, όταν δεν δίνουν τα στοιχεία τους; Επειδή φοράνε μια στολή που τη βρίσκεις κοψοχρονιά στα παλιατζίδικα;
Όσο για τον πολιτικό τους προϊστάμενο, που ούτε μια συγνώμη δεν είχε την πονηριά να ζητήσει, του χαρίζω μια τούρκικη παροιμία που του ταιριάζει γάντι: Τέντζερι γιουβαρλαντί καπαϊγνί μπουλντού*.
ΚΛΕ. ΤΣΑ.
* Κύλισε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι.
