Toυ ΑΝΕΣΤΗ ΤΑΡΠΑΓΚΟΥ
Η επίτευξη της ψήφου εμπιστοσύνης στη μνημονιακή συγκυβέρνηση της έδωσε, όπως φαίνεται, σχεδόν μια πεντάμηνη ανάσα ζωής μέχρι την οριστική καταβαράθρωση της επιρροής των κυβερνητικών κομμάτων και την προβλεπόμενη ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ στη θέση της «οριακής» εκλογικής αυτοδυναμίας. Ωστόσο, αυτό ακριβώς το γεγονός είναι που οδηγεί την κοινοβουλευτική κυβερνητική «πλειοψηφία» εκ των πραγμάτων στην προσπάθεια ακόμη παραπέρα εμβάθυνσης της ακραία νεοφιλελεύθερης πολιτικής της, εφόσον προετοιμάζεται από τη μια πλευρά για την ψήφιση του Κρατικού Προϋπολογισμού 2015, ο οποίος επιβάλλει εκ νέου αύξηση των φορολογικών επιβαρύνσεων, περικοπή των ασφαλιστικών και κοινωνικών δαπανών, συρρίκνωση της δημόσιας επενδυτικής δραστηριότητας και από την άλλη πλευρά την έγκριση και απαρχή εφαρμογής των απαιτήσεων της ελληνικής αστικής τάξης και των ευρωπαϊκών οικονομικών κέντρων για την απονεύρωση και εξουδετέρωση της συνδικαλιστικής νομοθεσίας, για την παραπέρα αποψίλωση των συντάξεων μέχρι την εφαρμογή της κατώτατης σύνταξης των 360 ευρώ για το σύνολο των εργαζομένων και τη μονιμοποίηση όλου του πλέγματος των αβάσταχτων φορολογικών βαρών. Πρόκειται για την τελευταία μεν, εντούτοις αιματηρή πράξη του δράματος της κοινωνικής καταστροφής με πρωταγωνιστή τη συγκυβέρνηση Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ.
Ταυτόχρονα, από όλες τις πλευρές των δημοσκοπικών ευρημάτων προκύπτει η προοπτική της προσέγγισης της κοινοβουλευτικής αυτοδυναμίας για τις δυνάμεις της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, ξεπερνώντας το όριο του 35% της εκλογικής επιρροής. Παρά αυτή την προδιαγραφόμενη καταφανή επικράτηση της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, θα πρόκειται για μια πολιτική διακυβέρνηση που θα συνοδεύεται από τη διατήρηση μιας σχετικής ισχύος του συνολικού μπλοκ των αστικών δυνάμεων (Ν.Δ. + ΠΑΣΟΚ + Ποτάμι + Χ.Α.), που βρίσκονται σε μετωπική αντίθεση με τη ριζοσπαστική πολιτική και εξακολουθούν μάταια να ονειρεύονται την «κυβέρνηση ειδικού σκοπού», προκειμένου να περισώσουν αυτά που πλέον δεν περισώζονται, που συγκεντρώνουν αθροιστικά το 45% της εκλογικής επιρροής. Επίσης, από την πανθομολογούμενη αντικειμενική καθίζηση του λαϊκού κινηματικού παράγοντα, εξαιτίας μεταξύ των άλλων της υπερμεγέθους ανεργίας που επιδρά παραλυτικά, καθώς και του υπονομευτικού και συναινετικού ρόλου της θεσμικής συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας.
Κατά συνέπεια, η κοινοβουλευτική αυτοδυναμία της Ριζοσπαστικής Αριστεράς (που αξιοποιεί το μπόνους των πενήντα πρόσθετων κοινοβουλευτικών εδρών) θα έχει «εύθραυστα χαρακτηριστικά», παίρνοντας υπ' όψιν το τεράστιο μέγεθος των προβλημάτων που προέρχονται από το οικονομικό ολοκαύτωμα της τελευταίας πενταετίας, αλλά και την ισχύ των αστικών πολιτικών και οικονομικών δυνάμεων. Προφανώς, η συμμαχική συμβολή είτε του ΚΚΕ είτε των ΑΝ.ΕΛΛ. (που συγκεντρώνουν αθροιστικά το 8% της εκλογικής εμβέλειας) εμφανίζεται προβληματική και δεν αποτελεί μια πολιτική σταθερά ικανή να παράσχει μια ευρεία κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Η κίνηση του ΣΥΡΙΖΑ θα βρίσκεται κυριολεκτικά στην «κόψη του ξυραφιού», πράγμα που ακριβώς ορίζει σημαντικές ανάγκες ενεργοποίησης σ' αυτή την ολιγόμηνη περίοδο «επιθανάτιου ρόγχου» της «τυπικής» κυβερνητικής πλειοψηφίας.
Ακριβώς αυτή η επίγνωση της επερχόμενης επικράτησης της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, στις αναγκαστικές εκλογές που θα προκύψουν από την αδυναμία εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας, μπροστά στα τελευταία ανατριχιαστικά μέτρα που επιχειρεί να εφαρμόσει το κυβερνητικό μπλοκ, μπορεί να αποτελέσει την κινητήρια δύναμη, το εφαλτήριο λαϊκής κινητοποίησης γενικευμένου χαρακτήρα, που θα έχει δύο πολυσήμαντες συνέπειες: από τη μια πλευρά τη δυνατότητα ματαίωσης και αποτροπής της ψήφισης των τελευταίων αλλά καταστρεπτικών αντιδραστικών «μεταρρυθμίσεων», πράγμα που θα οδηγήσει στην ακόμη παραπέρα συντόμευση της κυβερνητικής ζωής. Από την άλλη πλευρά στην αναγέννηση και αναζωογόνηση του λαϊκού εργατικού κινήματος, για το οποίο η προσδοκία της κυβερνητικής αλλαγής αντιπροσωπεύει ένα ισχυρότατο κίνητρο, με αποτέλεσμα η εκλογική επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ να τον βρει σε παραλληλία με μια ευρεία κινητοποίηση του λαϊκού παράγοντα, ικανού να διαδραματίσει πρωτοποριακό ρόλο στις μετέπειτα εξελίξεις. Η συνειδητοποίηση και υλοποίηση αυτών των κατευθύνσεων είναι εφικτή, γιατί η λαϊκή προσδοκία μπορεί να ανοίξει κυριολεκτικά τους «ασκούς του Αιόλου» για τον κόσμο της εργασίας και της ανεργίας.
Συμπερασματικά, μια αριστερή κυβέρνηση με οριακή κοινοβουλευτική πλειοψηφία (εξαιτίας του κοινοβουλευτικού μπόνους), χωρίς τη δυνατότητα εμπεδωμένων πολιτικών συμμαχιών στο πολιτικό σκηνικό, και αντιμέτωπη με τον ισχυρό πολιτικό συνασπισμό των αστικών δυνάμεων, χρειάζεται ταυτόχρονα: τη διεύρυνση της πολιτικής και εκλογικής της επιρροής σε υψηλότερα επίπεδα, έτσι ώστε να μπορεί να ασκηθεί με ασφάλεια. Την υποστηρικτική παρέμβαση ενός ανασυγκροτημένου και εν κινήσει εργατικού συνδικαλισμού και κοινωνικού κινήματος που να γέρνει τον συσχετισμό των δυνάμεων προς τη δημοκρατική, προοδευτική, αντισυστημική πλευρά. Και οι δύο αυτές παράμετροι μπορούν να ικανοποιηθούν στη σημερινή συγκυρία ακριβώς με την τροφοδότηση της λαϊκής κινηματικής δυναμικής απέναντι στα τελευταία και οδυνηρά μέτρα της μνημονιακής συγκυβέρνησης (προϋπολογισμός, συνδικαλιστικό, ασφαλιστικό, φορολογικό). Αυτή η απαραίτητη διάσταση σήμερα έχει τη δυνατότητα να αγκαλιάσει κινηματικά ευρείες λαϊκές δυνάμεις, να τις οδηγήσει στη ριζοσπαστική ηγεμονία, να τις κερδίσει στην αριστερή κυβερνητική προοπτική και να συγκροτεί την ασφαλέστερη βάση για την αριστερή στροφή της πορείας των πραγμάτων.
