ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΡΗΣΤΟΥ
"Η επιστροφή στην ανάπτυξη με ρυθμό 2,9% (όχι 3%, αλλά 2,9% ακριβώς!) μετά από έξι χρόνια ύφεσης θα αποτελέσει τον κινητήριο μοχλό για την αύξηση των εσόδων από άμεσους φόρους κατά 809 εκατ. ευρώ και κατά 930 εκατ. από έμμεσους το 2015, χωρίς νέα μέτρα, αλλά με τις πρώτες φοροελαφρύνσεις". Αυτό αναφέρεται στο προσχέδιο του προϋπολογισμού για το 2015. Προσχέδιο είναι, προϋπολογισμός που θα τον εκτελέσει άλλη κυβέρνηση είναι, ό,τι θέλει μπορεί να λέει. Άλλωστε εκτός από φόρους αρπαγές ακινήτων και εκποιήσεις δημόσιας περιουσίας, αυτή η κυβέρνηση δεν έχει αρμοδιότητα ούτε και ξέρει να κάνει κάτι διαφορετικό.
ΣΤΟ ΠΡΟΣΦΑΤΟ άρθρο του στους FT, o γνωστός αναλυτής Βόλφγκανγκ Μινχάου σημειώνει στον πρόλογό του: " Όπως το Μεγάλο Κραχ του '30 στις ΗΠΑ, η βαθιά ύφεση της Ευρωζώνης μάς ξεγελάει με μικρά διαλείμματα, αλλά στην ουσία παραμένει αλώβητη. Αν η ΕΚΤ δεν κάνει την ανατροπή, θα μετατραπεί σε μόνιμη στασιμότητα, που θα διαρκέσει για γενεές... δεκατέσσερις. Στην ετήσια σύνοδο κορυφής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας, τον Οκτώβριο του 2013, ανακηρύχθηκε επισήμως η λήξη της κρίσης στην Ευρωζώνη. Έναν χρόνο αργότερα, αντιλαμβανόμαστε ότι η αισιοδοξία ήταν ουτοπική: βρισκόμαστε στο 7ο έτος μιας βαθιάς ύφεσης, που αρνείται να λήξει".
ΔΥΣΤΥΧΩΣ, η λάθος συνταγή θα συνεχιστεί, όσο οι ευρωπαϊκές χώρες δέχονται να σύρονται από τη γερμανική ατμομηχανή, σχεδόν τη μόνη που έχει βγει ευνοημένη από αυτήν την περίοδο της παρατεταμένης ύφεσης. Είναι αστείο να μιλάμε για ανάπτυξη στην Ελλάδα όταν πλέον δεν διαθέτει ή δεν παραχωρείται κανένα επενδυτικό πλεονέκτημα, όπως είναι χρηματοδοτικά εργαλεία, κόστος χρήματος, ενέργειας μεταφορών, σταθερό φορολογικό σύστημα, αποτελεσματικός αποκεντρωμένος δημόσιος τομέας και όσα άλλα θέλετε που καθορίζουν την παραγωγική διαδικασία και το διεθνές εμπόριο.
ΜΟΥ ΕΛΕΓΕ πρόσφατα ένας Ελληνοαμερικανός καθηγητής ειδικευμένος στις έρευνες αγοράς πώς δουλεύει το σύστημα στις ΗΠΑ, ειδικά στον τομέα της χρηματοδότησης. Έχεις λοιπόν μια επιχείρηση που κλείνει ένα μακροχρόνιο συμβόλαιο εξαγωγής των προϊόντων της. Δεν έχει τα κεφάλαια να εκσυγχρονίσει τον μηχανολογικό της εξοπλισμό ώστε να παράξει την επιπλέον ζητούμενη ποσότητα. Υπάρχει η κρατική τράπεζα Εξαγωγών - Εισαγωγών των ΗΠΑ με κεφάλαια 33 δισ. δολάρια στην οποία παρουσιάζοντας το συμβόλαιο μπορείς να ζητήσεις επιδοτούμενο δάνειο για την αύξηση της παραγωγής και φυσικά των θέσεων εργασίας. Η τράπεζα ερευνά προσεκτικά τη συμφωνία και αν την κρίνει φερέγγυα, σε χρηματοδοτεί. Επίσης κάθε Πολιτεία έχει οικονομικό τμήμα ανάπτυξης και αν το πρότζεκτ που της παρουσιάσεις κρίνεται ενδιαφέρον, σου παρέχει 90% κάλυψη του δανείου που μπορείς να ζητήσεις από οποιαδήποτε τράπεζα. Τα χρηματοδοτικά εργαλεία που υπάρχουν σήμερα είναι δημιουργήματα του Μνημονίου με χρήματα των φορολογουμένων, δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους, αφού είναι ουσιαστικά όργανα εκτέλεσης του Μνημονιακού σχεδίου που προβλέπει τη διάλυση των παραγωγικών μηχανισμών και την αρπαγή περιουσιακών στοιχείων των Ελλήνων.
ΣΕ ΜΙΑ χώρα όπως η δική μας, με ισόβιο πλάνο εξάρτησης λόγω υψηλού χρέους, την οποία τα ιερατεία της Ευρώπης σχεδιάζουν να μετατρέψουν σε τουριστική ιδιόκτητη αποικία μέσω των μαριονετών που κινούν, πρέπει να είσαι ταχυδακτυλουργός για να παρουσιάσεις ανάπτυξη 2,9%, στη σημερινή κατάσταση που είναι η Ε.Ε. Η εσωτερική αγορά δεν μπορεί να την προσφέρει και οι ελληνικές εξαγωγές χάνουν διαρκώς έδαφος. Παραγωγικές επενδύσεις δεν υπάρχουν και οι εισαγωγείς εξαφανίζουν ολόκληρους κλάδους, όπως συνέβη, για παράδειγμα, με το ΙΚΕΑ που έφτασε τα 10 υπερκαταστήματα στην Ελλάδα χωρίς να έχει την υποχρέωση από τη νομοθεσία, λόγω της υπέρβασης της δεσπόζουσας θέσης στην αγορά, να κάνει ή να μεταφέρει έστω ένα από τα εκατοντάδες εργοστάσια παραγωγής που διαθέτει σε όλο τον κόσμο, στη χώρα μας. Η κυβέρνηση της Αριστεράς και των συμμάχων της, όπως είπε ο Αλέξης Τσίπρας στην ομιλία του στο Φεστιβάλ της Νεολαίας, θα έχει τον λόγο και ίσως την τελευταία ευκαιρία να σώσει την πατρίδα μας. Όσοι φοβούνται να παίξουν στο γήπεδο, ας καθίσουν στην εξέδρα, εκεί όπου επιτρέπεται να λένε ό,τι θέλουν.
