Του Βασίλη Μουλόπουλου
Τελικά απ' ό,τι έχω καταλάβει η πρόταση του Ποταμιού είναι ότι δεν έχει καμία πρόταση. Ή μάλλον, για να είμαι δίκαιος, προτείνει πρώτα να το ψηφίσουμε και μετά να το συζητήσουμε. Όλα για τον κ. Στ. Θεοδωράκη είναι προς συζήτηση: η Υγεία, η Παιδεία, το Ασφαλιστικό, το Φορολογικό, το εκλογικό σύστημα, οι κοινωνικές παροχές, η ανεργία η φτώχεια, το Μνημόνιο, τα εργασιακά, το εκλογικό σύστημα, οι πολιτικές συμμαχίες.
Αυτό που δεν έχω καταλάβει ακόμη είναι ποιος θα αποφασίσει τελικά και για ποιο πράγμα. Αλλά και αυτό θα το μάθουμε μετά τις εκλογές. Θα τολμούσα να προτείνω να συζητήσουμε και για το αν θα έχουμε (κάποτε) εκλογές και για το αν θα έχουμε κυβέρνηση ή όχι μετά τις εκλογές, αλλά αυτό πράγματι ακόμη και εγώ, αμετανόητος αριστεριστής, το βρίσκω πολύ προωθημένο. H κοινωνία των πολιτών δεν είναι ακόμη ώριμη για τόσο ανατρεπτικές τομές.
Όλα αυτά θα ήταν very nice για ένα αποκριάτικο πάρτι μεταμφιεσμένων με θέμα το πιραντελικό «έτσι είναι αν έτσι νομίζετε», αλλά δυστυχώς τα συζητάμε (ή κάνουμε πως τα συζητάμε) στα σοβαρά.
Προσπαθούμε να ερμηνεύσουμε τη «σκέψη του Σταύρου».
Και αν αυτή η «σκέψη» δεν υπάρχει; Αν ο κ. Θεοδωράκης, ως γνήσιος υιός της τηλεδημοκρατίας, πετάει ατάκες τις οποίες το φιλοθέαμον κοινό μπορεί να ερμηνεύσει όπως θα ήθελε;
Συγγνώμη αν σας χαλάω το πάρτι με υπαρξιακές ερωτήσεις, αλλά κάποιος δημοσιογράφος, πολιτικός αναλυτής δεν θα σκεφθεί να ρωτήσει: Τι, ποιος, πώς, πότε;
Κανείς δεν έχει την περιέργεια να μάθει το «ριζοσπαστικό Κέντρο», αυτή «η λύση στη λύση», τι ακριβώς είναι, τι περίπου σημαίνει;
Εντάξει, η πολιτική είναι ένα από εκείνα τα επαγγέλματα, όπως μας έχει αποδείξει ο κ. Ευ. Βενιζέλος, στα οποία οι ωραίες λέξεις που δεν λένε τίποτε πουλάνε σε ένα κομμάτι της «αγοράς των ψηφοφόρων». Με μέτρο όμως. Χωρίς υπερβολές. Ειδάλλως ελλοχεύει ο κίνδυνος, όπως πάλι έχει αποδείξει ο κ. Βενιζέλος, από το «πολύ λάδι και τηγανίτα τίποτα» οι ψηφοφόροι να πάθουν βαρυστομαχιά και να ξεράσουν (εκλογικά). Χρειάζονται λελογισμένες δόσεις εικονικής πραγματικότητας, γιατί κινδυνεύεις, όπως ο κ. Βενιζέλος, να σε πάρουν στο ψιλό.
Αυτό το απλό μάθημα στοιχειώδους πολιτικής κάποιος από τους πανεπιστημιακούς, τους επικοινωνιολόγους και τους πολιτικούς επιστήμονες του Ποταμιού πρέπει να το διδάξει στον αρχηγό. Αλλιώς «το κίνημα των αλλαγών που δεν έχει προλάβει να γίνει κόμμα και δεν θα γίνει κόμμα» (Μπένι, σε έσκισε ο Σταύρος) θα μείνει με το σακίδιο στο χέρι.
