Συντρόφισσες και σύντροφοι, οφείλω να σας ομολογήσω ότι την εβδομάδα που πέρασε έζησα μια μεταφυσική εμπειρία αυτογνωσίας. Η συγκλονιστική παρουσία του Αντ. Σαμαρά πλάι στη φράου Μέρκελ στο Βερολίνο ήταν το έναυσμα. Ακολούθησε ο ιερός πόλεμος του Κυρ. Μητσοτάκη εναντίον των πλαστών πτυχίων και το ηρωικό αντάρτικο του λαϊκού αγωνιστή Άδωνι, που ύψωσε τις καταθέσεις του ενάντια στον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή τη φορά δεν είπε, όπως στις ευρωεκλογές, ότι θα φύγει και από την Ελλάδα, και αυτό με χαροποίησε ιδιαιτέρως, γιατί οι καλές κωμικές σειρές στην τηλεόραση έχουν γίνει σπάνιες. Ήταν γεγονότα που κλόνισαν, πιστεύω, βεβαιότητες μιας ζωής. Και άρχισα να αμφιβάλλω: Τι είναι αριστερό και τι δεξιό, τι προοδευτικό κι τι συντηρητικό;
Και ξαφνικά η αλήθεια μού αποκαλύφθηκε εκτυφλωτικά (όπως στον Σαούλ, στον δρόμο προς τη Δαμασκό) διαβάζοντας τα κείμενα των πραγματικών πατέρων της προοδευτικής Αριστεράς, όπως την κηρύσσουν από τους άμβωνες των τηλεπαραθύρων και όπως τη διδάσκουν στις γραφές των εφημερίδων. Οι αμείλικτες ερωτήσεις τους προς τον ΣΥΡΙΖΑ «γιατί δεν θέλετε να κάνετε κυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ;», «γιατί, τώρα που το Μνημόνιο τέλειωσε, δεν πάτε μαζί με το ΠΑΣΟΚ και τη Ν.Δ. να διαπραγματευτείτε το χρέος;», «γιατί θέλετε εκλογές τώρα που μπήκαμε στην ανάπτυξη;», με χτύπησαν σαν κεραυνός, διαλύοντας την ομίχλη στο μυαλό μου.
Και είδα. Ήμουν ένας αμαρτωλός που είχε κυριευθεί από τους δαίμονες του συντηρητισμού, του αναχρονισμού, του σταλινισμού, του μηδενισμού, γι' αυτό η αλήθεια δεν μπορούσε να μου αποκαλυφθεί. Πίστεψα στους ψευδοπροφήτες (Μαρξ, Ένγκελς, Λούξεμπουργκ, Λένιν, Τρότσκι, Γκράμσι, Μάο, Μαλατέστα, Κάουτσκι, Τσε, Μαρκούζε, Μπόμπιο, Άρεντ, Νέγκρι, Πουλαντζά) και τιμωρήθηκα να μη ζήσω στη Γη της χαζοχαρούμενης ευδαιμονίας.
Πίστεψα ότι τα κόμματα, οι πολιτικοί, οι διανοούμενοι που έχουν διαγράψει από το λεξιλόγιό τους τις έννοιες «ανισότητα», «εκμετάλλευση» και «αλλοτρίωση» δεν είναι αριστεροί. Ότι η Αριστερά στην εξουσία δεν σημαίνει υποταγή στο οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό μοντέλο του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού.
Και κατάλαβα! Πραγματικός Αριστερός (της προόδου και της ευθύνης), είναι αυτός που πιστεύει στο τέλος των διαχωριστικών γραμμών. Αυτός που προσφέρει ανθρωποθυσίες στον βωμό της ελεύθερης αγοράς και της ανταγωνιστικότητας. Αυτός που μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας, πλούσιων και φτωχών, ισχυρών και αδύνατων, είναι με το πρώτο σκέλος των αντιθέσεων.
Και αποφάσισα ότι θέλω να ζήσω στην αμαρτία. Είμαι με τη Δούρου και τους 19 δημάρχους της «αναχρονιστικής» Αριστεράς. Με τις καθαρίστριες και τους κατοίκους των Σκουριών. Με τους νέους και τους γέρους της ανυπακοής, και όχι της υπακοής. Με τους οργισμένους των πλατειών. Το ομολογώ: δεν θέλω "εθνική ομοψυχία", δεν θέλω να πάμε "όλοι μαζί", γιατί αλλού θέλουν να πάνε εκείνοι και αλλού εμείς. Θέλω μια κυβέρνηση με αριστερό και όχι προοδευτικό πρόσημο. Ναι, είμαι συντηρητικός.
