Όσο πλησιάζει η ώρα της διαπραγμάτευσης για την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους, τόσο πέφτει ο πήχης των προσδοκιών. Εάν υποθέσουμε ότι η προσδοκία ήταν ένα γενναίο κούρεμα, έστω και με τη μορφή επιμήκυνσης του χρόνου αποπληρωμής των δανείων και μείωσης των επιτοκίων.
Μέχρι τώρα, το ΔΝΤ ήταν αυτό που πίεζε για κούρεμα και οι Ευρωπαίοι εταίροι -αυτοί που θα υφίσταντο τις επιπτώσεις του- έπαιζαν «καθυστερήσεις». Και όλο και κάποιος αξιωματούχος δήλωνε, να δούμε πρώτα εάν υπάρχει πλεόνασμα, να δούμε μετά εάν τηρούνται οι στόχοι του επόμενου προϋπολογισμού, να μετρήσουμε πόσο είναι το χρηματοδοτικό κενό κ.λπ.
Πάντοτε, όμως, όλοι έλεγαν στο τέλος ότι «θα τηρήσουμε τις δεσμεύσεις μας έναντι της Ελλάδος». Αυτό βγήκε να ζητήσει για μια ακόμη φορά προχθές το βράδυ η διευθύντρια του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ, αλλά με μια υποσημείωση:
Ίσως η Ελλάδα και να μη χρειάζεται ελάφρυνση του χρέους της, άφησε να εννοηθεί, ίσως αυτό να είναι βιώσιμο και χωρίς τη συμβολή των διεθνών πιστωτών της χώρας.
Τι σημαίνει αυτή η... αμφιβολία; Μια ερμηνεία είναι ότι η Ελλάδα τα πάει τόσο καλά ώστε να μην έχει πια ανάγκη κανέναν - λέμε τώρα. Μια άλλη ερμηνεία είναι ότι το ΔΝΤ δεν έχει πια διάθεση να συγκρούεται με την Ε.Ε. για το ελληνικό χρέος. Μια τρίτη, ότι ετοιμάζεται να την κάνει με μικρά πηδηματάκια από το ελληνικό πρόγραμμα.
Πάντως, όποια κι αν είναι η σωστή ερμηνεία, φαίνεται ότι κανείς στο ΔΝΤ δεν περιμένει θαύματα από τη διαπραγμάτευση για το ελληνικό χρέος.
Κ.ΜΠ.
