Το ραντεβού κατάφερε να παραμείνει μυστικό για ένα ολόκληρο εικοσιτετράωρο, ασυνήθιστα πολύ για το κουτσομπόλικο Βερολίνο. Και ο τόπος του ραντεβού είχε επιλεγεί με προσοχή, για να έχει και συμβολική βαρύτητα. Ο πρόεδρος του γερμανικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Ζίγκμαρ Γκάμπριελ και το ηγετικό ντουέτο του κόμματος της Αριστεράς, Κάτια Κίπινγκ και Μπερντ Ρίξινγκερ, συναντήθηκαν το μεσημέρι της Δευτέρας στο κτήριο της βερολινέζικης αντιπροσωπείας του κρατιδίου του Βραδεμβούργου - του μοναδικού κρατιδίου αυτή την περίοδο που έχει κυβέρνηση συνασπισμού SPD - Αριστεράς. Μαζί τους δεν ήταν κανένας άλλος και κανείς δεν δέχτηκε να απαντήσει σε ερωτήσεις για το τι έγινε. Το μόνο που διέρρευσε ήταν ότι η καγκελάριος Μέρκελ ενημερώθηκε από τον αντικαγκελάριό της Γκάμπριελ για το ότι θα γίνει η συνάντηση, η οποία και κράτησε μια ώρα.
Έκτοτε όλοι στο πολιτικό Βερολίνο σπάνε το κεφάλι τους να μαντέψουν τι σημαίνει αυτό το εντελώς ασυνήθιστο ραντεβού. Επίκειται προσέγγιση; Ετοιμάζεται από τώρα μια εναλλακτική συμμαχία εξουσίας; Ή μήπως απλώς συζήτησαν για τις τοπικές βουλευτικές εκλογές στη Θουριγγία το φθινόπωρο, όπου πιθανότατα θα αναδειχθεί ο πρώτος αριστερός πρωθυπουργός στη Γερμανία, ο Μπόντο Ράμελο, με τη στήριξη των σοσιαλδημοκρατών, ως μικρών κυβερνητικών εταίρων;
Γι' αυτό το τελευταίο δεν χρειαζόταν συνάντηση κορυφής, κατά κανόνα το αποφασίζουν οι τοπικές οργανώσεις με το συνέδριό τους - και το κεντρικό κόμμα απλώς δίνει εκ των υστέρων την ευλογία του. Τουλάχιστον αυτό δείχνει η εμπειρία των τελευταίων είκοσι χρόνων στα ανατολικογερμανικά ομόσπονδα κρατίδια.
Οπότε, πιθανόν οι σοσιαλδημοκράτες αποφάσισαν επιτέλους να σπάσουν το ταμπού και να «εξομαλύνουν» τη σχέση τους με την Αριστερά, όπως… εκμυστηρεύτηκε ο εκ των αναπληρωτών προέδρων του SPD, Ραλφ Στέγκνερ. Σημειώνεται ότι η Αριστερά ήδη εδώ και δυο χρόνια -πολύ πριν τις προηγούμενες ομοσπονδιακές εκλογές του 2013- είχε ταχθεί υπέρ μιας κυβερνητικής συνεργασίας με το SPD, αλλά η προσφορά της δεν εισακούσθηκε.
Τώρα ποντάρει στη νίκη στη Θουριγγία και σε ανάλογες επιτυχίες μέχρι το 2016 στα κρατίδια της Σαξονίας - Άνχαλτ και του Βερολίνου -με στόχο πάντα τη συγκυβέρνηση με το SPD- ώστε στις επόμενες ομοσπονδιακές εκλογές, το 2017, να θεωρείται σχεδόν αυτονόητη η εκδοχή μιας «κοκκινο-κοκκινο-πράσινης» κυβέρνησης (SPD, Αριστερά και Πράσινοι). Άλλωστε και στη σημερινή ομοσπονδιακή Βουλή υπάρχει μια οριακή πλειοψηφία για μια τέτοια κυβέρνηση.
Ένα μεγάλο κομμάτι των σοσιαλδημοκρατών δεν είναι... ώριμο για ένα τέτοιο πείραμα, αλλά κι ένα κομμάτι της Αριστεράς δεν είναι πεισμένο ότι αυτό θα πετύχει. Ωστόσο, η συνάντηση της Δευτέρας ανοίγει και πάλι τη συζήτηση, που είχε κλείσει το φθινόπωρο του 2013.
