Η διαμάχη γύρω από την προεδρική εκλογή, ένα κατά τα άλλα ασήμαντο γεγονός, γεννιέται από διατάξεις του Συντάγματος και μόνο. Ο κατ' όνομα πολιτειακός άρχοντας επιλέγεται, όχι από τον -απρόβλεπτο- λαό, αλλά από τη Βουλή, με διαδικασία από την οποία απουσιάζουν συνήθως οι έννοιες ήθος, εντιμότητα, αρχές.
Ωστόσο, η προεδρική εκλογή προσφέρει μια μοναδική υπηρεσία, υπό προϋποθέσεις κι αυτή: να οδηγεί σε βουλευτικές εκλογές όταν τα κυβερνώντα κόμματα δεν έχουν -ή έχουν χάσει- την απαιτούμενη πλειοψηφία των τριών πέμπτων. Οπότε μένει να αποδειχτεί, μέσω εκλογών, αν βρίσκονται και σε δυσαρμονία με τη λαϊκή βούληση.
Αυτό το τελευταίο πανικοβάλλει την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας - ΠΑΣΟΚ (μολονότι εκμεταλλεύθηκαν κι οι δυο τη συνταγματική επιταγή) και την οδηγεί σε σπασμωδικές και επικίνδυνες αντιδράσεις. Έτσι:
- Ο κ. Σαμαράς προσπαθεί να απενοχοποιήσει την έννοια της αποστασίας. Αναφέρει με βεβαιότητα ότι θα υπάρξει πλειοψηφία των 180, θαρρείς και ώς του χρόνου την άνοιξη θα γεννηθούν κλώνοι των βουλευτών του. Φυσικά υπονοεί, και οι οπαδοί του δέχονται, ότι βουλευτές που εκλέχτηκαν με κόμμα το οποίο τοποθετείται στην αντιπολίτευση επιτρέπεται να ψηφίζουν κορυφαίες επιλογές της συμπολίτευσης.
- Ο κ. Βενιζέλος κάνει το κορόιδο, αλλά δεν καταγγέλλει τη μεθόδευση!
Αμείλικτη η Ιστορία
Βρίσκονται, όμως, αμφότεροι σε ναρκοπέδιο, έχοντας σίγουρους μόνον 152 βουλευτές και προσπαθούν να πείσουν ότι η αποστασία δεν είναι αποστασία, η εξαγορά δεν είναι εξαγορά…
Η Ιστορία επαναλαμβάνεται: όταν στις 15 Ιουλίου 1965 ο Κ. Γλίξμπουργκ ανέτρεψε την κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου Α', η ΕΡΕ (μαμά της Ν.Δ.) δεν είχε τους αναγκαίους 151 για τον σχηματισμό κυβέρνησης, ούτε με την τσόντα τού μετέπειτα απολογητή και συνεργάτη των δολοφόνων της χούντας Μαρκεζίνη. Επιδόθηκε τότε στο κυνήγι κεφαλών από το κόμμα της πλειοψηφίας. Πρωτοπαλίκαρο σ' αυτήν τη διαδικασία ήταν ο Κωστής Μητσοτάκης που ανέλαβε να σύρει στις κυβερνήσεις της ντροπής βουλευτές της Ένωσης Κέντρου. Στην πρώτη απόπειρα πήγε άπατος ο Νόβας, τη δεύτερη ο σοσιαλιστής Τσιριμώκος έκανε το όνομα του συνώνυμο του Εφιάλτη και την τρίτη ο αρχηγός των χουντικών στη μεταπολίτευση, Στέφανος Στεφανόπουλος, έγινε πρωθυπουργός.
Η δικτατορία έσβησε πολλά από τη μνήμη, ακόμη και της ηγεσίας της Αριστεράς, που τα βρήκε χρόνια αργότερα με τον αρχιαποστάτη Μητσοτάκη. «Έπιασε» δυο στα δυο: και ο αποστάτης Μητσοτάκης έγινε πρωθυπουργός και ο Αντρέας επανήλθε πανίσχυρος λεηλατώντας ακόμη μια φορά το τσαλαπατημένο αριστερό χωραφάκι!
Στις προεδρικές εκλογές το ήθος ήταν αντίστοιχο. Η Ν.Δ. είχε βγάλει στις εκλογές του '77 171 βουλευτές, στην πορεία «απορρόφησε» κάποιους από τη χουντική Εθνική Παράταξη και από το κέντρο (ΕΔΗΚ και Μητσοτάκη), έφτασε τους 175, ψήφισαν τον «Εθνάρχη» οι υπόλοιποι χουντικοί και κάποιοι κεντρώοι και στην τρίτη ψηφοφορία ο Κωνσταντίνος Καραμανλής καταδέχτηκε να εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας με 183 ψήφους!
Το 1985 είχαμε την ιλαροτραγωδία με τα γαλάζια ψηφοδέλτια για να εκλεγεί ο Σαρτζετάκης στην τρίτη ψηφοφορία, με 180 ακριβώς. Το 1990 πήγαμε σε εκλογές, τις πήρε ο Μητσοτάκης -που τις προκάλεσε- και έκανε ξανά πρόεδρο τον Καραμανλή με 153 ψήφους. Ο Σαμαράς ήταν υπουργός του.
Η πρόδρομη συνεργασία
Από το 2000 τα πράγματα άλλαξαν και άρχισε η σύγκλιση ΠΑΣΟΚ - Ν.Δ. με την από κοινού επανεκλογή στην Προεδρία του Κ. Στεφανόπουλου. Αυτή η μεθόδευση έγινε μοντέλο και για την εκλογή Παπούλια.
Τώρα, ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει να επιλέγει την προεδρική εκλογή ως έσχατη λύση για να οδηγηθεί η χώρα σε εκλογές.
Τρία είναι τα ενδεχόμενα:
1. Κάποιοι, 26 τον αριθμό, αν παραμείνει η σημερινή σύνθεση της Βουλής, θα γίνουν πιο πλούσιοι,
2. (δεν αναιρεί το προηγούμενο) Ο υποψήφιος Πρόεδρος δεν θα ενοχλείται αν τον ψηφίσουν και χρυσαυγίτες.
Οι αριθμοί είναι ξεκάθαροι: ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΔΗΜ.ΑΡ. και ΑΝ.ΕΛΛ. (109) έχουν τοποθετηθεί αρνητικά. Το ίδιο ισχύει και για κάποιους από τους 21 πλέον ανεξάρτητους. Αν η σημερινή πλειοψηφία των 154 πάρει και 20 από τους 23 ανεξάρτητους, πάλι δεν πιάνει το 180.
Άρα; Αν δεν προκύψουν νέοι Τσιριμώκοι, όπως εύστοχα προειδοποίησε ο Αλέξης Τσίπρας, το μόνο που απομένει είναι οι νέοι Ηρακλείς του πολιτεύματος, δηλαδή οι Μπαλτάκος-Μιχαλολιάκος να κάνουν πράξη την εθνική ενότητα.
Θα ήταν τόσο τραγικό να απαντήσουν επ' αυτού κάποιοι «κινητικοί» βουλευτές; Μαζί ή χώρια με τους ναζί;
Για να γίνει πράξη το τρίτο ενδεχόμενο: να ξεκουμπιστούν!
