Τη δική του αποτίμηση για την τριπλή κάλπη κάνει, μέσω της "Αυγής", ο πρώην πρόεδρος του Συνασπισμού Νίκος Κωνσταντόπουλος. Ο οποίος όμως προβαίνει και σε επισημάνσεις για τις κυβερνητικές επιστολές προς την τρόικα, που δημοσιοποίησε η εφημερίδα μας, για την προεδρική εκλογή και το πρόωρο κλείσιμο της Βουλής.
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΝΙΚΟ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
* Ποια η δική σας εκτίμηση για το αποτέλεσμα στις ευρωεκλογές αφενός, τις περιφερειακές / αυτοδιοικητικές εκλογές αφετέρου;
Οι ευρωεκλογές δείξανε ότι ο άλλοτε κραταιός, αδίστακτος και αχόρταγος δικομματισμός είναι ηθικά, κοινωνικά και πολιτικά ο ηττημένος της μεταπολίτευσης. Οι μανδύες και οι ρομφαίες της εξουσίας, η επίδειξη του κυβερνητισμού, ο λαϊκισμός της διαφθοράς, ο αγροίκος νεοπλουτισμός, «ο πολιτικός χατζηαβατισμός και σουσουδισμός» των ανίκανων, ασήμαντων και αμοραλιστών κάνανε την Ελλάδα συφοριασμένη χώρα. Οι διάφοροι ρολίστες, διαφημιστές και αναλυτές, που πασχίζουν, με το αζημίωτο, να αντιστρέψουν την πραγματικότητα, προκαλούν θυμηδία και θυμό στους πολίτες. Ο στοχοποιημένος και αδικημένος στη μεταπολίτευση Συνασπισμός κοιτάζει όλα αυτά τα ναυαγισμένα πρόσωπα και σχήματα, συνειδησιακά και ιδεολογικοπολιτικά δικαιωμένος. Όσο για τις περιφερειακές - αυτοδιοικητικές εκλογές, εκεί προκύψανε αντιφατικά αποτελέσματα, όχι βεβαίως τυχαία, αλλά σε συνάφεια με επιλογές και πρακτικές που πρέπει να τις δούνε όλοι σοβαρά. Τα εκλογικά, αυτοδιοικητικά - περιφερειακά, αποτελέσματα σημαίνουν πολύ περισσότερα και σύνθετα προβλήματα ανοιχτά, πίσω απ' την εικόνα των αριθμών.
* Και ο ΣΥΡΙΖΑ τι συμπεράσματα πρέπει να βγάλει;
Οι ευρωεκλογές και οι αυτοδιοικητικές εκλογές αναδείξανε σοβαρά οργανωτικά, λειτουργικά και πολιτικά θέματα, που πρέπει να αντιμετωπιστούν δημιουργικά. Η νέα κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα, στην Ελλάδα της επιτήρησης και των Μνημονίων, επιβάλλει άλλου τύπου σχέσεις κοινωνίας και κόμματος, διαφορετικής δομής οργανώσεις και λειτουργίες, νέες μορφές πολιτικής παρέμβασης. Έχει ευρύτερες διαστάσεις η ιδιότητα του πολίτη, υπάρχουν κι άλλες συλλογικότητες οργάνωσης και έκφρασης της κοινωνίας, έχει πάψει το τυπικό κόμμα να παίζει τον αποκλειστικό ρόλο διαμεσολάβησης και ανάδειξης εκπροσώπων και ηγεσιών. Οι κατά τόπους οργανώσεις να κάνουν ανοιχτή κριτική συζήτηση, κι όχι με τη γνωστή νοοτροπία μίζερης λαθολογίας, ούτε με την επίσης γνωστή ψυχολογία ότι φταίνε τα πράγματα και οι άλλοι για όλα και για τίποτε εμείς. Η κοινωνία είναι ανοιχτή, περιμένει, και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ανερχόμενη δύναμη, που πρέπει να δει τις εσωτερικές ελλείψεις και αδυναμίες του, αλλά και τις ορατές στρεβλωτικές αναντιστοιχίες του προς τα έξω, σε σχέση με το κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι. Είναι δύσκολες οι ασκήσεις που έχουν μπει για τον ΣΥΡΙΖΑ και δεν λύνονται με την "απλή μέθοδο των τριών" και τα παραδοσιακά λυσάρια.
* Την ίδια στιγμή η κυβέρνηση δηλώνει πως... σκίζει τα Μνημόνια, αλλά ταυτόχρονα αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο για νέα μέτρα. Προβλέπεται ότι θα μακροημερεύσει ο κ. Σαμαράς στο Μέγαρο Μαξίμου;
Η Ιστορία δεν χαρίζεται και όποιες πολιτικές τη χαραμίζουν και την κακοποιούν τελικά αποδοκιμάζονται. Διαχρονικά, πολλοί που βρίσκονται στη διακυβέρνηση, είτε από άκριτη «υπεροψία και μέθη» είτε από ασυγκράτητο ναρκισσισμό και λαϊκισμό, επιλέγουν συνθήματα που τους σημαδεύουν δια βίου. Το «δωράκι» του Ανδρέα Παπανδρέου, «το ποιος μετά δέκα χρόνια θα θυμάται» του Κ. Μητσοτάκη, το «αυτή είναι η Ελλάδα» του Κ. Σημίτη, «η επανίδρυση του κράτους» του Κώστα Καραμανλή, το «λεφτά υπάρχουν» του Γ. Παπανδρέου, το «σκίζω τα Μνημόνια» του Αντ. Σαμαρά προσέφεραν κάκιστη υπηρεσία σε όσους τα εκφώνησαν, όπως εγκληματική υπηρεσία προσέφεραν προς αυτούς όσοι τα επινόησαν και τα έγραψαν, υποβιβάζοντας τον πολιτικό λόγο σε επικοινωνιακή ατάκα της στιγμής. Οι επιστολές της κυβέρνησης προς το ΔΝΤ, που αποκάλυψε η "Αυγή", αποτελούν ρητή αναγνώριση της διγλωσσίας της για τα παλαιά και νέα χρέη, αλλά και της διαθεσιμότητάς της να πάρει όσα νέα μέτρα της ζητηθούν από τους δανειστές. Η κυβέρνηση θέλει να αποπροσανατολίσει τον φοβισμένο κι απογοητευμένο πολίτη, αλλά προκαλεί την απελπισμένη κι αδικημένη κοινωνία. Είναι αναλώσιμες τέτοιες πολιτικές και όσο διαρκούν τόσο μεγιστοποιούν τη συλλογική καταστροφή.
* Αυτό πάντως που δείχνει να ενδιαφέρει περισσότερο τη συγκυβέρνηση είναι η εξασφάλιση 180 βουλευτών για την προεδρική εκλογή. Πώς χαρακτηρίζετε τη διαδικασία αυτή; Σας θυμίζει άλλες, παλαιότερες εποχές;
Τα κομματικά παιχνίδια με τους θεσμούς, για να αντιμετωπιστούν πολιτικά προβλήματα και να υπηρετηθούν τρέχουσες σκοπιμότητες, είναι μια από τις αιτίες του πολιτικού ξεπεσμού και του θεσμικού ευτελισμού της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας. Οι νέες πολιτειακές και πολιτικές ηγεσίες, που θα αποπνέουν θεληματική αφιέρωση για την ανόρθωση της ταπεινωμένης κοινωνίας, αλλά και θα εμπνέουν την αγωνιστική προσπάθεια ανασυγκρότησης της Δημοκρατίας, δεν μπορεί να έχουν σχέση με βυζαντινισμούς διαπλεκόμενων παρασκηνίων, ούτε, βεβαίως, με κοινοβουλευτικούς φραξιονισμούς μικροομάδων ή προσώπων, που έχουν βαρύτατα προσβληθεί από κομματικό, κυβερνητικό και εξουσιολάγνο ιδρυματισμό. Κάθε επινόηση για να αποτραπούν οι εκλογές θα προκαλέσει αποσταθεροποιητικές συνέπειες. Άλλωστε μια από τις αιτίες αστάθειας και εκτροπής είναι η μεγάλη διάσταση μεταξύ κοινωνίας και πολιτικής. Μιλάμε για μια διαρκή κατάσταση ανάγκης, που κάτω από διεθνή επιτήρηση παραμερίζει το Σύνταγμα και καταργεί το Κοινοβούλιο για να επιβληθεί. Αυτά δεν είναι ουδέτερες διαπιστώσεις, για να σχολιάζονται σε επετείους και άλλες εκδηλώσεις. Σχετίζονται με την ταυτότητα και τον αυτοπροσδιορισμό της Ελληνικής Δημοκρατίας, που οι πολιτειακές και πολιτικές ηγεσίες πρέπει να υπερασπίζονται κι όχι να υπονομεύουν με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου και Μνημόνια.
* Δικαιούται η αξιωματική αντιπολίτευση να ζητεί συναίνεση σε θέσεις όπως αυτή του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος ή εκείνη του επιτρόπου;
Μέσα στην εξουθενωτική κρίση, η ελληνική κοινωνία αναζητάει εναγωνίως με αποφασιστικότητα εθνικές αντιπροσωπευτικές ηγεσίες, που να μην έχουν τίποτε το κοινό με τον αμαρτωλό δικομματισμό, τα παραφερνάλιά του και τα σκεύη του. Είναι πολιτικός παραλογισμός και κοινωνικοηθική πρόκληση να βλέπεις σήμερα στα κυβερνητικά και τεχνοκρατικά ιερατεία να σου μιλάνε για σταθερότητα, ανάπτυξη, απασχόληση και εξυγίανση, φορείς που με τα ίδια συνθήματα προκάλεσαν την αστάθεια, τη χρεοκοπία, την ανεργία, τη διάλυση και τη διαφθορά. Διάβασα, μάλιστα, ότι κάποιο από αυτά τα στελέχη «παντός καιρού και κάθε σημαίας» είπε κυνικά πως «είναι εντολοδόχος, είναι δοτός», λες και είναι ανεύθυνος. Ναι, η σημερινή πραγματικότητα επιβάλλει κοινωνική συμφωνία, εθνικό σχέδιο παραγωγικής και κοινωνικής ανόρθωσης, αναδιάρθρωση του πολιτικού συστήματος, ριζοσπαστική αναμόρφωση του δημοσίου βίου, κοινές δράσεις των δυνάμεων της πνευματικής και παραγωγικής δημιουργίας. Αυτά δεν μπορεί να γίνουν με φορείς διατεθειμένους να ανακυκλώνουν το παρελθόν και να συμμορφώνονται στις υποδείξεις. Μέσα στην κρίση είναι πολλά τα εσωτερικά ρήγματα κοινωνίας και δημοκρατίας, όπως είναι πολλές οι ταυτότητες που φτιάχνονται κι αυτοπροσδιορίζονται λυτρωτικά για την επόμενη μέρα.
* Γιατί η κυβέρνηση έκλεισε τη Βουλή; Ποια είναι η εκτίμησή σας;
Είναι γνωστά αυτά τα διαδικαστικά κοινοβουλευτικά τερτίπια, που χρησιμοποιούνται για να συγκαλύψουν σοβαρά πολιτικά προβλήματα και τη λογοδοσία των υπευθύνων γι' αυτά. Εγκλωβισμένες οι θεσμικές, πολιτειακές και πολιτικές ηγεσίες στο ξεχαρβαλιασμένο και σαρακοφαγωμένο πολιτικό σύστημα, παίζουν μεταξύ τους τα παιχνίδια που ξέρουν, αγνοώντας με πείσμα και φόβο ότι είναι πια μπροστά τους η νέα εποχή που δεν τους χρειάζεται, που τους έχει ξεπεράσει και δεν έχει καμιά διάθεση να τους νοσταλγήσει. Η διάλυση της Βουλής, οι εθνικές εκλογές του 2012 και οι ευρωεκλογές του 2014 δείχνουν ότι είναι σταθερή και ολοένα πιο εμφανής η πτωτική εκλογική, πολιτική και κοινωνική στήριξη του μεταπολιτευτικού δικομματικού κυβερνητισμού. Επίσης, τεκμηριώνουν ότι είναι σταθερή και ενισχυόμενη η δυναμική της ριζοσπαστικής ανανέωσης του δημοσίου βίου και της πολιτικής ζωής. Η νέα εποχή αξιώνει ριζοσπαστικές αλλαγές σε όλα και παντού.
