Συγκέντρωση διαμαρτυρίας πραγματοποίησαν χθες πολλές δεκάδες υπάλληλοι τoυ Sprider έξω από το υπουργείο Εργασίας την ώρα της τριμερούς συνάντησης. Το κλίμα ήταν έντονα φορτισμένο, καθώς η απόλυση για τους περισσότερους εργαζομένους ισοδυναμεί με οικονομική καταστροφή. Πολλοί έχουν οικογένειες, έχουν παιδιά, ενώ δεν λείπουν οι περιπτώσεις που και οι δύο γονείς δούλευαν για την εταιρεία και πλέον βλέπουν το μέλλον τους να σκιαγραφείται τουλάχιστον ζοφερό και κόπους χρόνων να γκρεμίζονται.
Στα πηγαδάκια οι συζητήσεις περιστρέφονταν γύρω από τη στάση της εργοδοσίας. "Δεν μας φέρθηκαν καλά. Δώσαμε την ψυχή μας κι εκείνοι μας πέταξαν στον δρόμο", έλεγαν. Τους τελευταίους μήνες οι εργαζόμενοι ζούσαν υπό καθεστώς αυταρχισμού. "Μας έστελναν mail ότι θα πέσουν κεφάλια", λέει στην "Αυγή", η Α.Κ, 26 ετών, και υποστηρίζει ότι η εταιρεία έστελνε "συστημένους" πελάτες για να τσεκάρει τη στάση των εργαζόμενων και στη συνέχεια κατηγορούσε τους υπαλλήλους ότι δεν είχαν "την πρέπουσα συμπεριφορά".
Κλίμα εκφοβισμού όμως καταγγέλλει και ο Νίκος Μαγριπλής, 43 ετών, που απολύθηκε πέρυσι. "Δούλευα στο κατάστημα του Κερατσινίου. Τα προβλήματα ξεκίνησαν ουσιαστικά πριν δύο χρόνια. Χωρίς να το γνωρίζουμε, συστάθηκε σωματείο, υπό τον έλεγχο της εργοδοσίας, που διαπραγματευόταν τα δικαιώματά μας". Τον Αύγουστο του '11 το "αόρατο" σωματείο υπέγραψε την πρώτη μείωση μισθών από τα 850 ευρώ στα 700. Λίγους μήνες αργότερα ακολούθησε και δεύτερη μείωση, με τις απολαβές των υπαλλήλων να περιορίζονται στα 586 ευρώ.
Ο Ν. Μαγριπλής, αν και στο παρελθόν δεν είχε ποτέ ξανά συνδικαλιστεί, θεώρησε πως ήταν καθήκον του να υπερασπιστεί τα συμφέροντα του ίδιου και των συναδέλφων του. "Έψαξα κι έμαθα. Η παρουσία μου τους ενόχλησε κι έτσι μια ωραία πρωία, μετά από 4 χρόνια, με απέλυσαν, παρ' ότι η εταιρεία είχε δεσμευτεί πως δεν θα έδιωχνε κανένα". Η κατάσταση της εταιρείας δεν δικαιολογεί σύμφωνα με τον ίδιο τις συνεχείς απολύσεις και τώρα την αναστολή λειτουργίας. "Βλέπαμε όλοι τις εισπράξεις", σχολιάζει με νόημα. Ο Ν. Μαγριπλής είναι ακόμα άνεργος, πατέρας ενός παιδιού 17 ετών.
"Να φερθούν ανθρώπινα" κάλεσε τους ιδιοκτήτες της Sprider η Μ.Π., μητέρα. "Ανεργία για μένα σημαίνει ότι θα πρέπει το παιδί μου ν' αφήσει το πανεπιστήμιο και να γυρίσει πίσω από την πόλη που σπουδάζει. Με αυτά τα λεφτά πλήρωνα τα έξοδά του". Για το δύσκολο αύριο που την περιμένει μας μίλησε και η Αγγελική Σουλάνη, 32 ετών, μητέρα ενός παιδιού. "Για όλους μας είναι μια εξέλιξη που μας οδηγεί σε αδιέξοδο. Έχουμε παιδιά, πολλά έξοδα, που χωρίς δουλειά δεν γίνεται να τα βγάλουμε πέρα". Η απόφαση ήταν ξαφνική. "Τη Δευτέρα μας βγάλανε έξω από τα κατάστημα, δεν προλάβαμε ούτε να πάρουμε τα πράγματά μας".
Η Αγγ. Σουλάνη βρίσκεται πέντε χρόνια στην εταιρεία. "Μας ασκούσαν τεράστια ψυχολογική πίεση, σε σημείο που έχασα το ένα παιδί που κυοφορούσα". Για εκείνη δεν είναι απλώς μια χαμένη δουλειά, συμβολίζει πολλά περισσότερα, συμβολίζει την αχαριστία και τη λογική με την οποία λειτουργεί η εργοδοσία. Δεν υπολογίζει ανθρώπους, αλλά κέρδη και ζημιές. Σε πρακτικό επίπεδο για την Αγγ. Σουλάνη, μάνα ενός 3χρονου παιδιού, σημαίνει ότι "μας αφήνουν στον δρόμο".
