Άρθρο -μανιφέστο ενάντια στην πολιτική της λιτότητας στην Ευρώπη, που βαθαίνει την ύφεση και επιδεινώνει την εκρηκτική ανεργία, υπογράφουν στην ιστοσελίδα του γερμανικού περιοδικού Spiegel πέντε επιφανείς εκπρόσωποι της Κομισιόν, του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του ΟΟΣΑ. Ο Ούγγρος επίτροπος Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, Λάζλο Άντορ, η Γαλλίδα πρόεδρος της επιτροπής Εργασίας και Κοινωνικών της Ευρωβουλής, Περβάνς Μπερέ, η υπουργός Κοινωνικής Προστασίας της Ιρλανδίας, Τζόαν Μπάρτον, ο Βέλγος αναπληρωτής γραμματέας του ΟΟΣΑ, Ιβ Λετέρμ, και ο Γάλλος πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής της Ε.Ε., Ανρί Μαλός, υπενθυμίζουν ότι ο βασικός στόχος της ενωμένης Ευρώπης είναι η ευημερία και η κοινωνική πρόοδος, στόχος που έχει ναυαγήσει τα τελευταία χρόνια.
Αφού παραθέσουν όλα τα καυτά προβλήματα της Ευρωζώνης -μαζική ανεργία, υποχώρηση της εσωτερικής ζήτησης, άνοιγμα της ψαλίδας μεταξύ κέντρου και περιφέρειας, βίαιη επιβολή μεταρρυθμίσεων χωρίς να προηγηθεί διαβούλευση με τα συνδικάτα και τις ενώσεις των εργοδοτών, αποξένωση των πολιτικών από τις διαδικασίες λήψης των αποφάσεων, τόσο σε εθνικό όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο-, προχωρούν στη διατύπωση μιας συνολικής πρότασης για το τι δέον γενέσθαι, μακριά από τη λογική των βεβιασμένων μεμονωμένων μέτρων, που απλώς ηρεμούν για ένα διάστημα τις αγορές.
Γράφουν οι πέντε:
«Χρειαζόμαστε μια στρατηγική για την ανάπτυξη, που θα στηριχθεί σε ένα νέο μείγμα πολιτικής, μακριά από τη λιτότητα. Οι πυλώνες αυτής της στρατηγικής θα πρέπει να είναι οι ακόλουθοι:
Πρώτον, πρέπει επειγόντως να δημιουργήσουμε την τραπεζική ένωση, ώστε να αναδιαρθρωθούν ή να κλείσουν οι χρεωκοπημένες τράπεζες και να δώσουν στις επιχειρήσεις πιστώσεις με ευνοϊκούς όρους, ώστε να επενδύσουν και να δημιουργήσουν θέσεις εργασίας. Ο ευρωπαϊκός τραπεζικός τομέας χρειάζεται ταχύτατα την αναδιάρθρωση των χρεών του και μια νέα διάρθρωση των δομών του.
Δεύτερον, χρειαζόμαστε, ως αντίβαρο στα προγράμματα προσαρμογής των πιο αδύναμων κρατών - μελών, αύξηση της κατανάλωσης στα ισχυρά κράτη - μέλη. Η νομισματική ένωση δεν μπορεί μόνο να πιέζει τις κλυδωνιζόμενες χώρες να μειώσουν την κατανάλωση. Μια 'συμμετρική λύση' απαιτεί να κάνουν κάτι και οι ισχυρές χώρες, για παράδειγμα να εναρμονίσουν τους μισθούς τους με την παραγωγικότητα και να θεσπίσουν αξιοπρεπή κατώτατα μεροκάματα.
Τρίτον, οι αδύναμες χώρες έχουν ανάγκη από επενδύσεις, για να ανακτήσουν την ανταγωνιστικότητά τους και να διατηρήσουν το ευρώ. Αυτό απαιτεί μια έξυπνη οικονομική πολιτική, ώστε να χρησιμοποιηθούν σωστά τα κονδύλια από τα κοινοτικά ταμεία και το ταμείο συνοχής, καθώς και να αξιοποιηθούν οι δυνατότητες χρηματοδότησης που παρέχει η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων.
Τέταρτον, η Ευρώπη χρειάζεται μια επεκτατική νομισματική πολιτική. Με τη δέσμευσή της να αγοράζει, εάν χρειαστεί, ομόλογα, η ΕΚΤ αγόρασε χρόνο για την Ευρώπη κι έγινε ο πιστωτής ύστατης ανάγκης. Αυτό είναι καλό, ωστόσο γίνεται καθημερινά προφανές ότι η κρίση δεν μπορεί να ξεπεραστεί μέσα σε περιβάλλον αποπληθωρισμού. Γι' αυτό χρειαζόμαστε μια άλλη εξέλιξη του πληθωρισμού, άρα πρέπει να ξανασυζητήσουμε τον ρόλο και τις αρμοδιότητες της ΕΚΤ.
Πέμπτον, η Ευρώπη πρέπει να επενδύσει στις δεξιότητες των ανθρώπων της. Το συμβούλιο υπουργών συμφώνησε πως στο μέλλον θα εγγυάται σε κάθε άνεργο νέο της Ευρώπης ότι μέσα σε τέσσερις μήνες θα έχει είτε μια πρόταση για δουλειά είτε μια θέση μαθητείας είτε μια θέση περαιτέρω κατάρτισης. Τώρα τα κράτη - μέλη θα πρέπει να εφαρμόσουν αυτή την απόφαση. Στόχος πρέπει να είναι η πλήρης απασχόληση».
Οι πέντε προτείνουν ακόμη τη σύγκληση διάσκεψης τύπου Bretton Woods στην Ευρώπη (σ.σ. σαν αυτή που έγινε το 1944 και οδήγησε στο σύστημα σταθερών συναλλαγματικών ισοτιμιών και στη δημιουργία του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας) για τον σχεδιασμό της οικονομικής και νομισματικής πολιτικής των επόμενων δεκαετιών. «Ο σχεδιασμός αυτός θα πρέπει να στηρίζεται σε μια ριζοσπαστική συμφωνία μεταξύ των πλεονασματικών και των ελλειμματικών χωρών, η οποία να διασφαλίζει σε όλες βιώσιμη ανάπτυξη. Η συμφωνία αυτή θα πρέπει να περιλαμβάνει και ένα είδος κοινοτικοποίησης των κρατικών χρεών καθώς και υπερεθνικούς αυτόματους σταθεροποιητές (π.χ. που θα μοιράζουν τα ευρωπαϊκά μέσα για την κάλυψη του κόστους της κυκλικής ανεργίας)», γράφουν.
Και οι πέντε καταλήγουν: «Δεν υπάρχει διέξοδος από την κρίση χωρίς την αναμόρφωση της νομισματικής ένωσης, ώστε να λαμβάνει υπόψη τις ανάγκες και τις δυνατότητες των ανθρώπων. Η λιτότητα μας έφτασε ώς εδώ. Τώρα πρέπει να πάμε παραπέρα».
