Είναι φανερό ότι το νομοσχέδιο «για την απλοποίηση της εργατικής νομοθεσίας» που πάρει το δρόμο για τη Βουλή μέσα στον Ιούλιο, αφού περάσει τυπικά και από το υπουργικό συμβούλιο που θα συνεδριάσει την προσεχή Δευτέρα, επεκτείνει την ελαστικότητα της εργασίας στα άκρα. Αυτό που δεν έχει γίνει αντιληπτό στην έκτασή του είναι ότι εφαρμογή της 13ωρης εργασίας σε ένα εργοδότη, όσο και fast track προσλήψεις για μία ή δυο ημέρες μέσω μηνύματος του εργοδότη στον εργαζόμενο, όχι απλώς δυσχεραίνει την επέκταση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, αλλά ουσιαστικά τις διαμορφώνει μονομερώς και ουσιαστικά τις φαλκιδεύει.
Δηλαδή ακόμα και αν υπογραφούν το επόμενο διάστημα Συλλογικές Συμβάσεις, όπως αναφέρει αυστηρά η υιοθέτηση της Κοινοτικής Οδηγίας, η δυνατότητα διαπραγμάτευσης με την επιχείρηση και τον εργοδότη του κλαδικού συνδικάτου ή του σωματείου, περιορίζονται εντελώς. Καθιστώντας έτσι την υπογραφή μια Συλλογικής Σύμβασης τυπική διαδικασία που θα ελέγχεται απολύτως από τον εργοδότη. Το σωματείο κλαδικό η επιχειρησιακό θα σκοντάφτει στο Νόμο Κεραμέως για το ωράριο, τις υπερωρίες, άρα και τις αμοιβές, μέχρι και τη χορήγηση της άδειας στον εργαζόμενο.
Όταν κλήθηκε εντελώς τυπικά και στο παρά πέντε, η ΓΣΕΕ να εκφράσει γνώμη ζήτησε πρώτα να λάβει γνώση των διατάξεων. Τονίζοντας στην υπουργό να μην υπάρχουν στο νομοσχέδιο διατάξεις που μπορούν και πρέπει να είναι αποτέλεσμα κοινωνικού διαλόγου και διαπραγμάτευσης (ΣΣΕ, χρόνος εργασίας κ.ά.).
Η ιστορία φαίνεται να έχει τελειώσει, καθώς δεν υπάρχει περίπτωση το υπουργείο και η κυβέρνηση να αλλάξουν ούτε λέξη, στο ξεχαρβάλωμα των υπολειμμάτων του εργατικού δικαίου που επιτακτικά ζητούν εργοδότες και επιχειρήσεις από τον τουρισμό και την εστίαση μέχρι την βιομηχανία.
Αλήθεια πώς μετά αυτές τις πρωτοφανείς και τριτοκοσμικές παρεμβάσεις (την ώρα που στην υπόλοιπη Ευρώπη πάμε για γενίκευση της 4ήμερης εργασίας και των αυστηρών μέτρων προστασίας των εργαζομένων με καθεστώς τηλεργασίας) θα υλοποιηθεί η Κοινοτική Οδηγία για αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και αμοιβής; Ή το αίτημα για επαναφορά των ελεύθερων συλλογικών διαπραγματεύσεων, με καθολικότητα και επεκτασιμότητα με ισχύ μάλιστα της αρχής της συρροής και της μετενέργειας, όπως ίσχυε, πριν από την επιβολή των μνημονιακών νόμων;
