Ενώ ο αριθμός των νεκρών της πανδημίας υπερβαίνει τους 100 καθημερινά, η κυβέρνηση και προσωπικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιμένουν στο αφήγημα της «κανονικότητας», που «να τη, να τη πετιέται» πότε στην αρχή του Φλεβάρη, μετά τον Μάρτιο και τώρα το Πάσχα.
Κι αν το περασμένο καλοκαίρι «γλιτώσαμε» -κατά Μητσοτάκη- τον τουρισμό, τώρα η εξίσωση για τον ίδιο και την κυβέρνησή του είναι πώς θα γλιτώσουν τον εαυτό τους. Γιατί τα πράγματα σφίγγουν άσχημα.
Τα προγραμματισμένα κρατικά δάνεια ύψους 12 δισεκατομμυρίων για το 2022 θα μείνουν μάλλον στα 3 που ήδη έχουν αντληθεί. Για το πώς θα καλυφθεί το άνοιγμα μεταξύ εσόδων και δαπανών του προϋπολογισμού δύο εναλλακτικές υπάρχουν.
Η μία είναι η προσφυγή σε πολύ ακριβό δανεισμό στην περιοχή του 3% ή να μπει «χέρι» στο μαξιλάρι ή να μην αποπληρωθούν τον Μάρτιο πρόωρα δόσεις του δανείου του πρώτου Μνημονίου.
Η άλλη είναι να περιοριστούν δραματικά οι όποιες παροχές για την αντιμετώπιση της ακρίβειας και των συνεπειών της πανδημίας. Κάτι που ήδη έχουν ξεκινήσει...
Πιθανότατα και όλα μαζί.
Γι’ αυτό και τα «καιρός να μαζευτούμε» του Σταϊκούρα, γι’ αυτό και η σιωπή νήσσας για τη μείωση του ΦΠΑ στα βασικά προϊόντα και στα καύσιμα. Γι’ αυτό ίσως και η εκπαραθύρωση μη αρεστών εκπροσώπων της ελληνικής επιχειρηματικότητας που ζητούν λύσεις, όπως ο Γ. Χατζηθεοδοσίου.
Η εξίσωση είναι πολύ δύσκολη για την κυβέρνηση, με πολλές άγνωστες τιμές για τις πολιτικές μεταβλητές της.
Οψόμεθα...
