Ο Κέυνς το είπε και το έγραψε έναν αιώνα πριν: «Αν χρωστάς 1.000 λίρες στην τράπεζα και δεν έχεις να πληρώσεις, τότε έχεις πρόβλημα. Αν χρωστάς 1.000.000 λίρες και δεν μπορείς να πληρώσεις, τότε το πρόβλημα το έχει η τράπεζα».
Σ’ αυτή τη φάση συμπυκνώνεται ίσως με τον πιο απλό τρόπο το θέμα των κόκκινων δανείων και κυρίως των πολιτικών που εφαρμόζουν οι τράπεζες ως προς τη διαχείριση των δανειοληπτών.
Από την πρώτη στιγμή ήταν γνωστό ότι μέχρι το 2015 είχαν δημιουργηθεί περίπου 50 με 90 δισ. ευρώ κόκκινα δάνεια, από τα οποία το 60% - 65% ήταν επιχειρηματικά.
Για τις μεγάλες επιχειρηματικές οφειλές οι τράπεζες αφέθηκαν ανεξέλεγκτες σχεδόν. Ακόμη και με τρόπο σκανδαλώδη εις βάρος των μικρομετόχων τους, αλλά και του κοινωνικού συνόλου. Για παράδειγμα, τους ζήτησαν οι θεσμοί (SSM) να διερευνήσουν το ενδεχόμενο της ύπαρξης περιουσιακών στοιχείων μεγαλομπαταχτσήδων εκτός Ελλάδας. Η έρευνα απέδωσε ονόματα και αριθμούς, αλλά...
Γιατί τα θυμήθηκα όλα αυτά τώρα; Η είδηση είναι... προκλητική:
«Κούρεμα της τάξης του 60% - 70% του δανεισμού (...) περιλάμβανε η πρόταση αναδιάρθρωσης των δανείων που κατέθεσε η Χαλυβουργική (...) Οι μέτοχοί της -η οικογένεια Αγγελόπουλου- ζήτησαν από τις τράπεζες να κουρέψουν δάνεια ύψους από 337 έως 393 εκατ. ευρώ (60% και 70% αντίστοιχα), χωρίς να μεταβληθεί η μετοχική βάση της εταιρείας».
Βεβαίως η Εθνική πάει στα δικαστήρια, όμως έχουν γίνει τεράστια κουρέματα στο πρόσφατο παρελθόν ων ουκ έστιν αριθμός...
Για να σώσει το σπίτι του, ο μικροδανειολήπτης πρέπει να ρευστοποιήσει το σύνολο της όποιας περιουσίας του. Για την πάμπλουτη οικογένεια Αγγελόπουλου ζητήθηκε το ίδιο;
