Στην επανάληψη αποσπασματικών εξαγγελιών, κυρίως γνωστών μέτρων, χωρίς διάλογο και την αναγκαία συναίνεση των τοπικών κοινωνιών και σε “κορώνες” για τη δημιουργία κλίματος πολιτικής αντιπαράθεσης εξαντλείται η κυβέρνηση σε σχέση με το κρίσιμο θέμα της απολιγνιτοποίησης και της δίκαιης μετάβασης των ενεργειακών κέντρων της χώρας, επιχειρώντας να αποσιωπήσει την αποτυχία της πρόσφατης επίσκεψης των Κ. Χατζηδάκη και Άδ. Γεωργιάδη στη Δ. Μακεδονία και την ανυπαρξία ολοκληρωμένου σχεδιασμού αλλά και ουσιαστικού διαλόγου.
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Σ. Πέτσας αναφέρθηκε χθες στο θέμα της απολιγνιτοποίησης μιλώντας για “σχέδιο” και “αλληλεγγύη” προς τις τοπικές κοινωνίες και βέβαια κατηγορώντας τον ΣΥΡΙΖΑ για “αντιφατική, υποκριτική και αλλοπρόσαλλη πολιτική”... “Εμείς πάμε μπροστά”, υποστήριξε και επανέλαβε τις εξαγγελίες Χατζηδάκη στην Πτολεμαΐδα, χωρίς ωστόσο να αναφερθεί στα όσα συνέβησαν εκεί…
Ζητείται σχέδιο και δεν υπάρχουν απαντήσεις ως προς αυτό, “το οποίο εδώ και επτά μήνες αναζητούμε”, τόνισε η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και αναπληρωτής τομεάρχης Μεταφορών Π. Πέρκα. Μιλώντας στον περιφερειακό σταθμό της ΕΡΤ Φλώρινας σημείωσε ότι με την έλευση των υπουργών στην περιοχή θεωρήθηκε πως θα γίνει μια ανοιχτή συζήτηση “και βλέπουμε κλειστές πόρτες, τον υπουργό να μπαίνει από την πίσω πόρτα, τα ΜΑΤ να επεμβαίνουν...”.
Όπως τόνισε, ως ΣΥΡΙΖΑ λέμε ‘ναι’ στην απολιγνιτοποίηση, όμως ο στόχος της ουδετερότητας είναι έως το 2050 και, σύμφωνα και με τον διευθυντή της DG Regio της Κομισιόν, για να γίνει μια δίκαιη μετάβαση χρειάζονται δεκαετίες, ενώ ο κ. Μητσοτάκης ξαφνικά εξήγγειλε από το βήμα του ΟΗΕ απολιγνιτοποίηση το 2028, που μετά έγινε 2023 χωρίς σχέδιο, οδικό χάρτη για να το δούμε, να το συζητήσουμε και να παρέμβει η κοινωνία και να το αγκαλιάσει”.
Παρατήρησε επίσης ότι σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να δεχτούμε να μπει η περιοχή σε ένα καθεστώς Ειδικής Οικονομικής Ζώνης κι αναφέρθηκε στην ανάγκη να ανοίξει τώρα η κουβέντα για την αλλαγή παραγωγικού μοντέλου, όμως “πρέπει να έχουμε μια κυβέρνηση η οποία δεν θα εξυπηρετεί μόνο συμφέροντα, δεν θα κλείσει τις λιγνιτικές μονάδες για να κάνει ειδική οικονομική ζώνη και να τις αντικαταστήσει με φυσικό αέριο οδηγώντας μας σε δέκα χρόνια στο ίδιο πρόβλημα”.
Μονόλογος αντί διαλόγου - αυτοσχεδιασμοί αντί ρεαλιστικού σχεδίου
Για βαρετό μονόλογο, αντί διαλόγου, κάνει λόγο ο πρόεδρος της ΓΕΝΟΠ Γ. Αδαμίδης αναφερόμενος στην επίσκεψη του κυβερνητικού κλιμακίου στη Δ. Μακεδονία, σημειώνοντας ότι “δεν ήταν επιτυχής”. Όπως τονίζει, διάλογος με αποκλεισμούς και δυνάμεις καταστολής δεν μπορεί να γίνει και αναφέρεται ιδιαίτερα στην κοινωνία που βρισκόταν έξω από τον χώρο της εκδήλωσης, ήτοι φορείς, πολίτες, δήμαρχοι και εργαζόμενοι, και στην εξαιρετικά δύσκολη, αν όχι αδύνατη, αλλαγή παραγωγικού μοντέλου σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα.
Δυστυχώς, προσθέτει, “για μια ακόμη φορά τα κυβερνητικά στελέχη ήρθαν να παίξουν ένα ανούσιο παιχνίδι (ευθυνών και λαθών) εις βάρος μιας περιοχής που για έξι δεκαετίες έβαλε πλάτη για την οικονομική ανάπτυξη της πατρίδας μας”.
Τονίζει δε τον κίνδυνο η Δ. Μακεδονία να γίνει “το Μάντσεστερ της Ελλάδας” αναφερόμενος στις δραματικές επιπτώσεις στην περιοχή από τη βίαιη αποβιομηχάνιση που αποφάσισε το 1984 η νεοφιλελεύθερη Μ. Θάτσερ για κλείσιμο 20 ορυχείων, χαρακτηρισμένων ως ζημιογόνων, αφήνοντας 20.000 εργαζόμενους χωρίς δουλειά. Δυστυχώς, σημειώνει, “δεν έχουν αντιληφθεί ότι Δ. Μακεδονία και Αρκαδία κινδυνεύουν να έχουν την τύχη του Μάντσεστερ: εσωτερική μετανάστευση και τεράστιο κοινωνικό κόστος που πλήρωσαν πολύ ακριβά δύο γενιές...”.
Εθνικό έγκλημα
Για εθνικό έγκλημα μιλά από την πλευρά του ο Σύλλογος Πτυχιούχων Μηχανικών ΑΤΕ του ομίλου ΔΕΗ (τμήμα Δυτικής Μακεδονίας) επισημαίνοντας ότι η κυβέρνηση πήρε την απάντηση που της αρμόζει, κατά την επίσκεψη υπουργών της στην περιοχή της Δ. Μακεδονίας: “Οι δήμαρχοι Αμυνταίου, Κοζάνης, Πτολεμαΐδας, Φλώρινας και οι εργαζόμενοι αποχώρησαν και δεν μετείχαν στην ημερίδα - μονόλογο (φιάσκο) για την υποτιθέμενη ‘δίκαιη’ μετάβαση”. “Άλλοθι δεν θα δώσουμε σε κανέναν προκειμένου να συνεχίσουν να υπηρετούν τα ιδιωτικά συμφέροντα” τονίζει.
Μεταξύ άλλων αναφέρεται στην “ελληνική απολιγνιτοποίηση” που παρουσιάζεται ως σωτηρία της ΔΕΗ και των περιοχών με “μπακαλίστικο” σκεπτικό, όταν η γερμανική απολιγνιτοποίηση (εταιρεία RWE) θα κοστίσει 1,2 δισ. ευρώ για κάθε 1.000 μεγαβάτ που θα αποσυρθούν.
