H αναβολή ή η καθυστέρηση της αναδιάρθρωσης ως μέρους της λύσης στο χρέος μπορεί να οδηγήσει σε χειρότερες καταστάσεις, όπως ακριβώς έχει συμβεί από το 2010 και ένθεν στην Ελλάδα. Αυτό επισημαίνεται στην τριμηνιαία έκθεση του Γραφείου Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή, ωστόσο υπογραμμίζεται ότι η κυβέρνηση δεν πρέπει να εγκλωβίζεται στην προσπάθεια ελάφρυνσης του χρέους (καθώς αυτό εξαρτάται και από άλλους), αλλά πρέπει να προχωρήσει τις μεταρρυθμίσεις.
Αναφορικά με τις εργασιακές σχέσεις, το Γραφείο συστήνει σκληρές αποφάσεις, αλλά με τρόπο που να μην διασαλεύουν την εργασιακή ασφάλεια, ενώ εκτιμά ότι σκληρά μέτρα μπορούν να ανασχεθούν και να θεραπευτούν όταν επιστρέψει η ανάπτυξη.
Αναλυτικότερα, για το μείζον ζήτημα του χρέους η έκθεση σημειώνει τα εξής:
* Η μόνιμη λύση του προβλήματος βιωσιμότητας του χρέους θα εξάλειφε έναν σημαντικό παράγοντα αβεβαιότητας για το μέλλον της οικονομίας και της οικονομικής πολιτικής που επηρεάζει τις επενδύσεις. Άμεσα επίσης θα άνοιγε τον δρόμο για τη συμμετοχή της χώρας στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης, θα μείωνε τα επιτόκια δανεισμού και θα διευκόλυνε την επιστροφή στις αγορές, δηλαδή την απεξάρτηση της χώρας από Μνημόνια. Το αποτέλεσμα θα ήταν να ενισχυθούν οι πιθανότητες ανάπτυξης το 2017, σύμφωνα με τις προβλέψεις του προσχεδίου προϋπολογισμού του 2017. Επομένως η κυβέρνηση ορθώς θέτει το ζήτημα.
* Η αναδιάρθρωση του υπερβολικού χρέους μιας χώρας καθίσταται επιτακτική όταν πλέον είναι φανερό ότι η εξυπηρέτησή του δεν μπορεί να επιτευχθεί μέσω της δημοσιονομικής προσαρμογής ή της αναμενόμενης ανάπτυξης, ενώ και η παροχή ρευστότητας (μέσω νέων δανείων) δεν είναι αποτελεσματική.
* Η αναβολή ή η καθυστέρηση της αναδιάρθρωσης ως μέρους της λύσης στο χρέος μπορεί να οδηγήσει σε χειρότερες καταστάσεις, όπως ακριβώς έχει συμβεί από το 2010 και ένθεν στην Ελλάδα.
* Το γεγονός ότι 80% του δημόσιου χρέους βρίσκεται στα χέρια επισήμων δανειστών (διακρατικών θεσμών) δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να γίνει δραστική «ελάφρυνσή» του. Γενικά, αναδιάρθρωση και περικοπή δημοσίων χρεών γίνεται στο πλαίσιο διεθνών μηχανισμών («Paris Club»), πάντοτε σε συνεργασία με το ΔΝΤ. Το κύριο εμπόδιο στην ελληνική περίπτωση είναι ότι η χώρα είναι μέλος της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης. Αλλά, αν η Ελλάδα εκπληρώσει τις δεσμεύσεις της, θα βρεθεί λύση ή, έστω, η πίεση για λύση θα μετατοπιστεί προς την Ε.Ε.
* Ενδιαφέρον έχει η πρόταση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης Γιάννη Δραγασάκη να καθιερωθεί ένα «φρένο χρέους» στη σχεδιαζόμενη αναθεώρηση του Συντάγματος.
Ακόμη το Γραφείο δηλώνει επιφυλακτικό με τις προοπτικές επιστροφής στην ανάπτυξη σχολιάζοντας: “Τα στοιχεία που διαθέτουμε δεν επιτρέπουν τόση αισιοδοξία. Αν επιβεβαιωθούν οι απαισιόδοξες προβλέψεις, θα ανατραπούν και προσδοκίες που έχουν επενδυθεί στο πρόγραμμα προσαρμογής”.
