Τη γραμμή του ΔΝΤ υπερασπίζεται για ακόμη μία φορά ο ΣΕΒ. Για τι μιλά ο Σύνδεσμος στο εβδομαδιαίο δελτίο του για την οικονομία; Για τις “τέσσερις πολιτικά ενοχλητικές αλήθειες” του ΔΝΤ, όπως λέει. Ποιες είναι αυτές; Η αλλαγή στο μείγμα πολιτικής στα δημοσιονομικά με στοχευμένη μείωση του αφορολόγητου ορίου και του μη μισθολογικού κόστους, η μείωση του ελλείμματος του συνταξιοδοτικού συστήματος, η αντιμετώπιση των προβληματικών δανείων και η άρση των περιορισμών στην κίνηση κεφαλαίων και επιτάχυνση των διαρθρωτικών αλλαγών και να μην αφεθεί η βιωσιμότητα του χρέους στην αβέβαιη επίτευξη υψηλών ρυθμών ανάπτυξης χωρίς ρύθμιση του χρέους, και, ταυτόχρονα, να διατηρούνται πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% του ΑΕΠ στο διηνεκές, όταν η ανεργία αναμένεται να κυμανθεί σε διψήφιο επίπεδο μέχρι τα μέσα του αιώνα.
Σε άλλο σημείο του Οικονομικού του Δελτίου ο ΣΕΒ αναφέρει πως: “Η υπερφορολόγηση των συνεπών φορολογουμένων και των οργανωμένων επιχειρήσεων εξακολουθεί να στραγγαλίζει την οικονομική δραστηριότητα, με τα νοικοκυριά να υφίστανται συνεχή μείωση στο διαθέσιμο εισόδημά τους, που, εκτός από τις καταναλωτικές τους ανάγκες, πρέπει να καλύψουν και τις φορολογικές τους υποχρεώσεις”. Τονίζει ότι “η έλλειψη πόρων οδηγεί τελικά σε αποσύνθεση του κοινωνικού κράτους (συντάξεις, Υγεία κ.λπ.)”, ενώ αναφέρει, επικαλούμενος την ετήσια έκθεση του ΔΝΤ, ότι “η λύση βρίσκεται στη μείωση της φορολόγησης και όχι στην περαιτέρω αύξησή της και στον εξορθολογισμό του φορολογικού βάρους ώστε να μην επηρεάζονται αρνητικά οι αναπτυξιακές προοπτικές της οικονομίας”.
“Είναι εκ των πραγμάτων σημαντικό οι δανειστές να βρουν μεταξύ τους τη λύση στο ζήτημα του χρέους. Αυτό, όμως, δεν αρκεί. Είναι απολύτως αναγκαίο η χώρα να επιδιώξει την εφαρμογή ενός εθνικού σχεδίου φυγής προς τα εμπρός” συμπληρώνει ο ΣΕΒ.
Προσθέτει επίσης ότι “Κανείς δεν γνωρίζει εάν και πότε θα έρθει ανάπτυξη, και πόσο ισχυρή θα είναι, καθώς και ποιο είναι το ύψος του πρωτογενούς πλεονάσματος που οδηγεί στην έξοδο από την κρίση” και καταλήγει λέγοντας πως “Η επιδίωξη πρωθύστερης ρύθμισης του χρέους είναι προφανώς επιθυμητή, σε καμιά περίπτωση όμως δεν μπορεί να είναι υποκατάστατο των προσπαθειών νοικοκυρέματος της οικονομίας που στηρίζονται στις δικές μας δυνάμεις”.
