Την ίδια "συνταγή" που συντήρησε στην ελληνική οικονομία την κρίση ρευστότητας, μέσα από μια ελλιπή χρηματοδότηση σε ασφυκτικά περιθώρια, πρότειναν οι πιστωτές στο κείμενο που απέρριψε η ελληνική κυβέρνηση. Η πρόταση αυτή προέβλεπε εκταμίευση σε τέσσερις δόσεις, οι οποίες θα εξαρτώνταν από την προηγούμενη εφαρμογή των νομοθετικών πράξεων, των προαπαιτούμενων και των ορόσημων.
Το ύψος της χρηματοδότησης θα ανερχόταν σε 16,3 δισ. ευρώ από την Ευρωζώνη, εάν οι δύο πλευρές κατέληγαν σε συμφωνία. Το ποσό αυτό επιμερίζεται σε τρεις κατηγορίες:
* Στα υπόλοιπα του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, ύψους 10,9 δισ. ευρώ.
* Στην τελευταία δόση του προγράμματος, ύψους 1,8 δισ. ευρώ.
* Στα ύψους 3,6 δισ. ευρώ κέρδη του ευρωσυστήματος επί των ελληνικών ομολόγων (SMP και ANFA) για το 2014 και 2015.
Οι χρηματοδοτικοί αυτοί πόροι θα συνοδεύονταν και από μια εκταμίευση από το ΔΝΤ. Όμως, πριν από την εκταμίευση, το ΔΝΤ απαιτούσε εφαρμογή όλων των προαπαιτούμενων, συγκεκριμένες διαβεβαιώσεις χρηματοδότησης με βάθος δωδεκαμήνου, διαβεβαιώσεις έως την περίοδο που η Ελλάδα θα μπορούσε να επανακτήσει πλήρη πρόσβαση στις αγορές με όρους συνεπείς με τη βιωσιμότητα του χρέους.
Σε τέσσερις δόσεις
* Με βάση την πρόταση οι δόσεις θα κατατίθενται στον ειδικό λογαριασμό εξυπηρέτησης του ελληνικού χρέους, ενώ τα κεφάλαια θα καταβληθούν σε τέσσερις δόσεις και ανάλογα με την υλοποίηση των μέτρων ως εξής:
* Η πρώτη δόση, δεδομένης της έντονης ανάγκης του Ιουνίου, θα ήταν ύψους 1,8 δισ. ευρώ από τα κέρδη του προγράμματος SMP και θα εκταμιευόταν από την Ευρωζώνη μόλις θα ψηφίζονταν η συμφωνία και οι πρώτοι εφαρμοστικοί νόμοι από την ελληνική Βουλή, προκειμένου να αποπληρωθεί το ΔΝΤ.
* Η δεύτερη δόση, ύψους 4 δισ. ευρώ, θα καταβαλλόταν στο μέσον Ιουλίου και αφού η Ελλάδα θα είχε εφαρμόσει το νέο πακέτο των προαπαιτούμενων μέτρων στις πρώτες ημέρες του Ιουλίου. Με τη δόση αυτήν (η οποία θα αποτελούνταν από το υπόλοιπο της εκταμίευσης του προγράμματος του ΕΤΧΣ 1,8 δισ. ευρώ και άλλα 2,2 δισ. ευρώ από το ανακατευθυνόμενο απόθεμα του ΤΧΣ) θα καλύπτονταν και οι λήξεις ομολόγων ύψους 3,5 δισ. ευρώ που κατέχει η ΕΚΤ.
* Η τρίτη δόση, ύψους 4,7 δισ. ευρώ, θα καταβαλλόταν αρχή Αυγούστου εφόσον η Ελλάδα θα είχε εκπληρώσει δέσμη προαπαιτούμενων και ορόσημων στο τέλος Ιουλίου.
* Η τέταρτη δόση, ύψους 1,5 δισ. ευρώ, θα εκταμιευόταν τον Οκτώβριο, ενώ τον ίδιο μήνα επρόκειτο να καταβάλει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο τις δικές του δόσεις (3,5 δισ. ευρώ) υπό τις προϋποθέσεις ότι η Ελλάδα θα είχε ολοκληρώσει τις συμφωνημένες μεταρρυθμίσεις, θα υπάρχει εγγυημένη χρηματοδότηση τους επόμενους 12 μήνες και το χρέος θα είναι βιώσιμο.
Επίσης υπήρχε εκτίμηση πως η Ελλάδα θα μπορούσε να αυξήσει τη χρηματοδότησή της μέσω εντόκων γραμματίων κατά 2 δισ. ευρώ τον Νοέμβριο κατόπιν συμφωνίας με τους δανειστές προκειμένου να ανατροφοδοτηθεί το αποθεματικό του ΤΧΣ.
Με βάση την ανάλυση βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (DSA) το ελληνικό χρέος θα διαμορφωθεί σε υψηλότερα επίπεδα από εκείνα που προβλέπονταν το 2012, ακόμη και αν επιβεβαιωθεί το περισσότερο αισιόδοξο από τα τρία σενάρια του ΔΝΤ, τα οποία συμπυκνώνονται στις εξής προβλέψεις:
Αισιόδοξο σενάριο: Το ελληνικό χρέος θα υποχωρήσει από 172,8% του ΑΕΠ το 2015 στο 137,5% του ΑΕΠ το 2020, στο 124% του ΑΕΠ το 2022 και στο 85% του ΑΕΠ το 2030, εφόσον εφαρμόζονταν όλες οι μεταρρυθμίσεις. Υπενθυμίζεται ότι το 2012 προβλεπόταν ότι το χρέος θα υποχωρήσει στο 124% του ΑΕΠ το 2020 και ότι θα αποκλιμακωθεί σε επίπεδα χαμηλότερα του 120% του ΑΕΠ το 2022.
Μεσαίο σενάριο: Με μερική εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων, το χρέος από 174,3% του ΑΕΠ εφέτος θα υποχωρούσε στο 146,5% του ΑΕΠ το 2020, στο 135% του ΑΕΠ το 2022 και στο 100,9% του ΑΕΠ το 2030.
Αρνητικό σενάριο (συνιστά και το βασικό σενάριο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου): Το χρέος θα υποχωρήσει από το 176,7% του ΑΕΠ εφέτος στο 149,9% του ΑΕΠ το 2020, στο 142,2% του ΑΕΠ το 2022 και στο 118% του ΑΕΠ το 2030.
Το αρνητικό σενάριο περιγράφει ουσιαστική αναμόρφωση του προφίλ του ελληνικού χρέους, αλλά όχι «κούρεμα», και το DSA συμπληρώνει ότι το ποσοστό του χρέους θα είναι υψηλότερο εάν απαιτηθεί πρόσθετη ανακεφαλαιοποίηση τραπεζών.
