Αν το μότο "φιλικό στον πολίτη κράτος" ακούγεται στη χώρα μας κάπως σαν ανέκδοτο, στην περίπτωση της έκδοσης διαβατηρίων το "ανέκδοτο" αυτό καταντά ντροπιαστική προσβολή για τον Έλληνα πολίτη.
Το ελληνικό κράτος θεωρεί ούτε λίγο ούτε πολύ ότι ο Έλληνας κάτοχος διαβατηρίου είναι:
Πρώτον, ο πιο πλούσιος Ευρωπαίος, πλουσιότερος από τον Γερμανό, τον Βέλγο, τον Ολλανδό, τον Αυστριακό, τον Φινλανδό...
Δεύτερον, εξ ορισμού ύποπτος για παρανομίες.
Τρίτον, δεύτερης κατηγορίας Ευρωπαίος.
Πώς προκύπτουν αυτά τα συμπεράσματα; Ας τα πάρουμε λοιπόν με τη σειρά.
Για να βγάλει ή να ανανεώσει διαβατήριο ο Έλληνας "υπήκοος" θα πρέπει να πληρώσει 85 ευρώ. Για να βγάλει ή να ανανεώσει διαβατήριο, θα πληρώσουν 59 ευρώ ο Γερμανός (37,50 ευρώ αν είναι κάτω των 24 ετών), 42 ευρώ ο Σλοβένος (τα μισά από τον Έλληνα), 33 ευρώ ο Σλοβάκος, 30 ευρώ ο Λουξεμβούργιος για 5ετούς διάρκειας διαβατήριο και 20 ευρώ για 2ετούς, 28 ευρώ ο Λετονός (14 ευρώ αν είναι συνταξιούχος, ΑμεΑ ή κάτω των 20 ετών), 48 ευρώ ο Φινλανδός (65 ευρώ για "fast-track passport") κ.λπ.
Του Έλληνα το διαβατήριο κοστίζει 85 ευρώ και είναι 5ετούς διάρκειας. Του Γάλλου το διαβατήριο κοστίζει το ίδιο για να εκδοθεί (86 ευρώ) αλλά είναι 10ετούς διάρκειας. Αυτό σημαίνει πως στα 10 χρόνια ο Γάλλος πολίτης θα πληρώσει για να είναι κάτοχος διαβατηρίου 86 ευρώ και ο Έλληνας της πολύχρονης κρίσης, των Μνημονίων και της υψηλής ανεργίας θα πληρώσει 170 ευρώ! Σε σύγκριση με αυτά τα 170 ευρώ για τη δεκαετία, ο Ιρλανδός θα πληρώσει 80 ευρώ, ο Βρετανός 72,50 λίρες για διαβατήριο 32 σελίδων όπως το ελληνικό ή εναλλακτικά 85,50 λίρες για διαβατήριο με περισσότερες (48) σελίδες. Ο δε Ισπανός θα πληρώσει μόλις 26 ευρώ. Δηλαδή ούτε το ένα έκτο του ποσού που πληρώνει ο Έλληνας.
Και, βέβαια, ο Έλληνας θα πρέπει να πάει στην Αστυνομία να βγάλει διαβατήριο, όπως συμβαίνει σε χώρες "πολιτικά προβληματικές" (για να το μπούμε κομψά) και πάντως εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Αυτά συμβαίνουν όταν ως "μεταρρυθμίσεις" εννοούμε σε αυτήν τη χώρα περικοπές μισθών και συντάξεων, χαράτσια, ελεύθερες απολύσεις, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων και όχι τη βελτίωση της ποιότητας ζωής και τον σεβασμό στον πολίτη.
ΘΑΝΟΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ
