ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΣΠΥΡΟΣ ΡΑΠΑΝΑΚΗΣ
«Τίποτα το ίδιο από 'δώ και μπρος» γράφει ένα σύνθημα μερικά στενά πίσω από το σημείο της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα από τον φασίστα Ρουπακιά στην Αμφιάλη. Πράγματι, έτσι φαίνεται να είναι. Οι γειτονιές της Β' Πειραιά, στις οποίες το φίδι του φασισμού είχε σπάσει το αυγό εδώ και καιρό, «ξύπνησαν» από έναν εκούσιο λήθαργο.
«Έπρεπε να χυθεί το αίμα ενός νέου παιδιού, Έλληνα, για να ανοίξουμε τα μάτια μας» σχολίαζε ο Δημήτρης Γ., κάτοικος της Αμφιάλης. Το Κερατσίνι, η Νίκαια, το Πέραμα, η Δραπετσώνα είχαν νιώσει εδώ και χρόνια την μπότα του νεοναζισμού. Από τις εκλογές και μετά, όμως, η δολοφονική δράση της Χ.Α. κορυφώθηκε με θύματα δεκάδες μετανάστες, τους ψαράδες Αιγύπτιους στο Πέραμα, αντιφασίστες αναρχικούς και αριστερούς.
Ωστόσο κανείς δεν μίλησε. «Πολλοί πίστευαν πως δεν υπάρχει άλλη λύση. Η απελπισία που γεννούν η ανεργία και η φτώχεια σε κάνει να πείθεσαι και να δέχεσαι αυτά που υπό άλλες συνθήκες δεν θα ήθελες ούτε να τα ακούς» προσθέτει. Είναι αλήθεια πως τα ποσοστά ανεργίας και ακραίας φτώχειας στις γειτονιές αυτές ξεπερνάνε κατά πολύ τον μέσο όρο, κάτι στο οποίο ο φασισμός πάτησε και ρίζωσε.
Την επομένη της δολοφονίας όμως κάτι έδειχνε να αλλάζει. Η ανοχή και ο φόβος φαίνονταν να σπάνε. Η συντριπτική πλειονότητα των κατοίκων συμμετείχε δυναμικά στη μεγαλειώδη πορεία στην Αμφιάλη, ενώ οι συζητήσεις «άναψαν» στον δρόμο, στις καφετέριες, στα μαγαζιά, στους χώρους δουλειάς. Οι τοίχοι γέμισαν αντιφασιστικά συνθήματα, τα πεζοδρόμια προκηρύξεις και οι «περήφανοι νέοι» με τις μαύρες μπλούζες σταμάτησαν να κάνουν την εμφάνισή τους.
Ωστόσο, η απόφαση της Δικαιοσύνης να απελευθερώσει με περιοριστικούς όρους τους τρεις βουλευτές και δεκάδες άλλους χρυσαυγίτες έφεραν οργή από τη μία πλευρά, αλλά και φόβο. «Για ποια εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη μάς λένε; Όταν ο Κασιδιάρης και οι άλλοι εγκληματίες κυκλοφορούν πάλι ελεύθεροι, πιστεύει κανείς στην πραγματικότητα πως δεν θα ξανασφάξουν κάποιον;» αναρωτιέται ο Νίκος, κάτοικος της Νίκαιας.
Μετά τη δολοφονία υπήρξε έξαρση των αντιφασιστικών ιδεών στα σχολεία
«Στο σχολείο μου υπήρχαν παιδιά που στήριζαν τη Χ.Α. μέχρι και τη δολοφονία, κυρίως επειδή τη θεωρούσαν αντισυστημική και επειδή στοχοποιούσαν τους μετανάστες. Τώρα έχουν πέσει οι τόνοι, αφού οι περισσότεροι κατάλαβαν ότι πρόκειται για εγκληματίες» μας λέει η Μαριάννα Μπ., μαθήτρια της Β' Λυκείου, συζητώντας με μια παρέα μαθητών και μαθητριών σε σχολεία του Κερατσινίου και της Νίκαιας, μερικά μέτρα από το σημείο της δολοφονίας.
«Οι πιο πολλοί πίστευαν πως η Χ.Α. είναι ένα πατριωτικό κόμμα και όχι ναζιστικό, γιατί αυτό τους έλεγαν» αναφέρει και προσθέτει πως ο αγώνας κατά του φασισμού πρέπει να δυναμώσει και όχι να μετατραπεί σε φόβο. «Οι φασίστες να φοβούνται εμάς και όχι εμείς αυτούς» προσθέτει. «Οι χρυσαυγίτες του σχολείου μου την υποστηρίζουν γιατί είναι βαθιά στο κόμμα οι γονείς τους» σημειώνει η Μαριάννα Μι., μαθήτρια σε λύκειο της Νίκαιας, και προσθέτει πως «είναι για πολλούς μια μόδα που έχει αποκτήσει υποστηρικτές που δεν γνωρίζουν και πολλά».
Μετά τη δολοφονία η κατάσταση έστω και δειλά, δείχνει να αλλάζει στα σχολεία. «Υπήρξε έξαρση των αντιφασιστικών ιδεών στους μαθητές μετά τη δολοφονία. Ξεσηκώθηκαν, συμμετείχαν στην πορεία, δημοσίευσαν αντιφασιστικά μηνύματα στα κοινωνικά δίκτυα. Κάποιοι ξύπνησαν και αφυπνίστηκαν, ωστόσο δεν είμαι σίγουρη αν μπορεί να υπάρχει συνέχεια» μας λέει χαρακτηριστικά.
Από την πλευρά του ο Λάζαρος θεωρεί πως οι μαθητές μπορεί να αποστασιοποιήθηκαν από τη Χ.Α., ωστόσο δεν έχουν διάθεση να συμμετάσχουν σε κινητοποιήσεις είτε αδιαφορούν. «Φασίστας είναι αυτός που δεν σου επιτρέπει να πεις τη γνώμη σου, αυτούς που σε φιμώνει. Πρέπει να τους εξαφανίσουν από τις γειτονιές, αν και πάντα θα υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι» αναφέρει η Νεφέλη. «Πολλά παιδιά παρακολουθούσαν και μουσικά τον Παύλο, και αυτό τους ταρακούνησε» προσθέτει.
Η δολοφονία «πάγωσε» τις επιρροές των ναζί στη Ζώνη του Περάματος
Για τη προσπάθεια συγκρότησης του εθνικιστικού σωματείου, τους εργολάβους που στήριζαν τη Χ.Α. και την επόμενη μέρα στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη μας μίλησε ο Τ. Καραγιαννάκης, συνδικαλιστής του σωματείου μετάλλου.
«Η απόγνωση των εργαζομένων για την τραγική κατάσταση στη ζώνη και τα αδιέξοδα οδήγησαν στη συγκέντρωση 176 υπογραφών για τη σύσταση του εθνικιστικού σωματείου, όμως η δολοφονία έχει σοκάρει πολύ κόσμο και ξανασκέφτεται» μας είπε, υποστηρίζοντας ωστόσο πως δεν έχει λυθεί ακόμα το πρόβλημα, με τις συνδικαλιστικές δυνάμεις να ξεκινούν προσπάθεια οριστικής αντιμετώπισής του. «Η στάση του σωματείου όμως έχει οδηγήσει πολλούς σε παραίτηση και αποστροφή για τον συνδικαλισμό» επισημαίνει.
«Όλα τα στοιχεία δείχνουν πως υπάρχει εμπλοκή εργολάβου ήδη από το 2012, κάτι που είχε καταγγελθεί στον εισαγγελέα» σημειώνει και αναφέρει πως σε μια τελευταία δουλειά του προέδρου των εργολάβων της ζώνης όλο το συνεργείο απαρτίστηκε από γνωστά μέλη της Χ.Α. Παράλληλα υπογράμμισε πως υπάρχει αγανάκτηση και οργή για την απελευθέρωση των βουλευτών της Χ.Α. τονίζοντας όμως πως την ίδια στιγμή έχει σπάσει σε μεγάλο βαθμό ο φόβος που υπήρχε πριν.
Ανεπιθύμητη η Χ.Α. σε Νίκαια, Κερατσίνι, Κορυδαλλό
Σε «Παύλου Φύσσα» μετονομάζεται η Π. Τσαλδάρη
Με έκτακτο δημοτικό συμβούλιο ο Δήμος Νίκαιας υιοθέτησε ομόφωνο ψήφισμα το οποίο καθιστά ανεπιθύμητη τη Χρυσή Αυγή στη Νίκαια, ενώ αποφασίστηκε η απομάκρυνση των γραφείων της οργάνωσης που υπήρξαν το ορμητήρια της επιχειρησιακής δράσης των ναζί και της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα.
«Οι φασίστες πάτησαν πάνω στα μεγάλα προβλήματα της φτώχειας και της ανεργίας που αποτέλεσαν τον καμβά για τη δράση τους στην περιοχή μας. Σε αυτά πρέπει να απαντήσουμε» υπογράμμισε ο δήμαρχος Νίκαιας - Ρέντη, Γ. Ιωακειμίδης.
Αντίστοιχο ψήφισμα εξέδωσε και ο Δήμος Κορυδαλλού. Την ίδια στιγμή ο Δήμος Κερατσινίου - Δραπετσώνας αποφάσισε τη μετονομασία της Π. Τσαλδάρη, όπου έγινε η δολοφονία, σε οδό «Παύλου Φύσσα», έπειτα από πρόταση του δημοτικού συμβούλου της κίνησης «Άλλος δρόμος» Μ. Μανουσιάδη. «Η μετονομασία της Π. Τσαλδάρη, όπου συνέβη το τραγικό περιστατικό, σε οδό Παύλου Φύσσα είναι ο ελάχιστος φόρος τιμής που μπορεί να αποδοθεί στο θύμα της φασιστικής συμμορίας. Η ιδέα ξεκίνησε αυθόρμητα μέσα από πολίτες και φορείς» σημειώνει ο Μ. Μανουσιάδης.
