Πλώρη για Ιδρύματα με δίδακτρα και σεκιούριτι έχει βάλει η κυβέρνηση που κάνει πράξη το μέτρο της διαθεσιμότητας κι αφαιρεί από το δυναμικό 8 κορυφαίων ΑΕΙ της χώρας, συνολικά 1349 διοικητικούς υπαλλήλους. Όπως υποστηρίζουν οι εργαζόμενοι, πρόκειται για πολιτική επιλογή που δεν βάζει στην πραγματικότητα τους ίδιους στο στόχαστρο, αλλά το Πανεπιστήμιο και δηλώνουν αποφασισμένοι για διπλό αγώνα που θα υπερασπίζεται τα εργασιακά τους δικαιώματα, αλλά και τη δημόσια δωρεάν Παιδεία.
Ενδεικτική είναι η δήλωση του Θεοδόση Πελεγρίνη, πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών, ο οποίος λίγο μετά την απόφαση για αναστολή λειτουργίας του ΕΚΠΑ ανέφερε ότι «είναι πιθανό να χαθεί το εξάμηνο», υπογραμμίζοντας ωστόσο ότι είναι πολύ σημαντικότερο «να μη χαθεί το Πανεπιστήμιο». Υπάρχει όμως αυτός ο κίνδυνος;
Αφαίμαξη των Ιδρυμάτων
Το μέγεθος της απώλειας φανερώνει και το μέγεθος της καταστροφής. Διαθεσιμότητα σημαίνει ότι το ΕΜΠ, ίδρυμα που διαθέτει εξοπλισμό εκατομμυρίων, διεξάγει συνεχείς έρευνες κι είναι διεθνώς αναγνωρισμένο, μένει περίπου με τους μισούς υπηρετούντες, καθώς από τους 833, συνεχίζουν μόλις οι 484, τουτέστιν μείωση της τάξεως του 45%! Διαθεσιμότητα σημαίνει ότι ειδικότητες όπως οι φύλακες, οι επιστάτες, οι κλητήρες κι οι θυρωροί παύουν να υφίστανται. «Διαθεσιμότητα σημαίνει ότι δεν μπορούν να λειτουργήσουν οι σχολές», όπως δηλώνει κατηγορηματικά στην «Α» ο Θ. Πελεγρίνης που στέκεται στην έλλειψη πλάνου και διαφάνειας των κινήσεων της κυβέρνησης.
«Πριν 10-15 μέρες μας ζητήθηκε από το υπουργείο μέσω εγγράφου να προχωρήσουμε σε αξιολόγηση βάσει των δεικτών που υποδείκνυε το ίδιο. Το κάναμε και καταγράψαμε ελλείψεις της τάξεως των 500 υπαλλήλων. Αντί να μελετηθεί η αξιολόγηση που παραδώσαμε, ορίστηκε άλλη επιτροπή από το υπουργείο, που μας ανακοίνωσε ότι πρέπει να διώξουμε περίπου 500 υπαλλήλους», τονίζει ο Θ. Πελεγρίνης και ξεκαθαρίζει: «Δεν αποφεύγουμε την αξιολόγηση. Ωστόσο η απόφαση του υπουργείου καταστρατηγεί το αυτοδιοίκητο, το οποίο κατοχυρώνεται Συνταγματικά».
Στην πράξη ο ακρωτηριασμός κι η κατάργηση κλάδων και ειδικοτήτων που αποτελούσαν μέχρι πρότινος ενεργό κομμάτι της λειτουργίας των Πανεπιστημίων, επιφέρει σημαντικές επιπτώσεις. Πολλαπλασιασμός των ελλείψεων, αύξηση του φόρτου εργασίας για τους εργαζόμενους που παραμένουν και αθρόες συγχωνεύσεις (βιβλιοθηκών κ.ά) είναι ορισμένες από τις κυριότερες συνέπειες, ενώ ως απότοκο όλων των παραπάνω έρχεται η ανάθεση υπηρεσιών σε εργολάβους και κρατικοδίαιτες επιχειρήσεις, άρα και η αλλοίωση του χαρακτήρα των Ιδρυμάτων.
Εκ των πραγμάτων τα Πανεπιστήμια κατεβάζουν ρολά. «Δεν θέλουμε τις σχολές κλειστές, αλλά οι εργαζόμενοι απεργούν, άρα δεν επιτελούνται βασικές λειτουργίες. Ούτως η άλλως τα Πανεπιστήμια δεν μπορούν να λειτουργήσουν υπό αυτές τις συνθήκες», επισημαίνει ο Θ. Πελεγρίνης και συμπληρώνει: «οι φοιτητές δεν είναι όμηροι των κινητοποιήσεων, αλλά της κυβέρνησης και του Μνημονίου. Το Πανεπιστήμιο δεν έκλεισε ούτε στη γερμανική κατοχή, ούτε στη δικτατορία του '67 και κινδυνεύει να κλείσει με την επιλογή μια δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης».
«700 εργαζόμενοι στον δρόμο»
Η μία όψη του προβλήματος αφορά την υποβάθμιση των Πανεπιστημίων, η άλλη, διόλου ασήμαντη, αφορά τους εργαζομένους. Όπως τονίζει στην "A" της ομοσπονδίας διοικητικού προσωπικού τριτοβάθμιας εκπαίδευσης (ΟΔΠΤΕ), Φραγκίσκος Βορτελίνος, 700 εργαζόμενοι είναι δεδομένο πως θα βγουν στην ανεργία. «Οι συγκεκριμένες θέσεις δεν καλύπτονται κι ούτε έχουμε ενημέρωση αν θα καλυφθούν ποτέ». Κάνει λόγο για συμβόλαιο θανάτου μεταξύ της κυβέρνησης και τρόικας «που πρέπει να σπάσει», ενώ προαναγγέλλει νέες κινητοποιήσεις. «Είναι ευθύνη της κυβέρνησης που τα Πανεπιστήμια μένουν κλειστά. Θα συνεχίσουμε μέχρι τέλους τους αγώνες για τη δουλειά μας, αλλά και για να μη χαθεί ο κυριότερος πνευματικός πνεύμονας για τη χώρα μας».
