Με ιδιαίτερη θλίψη η ΕΣΗΕΑ ανακοίνωσε την Κυριακή τον θάνατο του παλαίμαχου δημοσιογράφου Κώστα Λιναρδάτου, εκφράζοντας τα συλλυπητήριά της για τον εξαίρετο δημοσιογράφο. Όπως σημειώνει η ΕΣΗΕΑ για τον Κ. Λιναρδάτο, «διέγραψε μία λαμπρή πορεία στον χώρο της δημοσιογραφίας ενώ ταυτόχρονα αγωνίστηκε τόσο για την ελευθερία της πατρίδας μας όσο και για την κοινωνική πρόοδο. Ως άνθρωπος υπήρξε ευγενής, αγωνιστής, με βαθιά καλλιέργεια και έντονη διάθεση προσφοράς».
ΣΥΡΙΖΑ
Ο ΣΥΡΙΖΑ με ανακοίνωσή του υπογραμμίζει την αντιστασιακή του δράση στην πρώτη γραμμή στα χρόνια της ναζιστικής κατοχής, καθώς υπήρξε συνιδρυτής της ΕΠΟΝ, εξορίστηκε και φυλακίστηκε για χρόνια και έζησε 17 χρόνια στην πολιτική προσφυγιά. Το 1968, στη διάσπαση του ΚΚΕ, εντάχθηκε στο ΚΚΕ Εσωτερικού, στη συνέχεια στην ΕΑΡ και στον ΣΥΝ.
Ο Φώτης Κουβέλης χαρακτήρισε τον Κώστα Λιναρδάτο έναν γνήσιο άνθρωπο, έναν συνεπή αγωνιστή της Αριστεράς, έναν ακέραιο πολίτη, που αφιέρωσε τη ζωή του απ' τα χρόνια της νιότης του στους αγώνες του λαϊκού μας κινήματος.
Ποιος ήταν ο Κ. Λιναρδάτος
Ο Κώστας Ν. Λιναρδάτος γεννήθηκε το 1920 στο Ληξούρι της Κεφαλονιάς και από το 1938 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα όπου και φοίτησε στη Νομική Σχολή.
Στη διάρκεια της φασιστικής κατοχής, όντας στέλεχος της OΚΝΕ και της ΕΠΟΝ, μετέχει ενεργά, από την πρώτη γραμμή, στην αντίσταση, στην Αθήνα και στη Μακεδονία, και τον Φλεβάρη του 1943 συμμετέχει στη σύσκεψη της ίδρυσης της ΕΠΟΝ.
Μετά την κατοχή, από το 1947 μέχρι το 1952, είναι εξόριστος, διαδοχικά, στην Ικαρία, στο Μούδρο, στη Μακρόνησο, στο «σύρμα» του ΒΕΤΟ και στον Άι-Στράτη.
Τον Ιούλη του 1952 μεταφέρεται άρρωστος στην Αθήνα, όπου στη συνέχεια εργάζεται ως συντάκτης στην «Αυγή» που μόλις είχε εκδοθεί.
Τον Ιούνιο του 1954 συλλαμβάνεται ξανά, κρατείται για μήνες σε απομόνωση στην Ασφάλεια και, τελικά, μεταφέρεται στις φυλακές των Βούρλων στον Πειραιά.
Συμμετέχει στη γνωστή απόδραση των 27 αγωνιστών τον Ιούλη του 1955, διαφεύγει τη σύλληψη και μετά από δύο χρόνια παρανομίας, το 1957, διαφεύγει στο εξωτερικό.
Στη Μόσχα, σπουδάζει στο Ινστιτούτο Κοινωνικών και Οικονομικών Επιστημών και, από το 1961, στο Βουκουρέστι, είναι συντάκτης των περιοδικών «Νέος Κόσμος» και «Εθνική Αντίσταση», καθώς και στον ραδιοφωνικό σταθμό «Φωνή της Αλήθειας» του ΚΚΕ. Στη διάσπαση του ΚΚΕ, το 1968, εντάσσεται στο ΚΚΕ Εσωτερικού και στη συνέχεια συνεργάζεται με τις Εφημερίδες «Ελεύθερη Πατρίδα» και «Ελεύθερη Ελλάδα» και μετέχει στη σύνταξη του περιοδικού «Κομμουνιστική Θεωρία και Πολιτική» του ΚΚΕ Εσωτερικού.
Το 1974 επαναπατρίζεται και μέχρι το 1993 εργάζεται ως δημοσιογράφος στα «Νέα» και στη Γραμματεία Τύπου.
Πάντα ενεργός πολίτης, αγωνιστής της Αριστεράς, άνθρωπος ευαίσθητος, με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα πολιτικά και κοινωνικά δρώμενα.
Έχει τιμηθεί με το μετάλλιο Εθνικής Αντίστασης και με τιμητικό Δίπλωμα από τον Σύνδεσμο Αντιστασιακών Δημοσιογράφων για τη δράση του τα χρόνια 1941-1944.
Έχει δημοσιεύσει έρευνες, άρθρα και σχόλια σε εφημερίδες και περιοδικά, καθώς και ιστορικά σημειώματα, αναμνήσεις και μεταφράσεις από τα ρώσικα.
Ένα βιβλίο του, με τις αναμνήσεις του από τα πέτρινα χρόνια στα οποία πρωταγωνίστησε, βρίσκεται στη διαδικασία της έκδοσης. Δυστυχώς, δεν πρόλαβε να το δει τυπωμένο.
Παντρεμένος από το 1953 με τη γνωστή αγωνίστρια Ζωή Λιναρδάτου, απόκτησαν ένα γιο, τον Νικόλα Λιναρδάτο.
