Δηλώνω φαν της Τσαπανίδου εδώ και μερικά χρόνια. Όχι μόνο για το τσαγανό που βγάζει -όπου νά' ναι, αλλά βγάζει- αλλά και για στιλιστικούς λόγους. Λοιπόν χθες, η Πόπη με έκανε να συμπαθήσω τον Πάνο Καμμένο. Είδα τη συνέντευξη από την αρχή ώς το τέλος, όταν ο Καμμένος αποχώρησε, αφού του είχε πει η Τσαπανίδου "θα έπρεπε να σας είχα πετάξει έξω από το στούντιο".
Η συνέντευξη προκαλούσε εκνευρισμό. Κι αυτό γιατί η Πόπη ρωτούσε συνεχώς. Τη μια ερώτηση πάνω στην άλλη. Ο Καμμένος δεν είχε χρόνο να απαντήσει, να ολοκληρώσει μια σκέψη. Στη συνέχεια κι άλλη ερώτηση στο κεφάλι, κι άλλη, κι άλλη. Ανάμεσα στις ερωτήσεις κάτι προλάβαινε να ψελλίσει, τον έκοβε συνεχώς. Ο Καμμένος άρχισε να εκνευρίζεται. Και να της πετάει σπόντες τύπου: σας βάζουν να κάνετε αυτές τις ερωτήσεις και παρεμφερή. Την είπε και ψεύτρα. Η Πόπη έδειχνε πιο ψύχραιμη.
Όταν ο Καμμένος έφυγε από το στούντιο, ήξερε ότι είχε το τηλεοπτικό θέμα της ημέρας.
Όμως άλλο θέλω να πω. Το θέμα είναι τι είπε ο Καμμένος ή τι γίνεται στη Χαλκιδική; Ποια τηλεόραση και ποιο ραδιόφωνο ενδιαφέρθηκε εδώ και μια βδομάδα να μας πει γιατί τα παιδιά πίνουν μολυσμένο νερό; Και γιατί τα ζώα και τα λαχανικά που τρώμε ποτίζονται με μολυσμένο νερό; Ποια τηλεόραση ενδιαφέρθηκε να ενημερώσει ότι για τη μόλυνση με αρσενικό ευθύνονται τα Μεταλλεία Χρυσού της Χαλκιδικής, όπως καταγγέλλουν οι κάτοικοι; Ποια τηλεόραση είπε ότι ο δήμαρχος της περιοχής Πάχτας το γνώριζε και το απέκρυπτε επί 22 μέρες; Για το συμφέρον ποιου; Ποια τηλεόραση θα πει για τις επιπτώσεις στην υγεία των κατοίκων και για τις ευθύνες Πάχτα και των Μεταλλείων;
Αντίθετα, οι τηλεοράσεις ήταν εκεί για να καταγγείλουν τον πολιτικό ο οποίος ανέδειξε το θέμα.
