Τρεις ημέρες ανθρωπιάς και προβληματισμού γύρω από θέματα που απασχολούν όχι μόνο τους μετανάστες αλλά όλη την ελληνική κοινωνία, καθώς τα δικαιώματα όλων των πολιτών έχουν μπει πια στον στόχο των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που εφαρμόζονται, με τον φασισμό και ναζισμό να καραδοκεί απειλώντας όποιον σκέφτεται, μοιάζει ή βαδίζει διαφορετικά, αποτέλεσαν το 17ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ που τελείωσε το βράδυ της Κυριακής.
Το θέμα της ιθαγένειας, που η επικαιρότητα ξαναέφερε στη δημόσια συζήτηση ειδικά μετά την επιτυχία του 18χρονου μπασκετμπολίστα Γιάννη Αντεντοκούνμπο, απασχόλησε ιδιαίτερα την πρώτη ημέρα του φεστιβάλ. Υπενθυμίζουμε ότι η κυβέρνηση μελετά νομοσχέδιο βασισμένο στην αρχή ότι η "ιθαγένεια δεν είναι δικαίωμα αλλά επιβράβευση", το δόγμα δηλαδή που εφαρμόστηκε στα δύο μεγαλύτερα αδέλφια Αντεντοκούνμπο. Να σημειώσουμε ότι τα δύο ακόμα ανήλικα αδέλφια τους παραμένουν στο καθεστώς όλων των ανηλίκων παιδιών μεταναστών.
Ωστόσο, οι συζητήσεις δεν περιορίστηκαν εκεί. Αλληλεγγύη, εργασιακά δικαιώματα Ελλήνων και μεταναστών, οι επιστρατεύσεις εργαζομένων, οι απολύσεις, τροχαία συμβάντα, η εξέγερση στην Τουρκία με αφορμή το πάρκο Γκεζί, πολιτικοί πρόσφυγες και πρόσφυγες από τη Συρία ή το Αφγανιστάν, καταστολή, "Ξένιος Δίας", αντιφασιστικές δράσεις και αυτοάμυνα ήταν κάποια μόνο από τα θέματα συζητήσεων που οι επισκέπτες του φεστιβάλ τίμησαν με την παρουσία τους.
Ο κόσμος ήλθε για να ενημερωθεί να ρωτήσει και να συζητήσει για το πώς ο καθένας μπορεί να συμβάλει με την καθημερινότητά του στη δημιουργία ενός κόσμου στον οποίο δεν υπάρχουν διακρίσεις.
Ιδιαίτερα μεγάλη ήταν και η προσέλευση στις προβολές του φεστιβάλ, από τις οποίες ξεχωρίζουμε το πολυσυζητημένο "The Cleaners" του Κωνσταντίνου Γεωργούση, αποσπάσματα του οποίου είχαν προκαλέσει σάλο διεθνώς μετά την προβολή τους στο Channel 4, αλλά και την "Ταξισυνειδησία" του Κώστα Βάκκα.
Οι πολιτιστικές πινελιές δεν απουσίαζαν από το Φεστιβάλ. Θεατρικά δρώμενα για μικρούς και μεγάλους με κοινωνικές αναφορές, που προέτασσαν την ενότητα, τον σεβασμό στη διαφορετικότητα, χωρίς να λείπουν οι στιγμές γέλιου, κέρδισαν, προβλημάτισαν και γέμισαν με ικανοποίηση το κοινό. Στις παραστάσεις πρωταγωνίστησαν γνωστοί ηθοποιοί, όπως η Κάτια Γέρου, ενώ συμμετείχαν πρωτοβουλίες από μεταναστευτικές κοινότητες και ερασιτεχνικές ομάδες καλλιτεχνών. Έργα όπως του Φ. Λούντβιγκ ή κείμενα του Γκ. Καπλάνι βρέθηκαν στο επίκεντρο.
Παράλληλα, σε παιδότοπο που είχε στηθεί στον χώρο, γίνονταν μαθήματα κεραμικής κι αφήγηση παραμυθιών από τις "Οικογένειες Ουράνιο Τόξο", με τους μικρούς να τρέχουν μετά για μπάλα και κυνηγητό "κάτω απ' τα σκαλάκια". Πιο πάνω βρισκόταν η κεντρική σκηνή, όπου η μουσική διαδεχόταν τον χορό κι ο χορός τη μουσική. Έτσι, από τα παραδοσιακά ακούσματα της Γεωργίας, ταξιδέψαμε με τους Grup Yorum στην Τουρκία κι από εκεί στα υπέροχα τοπία "της χώρας που αγαπήσαμε", όπως περιγράφει με τους στίχους και τις μελαγχολικές του συνθέσεις ο Ορφέας Περίδης.
Υπήρχε πληθώρα επιλογών. Εξ ου κι οι τρεις σκηνές για όλα τα γούστα (ρεμπέτικη και μεταναστευτική οι άλλες δύο). Ο κόσμος τις τίμησε και με το παραπάνω, δίνοντας... ρέστα την τελευταία μέρα, υπό τους ήχους των κλαρίνων της κομπανίας του Πετρολούκα Χαλκιά. Παρέες κι αγωνιστές, άγνωστοι μεταξύ τους, με διαφορετική κουλτούρα και γλώσσα, πιάστηκαν αγκαλιά και σχημάτισαν κύκλους για να χορέψουν ηπειρωτικά μέχρι τα ξημερώματα. Με τον τρόπο τους δήλωσαν ότι η αρμονική συμβίωση σε πολυπολιτισμικές κοινωνίες δεν είναι ουτοπία.
