Τι σημαίνει να είσαι «εμβληματικός» συνδικαλιστικός ηγέτης; Να είναι όλοι εκεί στον τελευταίο αποχαιρετισμό; Να μιλούν με «βαριά» λόγια στην πολιτική σου κηδεία; Να αποτιμούν τον ιστορικό σου ρόλο στο κίνημα; Όλα αυτά συνέβησαν με τον Γιώργο Φυσάκη που έφυγε στα 93 χρόνια του (γεννήθηκε το 1932 στην Επισκοπή Χανίων), τιμημένος από τους συναδέλφους του, μα πάνω απ’ όλα τιμημένος από τους μαθητές και τις μαθήτριές του που τον αποκαλούσαν δάσκαλο.
Ο Γ. Φυσάκης ήταν δάσκαλος, και στο σχολείο και στον συνδικαλισμό. Όταν η χούντα τον έδιωξε από τη Σχολή των Ουρσουλινών στη Νάξο για «αντεθνική δράση» και «δημοτικιστική αθλιότητα», οι Ουρσουλίνες κρεμασμένες στα κάγκελα του σχολείου του τραγουδούσαν: «Μας πήραν οι φασίστες το γελαστό παιδί». Η χούντα για τέσσερα χρόνια δεν επέτρεπε στον μαθηματικό Γ. Φυσάκη να διδάξει σε σχολείο και τον υποχρέωνε να παρουσιάζεται καθημερινά στο αστυνομικό τμήμα. Ήταν, βλέπετε, αριστερός, και παρέμεινε αριστερός ως το τέλος. Όταν έπεσε η χούντα, έγινε ο ιστορικός πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Λειτουργών Ελλάδας (ΟΙΕΛΕ). Και τώρα που η ΟΙΕΛΕ τον αποχαιρετά, μιλά όχι μόνο για τον συνδικαλιστή, τον διανοούμενο, τον αριστερό, αλλά για τον τελευταίο χαμένο ποιητή, τον ονειροπόλο, τον ρομαντικό, τον αγωνιστή.
Ο Γ. Φυσάκης ήταν από αυτούς που έθεσαν τις αρχές της ΟΙΕΛΕ: «Μακριά από κόμματα, από την πολιτική εξουσία, από τον εργοδότη». Ήταν από εκείνους που καθοδήγησαν την ηρωική δίμηνη απεργία των ιδιωτικών εκπαιδευτικών το 1976, η οποία ανάγκασε την κυβέρνηση Καραμανλή και τον τότε υπουργό Γ. Ράλλη να ψηφίσουν τον Νόμο 682/77, που σε μεγάλο βαθμό ισχύει μέχρι σήμερα.
Ο Κώστας Γαβρόγλου θυμήθηκε ένα άλλο μάθημα που παρέδωσε: την αυτονομία του μαζικού κινήματος. Θυμήθηκε ότι στη μεγάλη απεργία της ΟΙΕΛΕ μετά από μερικές εβδομάδες «πολλοί στο ΚΚΕ Εσωτερικού άρχισαν να δυσανασχετούν. Ο Φυσάκης με εκείνον τον ήρεμο αλλά και αποφασιστικό του λόγο τούς αγνόησε και σε μία συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής έδωσε ένα μοναδικό μάθημα πολιτικού ήθους και συνδικαλιστικής πρακτικής». Σημάδεψε την εποχή του και άφησε και παρακαταθήκη στους επόμενους.
