Πειθαρχικό συμβούλιο με θέμα τη διαγραφή δύο φοιτητών πραγματοποιεί διαδικτυακά αύριο το ΕΚΠΑ, χωρίς καν να έχει δώσει επαρκείς πληροφορίες στους άμεσα ενδιαφερόμενους. Το μόνο που έχουν λάβει είναι ένα email με λινκ για τη φοιτητική δίκη, στην οποία καλούνται να απολογηθούν, χωρίς ωστόσο έχουν την οποιαδήποτε ενημέρωση για τους ανθρώπους ενώπιον των οποίων θα λογοδοτήσουν, τα δικαιώματά τους και το πώς πρέπει να παραστούν.
Στην πραγματικότητα θα δοκιμαστούν για πρώτη φορά οι διατάξεις του νόμου 5224/2025, ο οποίος εισάγει τα πειθαρχικά συμβούλια μέσα από τα οποία θα μπορεί να επιβάλλεται η αναστολή της φοιτητικής ιδιότητας, αλλά και η οριστική διαγραφή των σπουδαστών.
Ο νόμος ψηφίστηκε την 1η Αυγούστου (μαζί με διατάξεις για τη Μονή Σινά!) κι έχει διαφημιστεί από το υπουργείο Παιδείας ως μια προσπάθεια να ενισχυθεί η ασφάλεια (κι η τάξη ) στα ΑΕΙ. Όπου η περισσότερη ασφάλεια αποκωδικοποιείται από τα φοιτητικά σχήματα της αριστεράς και του αναρχικού χώρου ως ένα αυστηρότερο πλαίσιο σε σχέση με την πολιτική δράση των φοιτητών, καθιστώντας ευκολότερη την ποινικοποίηση των καταλήψεων και των πολιτικών παρεμβάσεων.
Πειθαρχικά πάνω σε κατηγορίες που μπορεί να αναιρεθούν
Το εξαιρετικά ανησυχητικό είναι ότι το πειθαρχικό συμβούλιο γίνεται πάνω σε μια υπόθεση η οποία εκκρεμεί και για την οποία όχι μόνο δεν έχει υπάρξει απόφαση, αλλά δεν έχει κλείσει καν η δικογραφία, που σημαίνει ότι οι κατηγορίες μπορεί να αλλάξουν κατά το συμβούλιο μεταξύ ανακριτή και εισαγγελέα. Ενδέχεται δηλαδή μέρος αυτών να μη συμπεριληφθούν στο τελικό κείμενο ή να υποβαθμιστούν σε βαρύτητα.
Πιο συγκεκριμένα οι δύο φοιτητές διώκονται ως κατηγορούμενοι για παρέμβαση, η οποία πήρε χαρακτήρα συμπλοκής, σε εκδήλωση της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ Τουρκικών Σπουδών, στο κτίριο της Νομικής την Τετάρτη 30 Απριλίου 2025 κι είχε βρεθεί για αρκετές ημέρες στο επίκεντρο της επικαιρότητας, τροφοδοτούμενο ταυτόχρονα από τις τοποθετήσεις των κυβερνητικών στελεχών.
Μοναδικό στοιχείο της δίωξης των φοιτητών είναι η παρουσία τους στο κτίριο της ΝΟΠΕ (Νομική Σχολή ΕΚΠΑ) εκείνη την ημέρα, για να παρακολουθήσουν μαθήματα και εκδηλώσεις που πραγματοποιούνταν στον χώρο του Πανεπιστημίου.
Καθυστέρησαν το πτυχίο σε όλους για να εκδικηθούν έναν
Ο Σ.Α, ο οποίος είναι σπουδαστής στο Τμήμα Τουρκικών Σπουδών, το οποίο στεγάζεται στη ΝΟΠΕ, βρίσκεται σε μία συνθήκη απόλυτης αγωνίας κι ανασφάλειας για το μέλλον του, καθώς ενώ είχε καταθέσει αίτημα περάτωσης των σπουδών του από την 1η Αυγούστου, ημέρα που άνοιξε πάλι η γραμματεία, αυτό όχι μόνο δεν ικανοποιήθηκε αλλά συνδέεται με το ενδεχόμενο της διαγραφής του.
Η αίτηση περάτωσης αποτελεί τη συνήθη διαδικασία κατά την οποία οι σπουδαστές ενημερώνουν πως δεν θα δηλώσουν άλλα μαθήματα και ζητούν να μπουν στην επόμενη λίστα της ορκωμοσίας.
Παρόλα αυτά η διοίκηση του ΕΚΠΑ, δείχνοντας βασιλικότερο ζήλο από τον βασιλιά, θέλησε να εφαρμόσει προκαταβολικά τον νόμο, με δεδομένο ότι αυτός εκδόθηκε σε ΦΕΚ, κι άρα τέθηκε σε ισχύ, κάποιες μέρες αργότερα από την αίτηση του φοιτητή, στις 5 Αυγούστου.
Προκειμένου μάλιστα να επιτύχει τον σκοπό αυτό, έβγαλε ανακοίνωση με την οποία έκανε γνωστό ότι παγώνει τις διαδικασίες το σύνολο των τελειόφοιτων σπουδαστών μέχρι τα μέσα Σεπτεμβρίου, εν αναμονή των οδηγιών για την εφαρμογή του 5224.
Όσο κι αν επιδιώκεται να φιλοτεχνηθεί ένα διαφορετικό προφίλ για τους φοιτητές «που ασχολούνται με τα πολιτικά», το ενδιαφέρον του Σ.Α για το επιστημονικό του αντικείμενό είναι αναμφισβήτητο. Διαπιστώνεται όχι μόνο από τον έγκαιρο χρόνο ολοκλήρωσης των σπουδών, αλλά κι από το γεγονός ότι σε σχέση με τα 41 μαθήματα που απαιτούνται προκειμένου να πάρεις το πτυχίο, ο ίδιος έχει περάσει 59 (!), καθώς θέλησε να ενισχύσει την παιδαγωγική του επάρκεια, με μαθήματα από τη Φιλοσοφική του ΕΚΠΑ και το Τμήμα Ψυχολογίας και Παιδαγωγικών.
«Ποιος ο λόγος να με διαγράψουν, αφού παίρνω πτυχίο;»
Μία εβδομάδα μετά το τέλος αυτής της περιόδου βγήκε νέα ανακοίνωση, η οποία συμπεριλάμβανε τους αριθμούς μητρώου των φοιτητών, αναφέροντας πως όλα τα άτομα της λίστας πληρούσαν τις προϋποθέσεις προκειμένου να κάνουν ξανά αίτηση. Παρότι το όνομα του Σ.Α ήταν κανονικά ανάμεσα στων υπόλοιπων σπουδαστών, η δική του όμως αίτηση κατέληξε δια παντός (μέχρι νεωτέρας) στο συρτάρι, καθώς σύμφωνα με τη γραμματεία είχε δοθεί καινούρια εντολή να προηγηθεί γενική συνέλευση των καθηγητών ώστε να αποφασιστεί ποιες θα πάρουν έγκριση.
«Στην πραγματικότητα δεν χρειαζόταν να με διαγράψουν από τη σχολή. Φεύγω μόνος μου κυριολεκτικά. Δεν μου δώσανε όμως για να με στείλουνε στο πειθαρχικό, είναι εντελώς εκδικητικό», λέει στην ΑΥΓΗ ο Σ.Α.
Η στάση αυτή απέναντι του, εκτιμά ότι βρίσκει τις ρίζες της σε παλιότερη σύλληψή του για συμμετοχή σε κατάληψη αλληλεγγύης στη Νομική με αίτημα τη διακοπή των ερευνητικών και διοικητικών σχέσεων με τα Ισραηλινά ιδρύματα λόγω της γενοκτονίας στην Παλαιστίνη. Οι φοιτητές που είχαν συλληφθεί αθωώθηκαν για όλες τις κατηγορίες, ενώ στο δικαστήριο είχαν προσέλθει ως μάρτυρες υπεράσπισης και πολλοί καθηγητές. Παρόλα αυτά η υπόθεση εκείνη δεν ξεχάστηκε και φαίνεται ότι με κάθε ευκαιρία οι φοιτητές ξαναμπαίνουν στο στόχαστρο.
Στην προκειμένη το ενοχοποιητικό στοιχείο με βάση το οποίο σχηματίστηκε δικογραφία σε βάρος του Σ.Α είναι ότι φαίνεται από μια κάμερα να βρίσκεται στον χώρο γενικότερα της σχολής. «Φαίνομαι σε μια κάμερα ενώ περπατούσα αρκετά μέτρα μακριά από κάποιον κόσμο που φέρεται να έκανε την επίθεση».
Δυο εβδομάδες μετά το συμβάν, στις 13 Μαΐου, έγινε η επιχείρηση των συλλήψεων. Η κρατική ασφάλεια εισέβαλε στο μητρικό σπίτι του Σ.Α στις 7 το πρωί και κατάσχε προσωπικά αντικείμενα και ηλεκτρονικές συσκευές. «Πήρανε μία προσωπική κάμερα με φωτογραφίες από ταξίδια και το λάπτοπ μου, το οποίο είχε μόνο ακαδημαϊκά έγγραφα».
Η πιο σημαντική κατηγορία σε βάρος των 8 συνολικά συλληφθέντων είναι η σύσταση συμμορίας. «Στο μεταξύ δεν γνωριζόμαστε καν μεταξύ μας οι περισσότεροι».
Μετά τη σύλληψή του και την απαγγελία κατηγοριών τον Μάιο ο Σ.Α συνέχισε να πηγαίνει στη σχολή του, έχοντας ως επιπλέον περιοριστικό όρο, ότι μπορούσε να να βρίσκεται μόνο σε αυτή και σε κανένα άλλο πανεπιστημιακό ίδρυμα πέραν αυτού που σπουδάζει και μόνο τις ώρες διδασκαλίας και των εξετάσεων. «Άλλαξε πάρα πολύ το κλίμα. Το είχαν μάθει όλοι, δεν έγινε καμία προστασία προσωπικών δεδομένων. Υπήρχε μια καχυποψία προς το πρόσωπό μου κι ενώ γνωριζόμουν με τον κόσμο, μέσα από το ελευθεριακό σχήμα στο οποίο συμμετέχω και τις γενικές συνελεύσεις, δεν μου μίλαγε κανένας. Μόνο μια μεγαλύτερη συμφοιτήτρια. Την καλέσανε μάλιστα ως μάρτυρα γιατί την είδαν από μια κάμερα ώρα μετά το συμβάν να κάθεται μαζί μου».
Διαγράφουν μαζί και το τεκμήριο της αθωότητας
Ο Σ.Α σπεύδει πάντως να επισημάνει ότι πέρα από τη ταλαιπωρία των φοιτητών που διώκονται ανοίγει ένα θέμα που υπερβαίνει κατά πολύ τον προσωπικό χαρακτήρα της υπόθεσης, καθώς στο στόχαστρο μπαίνουν θεμελιώδη δικαιώματα και κεκτημένα.
«Χωρίς καν να υπάρχει τελεσίδικη ποινή από τα όργανα που άσκησαν τη δίωξη, το Πανεπιστήμιο αντιλαμβάνεται τα γεγονότα ως πραγματικά, χωρίς να αναγνωρίζει το τεκμήριο στην αθωότητα, ενώ θα τα αξιολογήσει χωρίς να έχει έτσι κι αλλιώς τη σχετική νομική ιδιότητα».
Η μεταχείριση των διωκόμενων συνιστά τάση οπισθοδρόμησης για το πανεπιστήμιο και την ελευθερία στην εκπαίδευση, ενώ βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση ακόμη και με τη λογική της επανένταξης. Κι ενώ, ευτυχώς, διασώζεται ακόμη το δικαίωμα της εκπαίδευσης σε κρατούμενους – έστω κι αν περνούν μέσα από χίλια κύματα όταν αφορά ειδικά υποθέσεις με πολιτικά χαρακτηριστικά, φτάνει πλέον να στερείται από σπουδαστές για τους οποίους δεν υπάρχει καν δεδομένο κατηγορητήριο εις βάρος τους, πόσο μάλλον δικαστική απόφαση.
Αν απαλλαχθούν δε από τις κατηγορίες, όταν διεξαχθεί κάποτε η δίκη σε ποινικό επίπεδο, στον νέο νόμο δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη σε σχέση με την αναίρεση των κυρώσεων που μπορεί να τους επιβληθούν στα πειθαρχικά συμβούλια και να τους κοστίσουν τη σταδιοδρομία σε ακαδημαϊκό κι επαγγελματικό επίπεδο.
Το ότι τα πειθαρχικά συμβούλια ξεκινούν πάντως από τη συγκεκριμένη υπόθεση δεν θεωρείται τυχαίο. Για την κυβέρνηση φαντάζει ιδιαίτερα ελκυστικό σενάριο να προκύψει απόφαση διαγραφής των φοιτητών, οι οποίοι υποτίθεται αναμείχθηκαν σε υπόθεση βίας μέσα στα ΑΕΙ (παρότι υπάρχουν αρκετά θολά σημεία γύρω από το τι ακριβώς συνέβη), καθώς θα κουμπώσει με το αφήγημα που καλλιεργεί χρόνια για φαινόμενα ανομίας μέσα στα Πανεπιστήμια.
Στην πραγματικότητα αυτό που συμβαίνει είναι ότι «διευρύνεται η έννοια του κράτους με το να σου παίρνει όποτε θέλει, ό,τι θέλει επειδή δεν κάνεις αυτό που θέλει».
