Το μεγάλο πρόβλημα με τα παιδικά πάρτι είναι ότι είναι σχεδόν καθόλου πάρτι και ελάχιστα παιδικά. Η επισήμανση αυτή, που μοιάζει ομολογουμένως εξαιρετικά ώριμη για να εκστομίζεται από ένα δωδεκάχρονο παιδί, ωστόσο αποτελεί μία μεγάλη αλήθεια ταυτόχρονα. Για να είμαι ειλικρινής μάλιστα, δεν γνωρίζω τι συμβαίνει με τους τρελούς, αλλά από τους μικρούς αρκετά συχνά μαθαίνουμε τις σκληρές αλήθειες όπως ακριβώς είναι και όχι με φιοριτούρες.
«Κοίταξε, μαμά» είπε η δωδεκάχρονη κόρη της κυρίας, που είχαν βγει μαζί για καφέ και πορτοκαλάδα στο αναψυκτήριο της γειτονιάς, σε μια προσπάθεια να κλέψουν τις τελευταίες αχτίδες ήλιου του φθινοπώρου.
* «Πρώτα απ’ όλα, είμαι πλέον 13», είπε η μικρή, «κι έπειτα προτιμώ να βγω μια βόλτα με τις φίλες μου παρά να είμαστε σπίτι με όλους εσάς πάνω από το κεφάλι μας».
* «Και πώς θα γίνει, δηλαδή;» ρώτησε η μαμά.
* «Θα μου δώσεις λεφτά να πάμε να δούμε μια ταινία στον κινηματογράφο και μετά θα πάμε βόλτα».
* «Και ποιες θα πάτε;» ρώτησε η μητέρα.
* «Έλα, ρε μαμά… Πάλι τα ίδια;»
* «Είναι λάθος να ρωτήσω με ποιους φίλους σου θα είσαι;»
* «Με φίλες μου σου είπα ότι θα είμαι».
Η μητέρα έβαλε το φλιτζάνι με τον καφέ στο στόμα, γύρισε το κεφάλι της δεξιά για να μην διασταυρωθεί το βλέμμα της με της μικρής. Η αδυναμία των γονιών να επιβάλλουν τη θέλησή τους, που ξεκινάει βίαια την εποχή της εφηβείας, είναι πάντα ένα συναίσθημα που δύσκολα μπορεί να διαχειριστεί.
* «Και πόσες θα είστε;» ρώτησε η μητέρα, που μαζί με τη γουλιά του καφέ κατέβασε και την αμηχανία της.
Η δωδεκάχρονη, που ήταν πλέον δεκατριάχρονη και σίγουρα αντιστεκόταν σαν απείθαρχη εικοσάχρονη, άρχισε να απαριθμεί τα ονόματα των φιλενάδων της, που μετά βίας έφταναν τα δάχτυλα του ενός χεριού για να μετρηθούν.
* «Μόνο;» απάντησε έκπληκτη η μητέρα, που είχε βρει τον αδύναμο κρίκο για να αποτρέψει την αυτόνομη έξοδο της μικρής.
* «Ε ναι, ρε μαμά! Πόσες θες να είμαστε;»
* «Μα δεν θες να κάνουμε ένα πάρτι στο σπίτι και να έρθουν όλες σου οι φίλες από το σχολείο και τα αγγλικά;»
* «Δεν είναι όλες φίλες μου» απάντησε η μικρή, που άρχισε να αντιλαμβάνεται τον κρυφό σχεδιασμό της μητέρας πίσω από αυτή τη φαινομενικά ανιδιοτελή πρόταση.
* «Ωστε θέλετε να πιείτε αλκοόλ, ε;» ρώτησε επιθετικά η μητέρα, αλλάζοντας άρδην την τακτική της σε δευτερόλεπτα.
* «Εμείς δεν πίνουμε αλκοόλ, ρε μαμά… Στο σινεμά σού είπα θα πάμε και μετά μια βόλτα».
* «Ωραία!» απάντησε η μητέρα. «Και πού είναι το πρόβλημα δηλαδή να σας φτιάξουμε φαγητά και να σας πάρουμε και αναψυκτικά και ό,τι μουσική θέλετε για να κάνετε το πάρτι σπίτι; Εμείς είμαστε το πρόβλημα; Δεν μας θες στα γενέθλιά σου;» ρώτησε η μητέρα, αλλάζοντας πάλι τακτική και επιστρατεύοντας τα επιχειρήματα που ενεργοποιούν τα ενοχικά σύνδρομα των παιδιών.
* «Αμάν, ρε μαμά!» είπε η μικρή με απόγνωση. «Πειράζει που θέλουμε να είμαστε κι εμείς λίγο ελεύθερες; Όλα τα κορίτσια από το σχολείο βγαίνουν».
* «Ναι, αλλά εγώ σου λέω ότι θα σας φτιάξουμε να φάτε και θα κάνετε και ό,τι θέλετε… Θα κάτσουμε στο μπαλκόνι οι μεγάλοι…»
* «Γιατί φαντάζεσαι πως θα έρθουνε και οι γονείς; Μα τι λες, ρε μαμά; Δεν θέλουμε να είμαστε με τους γονείς και δεν θέλουμε να μας μαγειρέψεις τυροπιτάκια».
* «Μα δεν θέλουμε…»
* «Γιατί δεν θέλετε;» ρώτησε η μητέρα με απόγνωση.
* «Γιατί δεν θέλουμε να φάμε το φαΐ που θα μας σερβίρεις».
* «Θα παραγγείλουμε κέτερινγκ αν θέλετε» είπε η μητέρα.
* «Δεν θέλουμε να φάμε το φαΐ που θα μαγειρέψεις εσύ ή θα μαγειρέψει κάποιος άλλος νομίζοντας ότι θα μας αρέσει και ότι θα περάσουμε καλά, ρε μαμά» απάντησε η μικρή, κάνοντας μια μικρή ή και μεγάλη επανάσταση σε κάθε κέτερινγκ.
