«Ένιωσα ότι αυτός ο άνθρωπος ξεπροβοδίζεται βουβά και μου φάνηκε πάρα πολύ άδικο». Το βράδυ της Τετάρτης, λίγο πριν την αποχώρηση του Πάνου Ρούτσι από τη Βουλή ύστερα από 23 ημέρες απεργίας πείνας, μία γυναίκα στάθηκε μπροστά του αυθόρμητα και ξεκίνησε να τραγουδά τον «Λεβέντη» του Μίκη Θεοδωράκη, ενώ κάθε τόσο προχωρούσε σε μια υπόκλιση. Η στιγμή σύντομα διαδόθηκε και κατάφερε να αγγίξει με τον ίδιο τρόπο και τους ανθρώπους που βρίσκονταν μακριά από το Σύνταγμα. Με το τέλος του τραγουδιού, η γυναίκα που πρωτοστάτησε στον συγκινητικό αυτό αποχαιρετισμό δέχτηκε μια εγκάρδια αγκαλιά από τον Π. Ρούτσι και υποχώρησε πίσω στο πλήθος. Μετά τη δημοσιότητα που πήρε το βίντεο, αποκαλύφθηκε ότι το όνομά της είναι Τζένη Ντούρου και δεν είναι μια τυχαία φωνή. Είναι για χρόνια συνεργάτιδα της Μαρίζας Κωχ. Με συνέντευξή της στην ΑΥΓΗ της Κυριακής η Τζ. Ντούρου περιγράφει πώς βίωσε εκείνες τις στιγμές όπως και την αντίδραση της οικογένειας Ρούτσι, ενώ μοιράζεται τη μεγάλη της αγωνία για όσα πρόκειται να περάσει η οικογένεια στο μέλλον.
Πείτε μας, αν θέλετε, λίγα λόγια για εσάς.
Καταρχήν, είμαι 56 χρόνων. Δεν έχω το βίωμα της Χούντας και των εμπειριών από τις αντιστάσεις της εξέγερσης. Προέρχομαι όμως από οικογένεια προοδευτικών ανθρώπων. Ανώνυμων, απλών, καθημερινών, όπως είμαι κι εγώ. Είχα την πολύ μεγάλη χαρά στα πολύ, πολύ νεανικά μου χρόνια, γύρω στα 20, να συναντήσω απροσδόκητα τη Μαρίζα Κωχ στην Καρδαμύλη, όπου κι εκείνη είχε την αγροικία της, και μ’ έναν επίσης αναπάντεχο τρόπο βρέθηκα να είμαι στο σχήμα της γιατί είχα από παιδί καλή φωνή και έπαιζα και κιθάρα. Αυτό έγινε το 1993. Από τότε βρέθηκα στον κόσμο της μουσικής χωρίς ποτέ να βιοποριστώ από αυτόν, κατά κανόνα παίζοντας παραδοσιακά κρουστά. Η πραγματική μου εργασία είναι στο διοικητικό κομμάτι ενός κέντρου για παιδιά με συναισθηματικές διαταραχές και μαθησιακές δυσκολίες.
Πώς βρεθήκατε εκείνο το βράδυ δίπλα στον Πάνο Ρούτσι;
Αυτό που με κινητοποίησε να πάω δεν ήταν η απεργία πείνας από μόνη της. Ήταν ότι εκείνες τις μέρες κινδύνευσε σοβαρά η υγεία ενός δικού μου παιδιού -όχι κατά κυριολεξία-, το οποίο αγαπώ πολύ. Μπροστά στην αγωνία της απώλειάς του, ξαφνικά ταυτίστηκα πάρα πολύ με αυτούς τους ανθρώπους. Με πέρασε τρίσβαθα το ακόντιο της απώλειας και θεώρησα πως, αν μη τι άλλο, πρέπει με κάποιον τρόπο να δηλώνω το διακριτικό μου «παρών». Πήγα λοιπόν καμιά δεκαπενταριά φορές όλο αυτό το διάστημα της απεργίας πείνας του Πάνου Ρούτσι. Καθόμουν στην άκρη μου με το σκυλάκι μου, με τους φίλους μου, με τα ανίψια μου. Τραγούδησα δυο-τρεις φορές εκείνες τις ωραίες βραδιές που τα παιδιά ένιωθαν πως θα αλλάξουν τον κόσμο χάρη στην υπέροχη δύναμη της νιότης τους.
Την Τετάρτη λοιπόν πήγα εκεί από τις 6.30 πιστεύοντας ότι θα υπάρχει πάρα πολύς κόσμος να χαιρετήσει, να τιμήσει, να χαρεί για την προσωρινή έστω αυτή νίκη. Και λίγο με σόκαρε ο πολύ μικρότερος αριθμός ανθρώπων από αυτό που περίμενα. Επίσης, με σόκαρε η ησυχία. Μου προκάλεσε πολύ μεγάλη αμηχανία το γεγονός ότι ούτε τα παιδιά τραγουδούσαν ούτε οι άνθρωποι είχαν την ένταση χαράς που ανέμενα. Κυρίως μου έλειπε η μουσική. Παρέμεινα, λοιπόν, περιμένοντας πως κάτι θα γινόταν. Όταν είδα το αυτοκίνητο που ήρθε να πάρει τον κύριο Ρούτσι, ένιωσα ότι αυτός ο άνθρωπος ξεπροβοδίζεται βουβά. Και μου φάνηκε πάρα πολύ άδικο. Μου φάνηκε πάρα πολύ λάθος. Αισθάνθηκα ότι σ’ έναν άνθρωπο που έβαλε μπροστά το κορμί του και το μυαλό του και την ψυχή του και τη μοναξιά του οφείλουμε έναν τραγουδιστό χαιρετισμό.
Και γιατί επιλέξατε το συγκεκριμένο τραγούδι;
Μου ήρθε ο «Λεβέντης» πρώτος γιατί λεβέντη τον έλεγα μέσα μου όλες αυτές τις μέρες. Νομίζω πως ήταν το πιο αντιπροσωπευτικό που μπορούσε να πει κανείς στον Πάνο Ρούτσι.
Εσείς πώς βιώσατε τη στιγμή;
Ήταν μια βραδιά που είχα πολλές απορίες. Μου δημιουργούσαν απορίες πάρα πολλά πράγματα. Από την ησυχία του κόσμου, την απουσία συγκεκριμένων ανθρώπων δεν μπορούσα να καταλάβω τι συνέβαινε. Το τραγούδι ήταν για μένα κάθαρση εκείνη τη στιγμή.
Πώς αντέδρασε εκείνος; Σας είπε κάτι;
Δεν πρόλαβε να μου πει κάτι μετά γιατί εγώ έφυγα. Δεν έχω ξανακάνει κάτι τόσο έντονο και δεν έχω εκτεθεί ξανά τόσο φανερά. Έφυγα γιατί ήθελα να είναι ξεκάθαρο ότι δεν υπήρχε καμία πρόθεση να πουλήσω τον εαυτό μου γύρω-γύρω ως κάτι σπουδαίο. Οπότε δεν πρόλαβε να μου πει κάτι. Ήταν όμως η αγκαλιά του τόσο εγκάρδια, τόσο αδερφική, τόσο ζεστή, όπως και της Μιρέλας, που νομίζω πως δεν χρειάστηκε να μου πει κάτι. Ο άνθρωπος αυτός δεν έκανε τίποτα, παρά μόνο με βουρκωμένα μάτια με αγκάλιασε σαν να ήμουν αδερφή του. Και αυτός και η γυναίκα του, επαναλαμβάνω. Με την ίδια ζεστασιά και με την ίδια ευγνωμοσύνη. Και για μένα η ευγνωμοσύνη είναι ένδειξη εντιμότητας και αθωότητας ψυχικής.
Πώς βλέπετε τώρα το μέλλον;
Έχω μεγάλη αγωνία για το αν μια μέρα τελειώσουν όλα αυτά, τι θα τους απομείνει να νιώθουν αυτοί οι άνθρωποι. Νομίζω πως τώρα, όσο τρέχει ο αγώνας και όσο συντηρούνται αυτή η αγωνία τους και η μάχη που δίνουν, καθυστερούν την κατά μέτωπο σύγκρουση με το αληθινό γεγονός, που είναι το βαρύ πένθος. Εγώ τους συμπονώ πάρα πολύ αυτούς τους ανθρώπους και έχω αγωνία για το μέλλον τους.
