Μέσα στο καλοκαίρι, στην καρδιά της τουριστικής περιόδου, η Σύρος εξελίχθηκε σ’ ένα απρόσμενο προπύργιο αντίστασης για τη Γάζα. Οι κινητοποιήσεις της έφεραν σε πρώτο πλάνο πρωτόγνωρες εικόνες με τους δρόμους ενός δημοφιλούς προορισμού να γεμίζουν ασφυκτικά από κόσμο που κρατά την παλαιστινιακή σημαία κι όχι μια ομπρέλα για την παραλία.
Οι προτεραιότητες, έστω για λίγο άλλαξαν. Κι έχει μια παραπάνω σημασία να βγαίνει μπροστά μια τοπική κοινωνία, που προέρχεται από το πλέον ξακουστό νησιωτικό σύμπλεγμα (Κυκλάδες). Καθώς η απόφαση της Σύρου να μπλοκάρει το κρουαζιερόπλοιο Crown Iris είτε κινητοποίησε, είτε ενίσχυσε με θάρρος πολλές αντίστοιχες αντιδράσεις ανά τα παραθεριστικά λιμάνια στην Ελλάδα. Η Ερμούπολη κατάφερε να γίνει φάρος αγώνα και το κυριότερο σε μία στιγμή που το κίνημα συνολικότερα βρίσκεται σε οπισθοχώρηση με δεδομένο ότι είναι ελάχιστες οι μαζικές συγκεντρώσεις μετά τα Τέμπη.
Ο αγώνας των τελευταίων εβδομάδων στη Σύρο ανέδειξε όμως και μια ακόμη κρίσιμη παράμετρο για τη δημιουργία ενός κινήματος, η οποία δεν έχει συζητηθεί καθόλου. Τη σημασία του δημόσιου χώρου.
Οι συνελεύσεις και τα πανό των Συριανών φτιάχτηκαν στο προαύλιο του Πανεπιστημίου τους. Μία σχολή, η οποία έτσι κι αλλιώς δίνει ζωή στην καθημερινότητα του νησιού, φέρνοντας κάμποσο νέο κόσμο, που επιλέγει συχνά να παραμείνει μόνιμα. Ταυτόχρονα όμως δίνει κι ένα χώρο που ο κόσμος αισθάνεται ασφαλής ώστε να συζητήσει πάνω σε πολιτικά ζητήματα και να προχωρήσει σε βασικές συλλογικές δράσεις όπως ο σχεδιασμός ενός πανό.
Η κυβέρνηση διαχρονικά και με ακόμη μεγαλύτερη ένταση από την αρχή της θητείας κάνει ό,τι μπορεί για να εξουδετερώσει το συγκεκριμένο χαρακτηριστικό των ακαδημαϊκών χώρων. Είτε μέσα από τη συκοφάντηση της πολιτικοποίησης στις σχολές, είτε μέσα από την ποινικοποίηση των αγώνων που δίνουν εργαζόμενοι και σπουδαστές, φτάνοντας ακόμη και στο σημείο να απολύσει όπως στην περίπτωση του διοικητικού υπάλληλου Δημήτρη Αντωνίου. Το ίδιο επιχειρεί επίσης μέσα από την εντατικοποίηση των σπουδών ώστε με αυτό τον τρόπο οι φοιτητές να μην έχουν δυνατότητα να σηκώσουν κεφάλι από τα έδρανα.
Πετυχημένα παραδείγματα όπως της Σύρου υπενθυμίζουν ευρέως ωστόσο πόση σημασία έχουν οι συγκεκριμένες συνθήκες. Κι η μνήμη - συνειδητοποίηση των πραγμάτων μπορούν να λειτουργήσουν αλυσιδωτά και σε αυτή την περίπτωση, φέρνοντας μία νέα δυναμική στον αγώνα απέναντι στη συρρίκνωση της εμβέλειας του δημόσιου πανεπιστημίου.
Τα σχολεία και οι σχολές δεν μας νοιάζουν μόνο για όσα συμβαίνουν μέσα στις αίθουσες, αλλά και για όσα μπορούν να χωρέσουν στις αυλές τους. Όπως μηνύματα γραμμένα από παιδικά χέρια που ζητούν να σταματήσει η δολοφονία των συμμαθητών τους στη Γάζα. Θα έπρεπε να είναι αυτονόητα δίκαιο. Αλλά για την κυβέρνηση στέκεται ψηλότερα η διατήρηση των σχέσεων με το Ισραήλ. Ενώ τα περισσότερα στελέχη της φαίνεται πως συμφωνούν με αυτές τις πρακτικές έτσι κι αλλιώς.
Από την άλλη αυτό δεν σημαίνει ότι τα πράγματα θα μείνουν για πάντα ως έχουν. Υπάρχει ανάγκη ωστόσο μαζί με τα αιτήματα που μπαίνουν για το οποιοδήποτε ζήτημα να μπαίνει σε παράλληλο χρόνο και ο αγώνας για τον χώρο που θα φιλοξενήσει την αντίσταση που θα πιέσει για τη δικαίωση.
