Ο γάμος είναι οπωσδήποτε μια απαιτητική διαδικασία. Αυτό τουλάχιστον επιμένει να επαναλαμβάνει συστηματικά ο γείτονάς μου από το επάνω διαμέρισμα κάθε φορά που συζητάμε θέματα που άπτονται αυτών που ονομάζουμε οικογενειακός προγραμματισμός και οικογενειακές σχέσεις. Που είναι και το μόνο αντικείμενο που τον απασχολεί από όταν πήρε την πολυπόθητη σύνταξή του.
Ο ίδιος βεβαίως φαίνεται να έχει μια πολύ καλή σχέση με τη σύζυγό του, ωστόσο συχνά πυκνά απολαμβάνει την ευκαιρία να επαναλαμβάνει νοήματα, μηνύματα και νουθεσίες για την ιδανική σχέση, την οποία, για να είμαστε και ειλικρινείς, ουδέποτε υποστήριξε ότι έχει.
Αυτή τη φορά όμως, αντί να κινηθεί προς το μέρος μου με εκείνο τον γρήγορο πηδηχτό βηματισμό που καταλήγει πάντα σε ένα απόφθεγμα που θα ξεκινήσει τη μικρή μας συζήτηση, άρχισε να κινείται προς το μέρος μου με επιφυλακτικότητα.
Η αλλαγή αυτή ομολογώ ότι με σόκαρε σε βαθμό ακινησίας κι έτσι, παρά τον αργό ρυθμό του, με βρήκε σχεδόν ακίνητο να περιμένω την πρώτη του κουβέντα.
«Είναι δύσκολο να ανεβείς στο Όλυμπο;» με ρώτησε.
Αυτές οι απότομες και άχρωμες ερωτήσεις πάντα δημιουργούν πρόβλημα διότι ποτέ δεν μπορείς να καταλάβεις πού το πάει ο άλλος, με αποτέλεσμα την αρχική επιφυλακτικότητα να ακολουθεί μια αμηχανία που οδηγεί σε ερώτηση αντί για απάντηση· ανεξάρτητα από το πόσο εύκολη ή γνωστή σού είναι η απάντηση.
«Εξαρτάται» του απάντησα, έκπληκτος από την αλλαγή της θεματολογίας.
«Ρωτώ διότι έμαθα ότι ένας ορειβάτης χρειάστηκε να ανέβει στην κορυφή του Ολύμπου, ήτοι στα 2.919 μέτρα, για να κάνει πρόταση γάμου στην αγαπημένη του. Είναι δύσκολο να ανέβεις στον Όλυμπο λοιπόν;» επανέλαβε.
Του εξήγησα πως η ανάβαση στον Όλυμπο είναι εξαιρετικά απαιτητική και πως για να ανέβεις στον Μύτικα, την ψηλότερη κορυφή του ψηλότερου βουνού της Ελλάδας, χρειάζονται τρεις ημέρες. Πρέπει την πρώτη ημέρα να καλύψεις το μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής και να διανυκτερεύσεις. Τη δεύτερη ημέρα θα πρέπει να σκαρφαλώσεις στην κορυφή, που είναι απαιτητική ανάβαση παρότι είναι σχετικά μικρή η απόσταση, και οι περισσότεροι ορειβάτες επιλέγουμε να κατεβούμε την τρίτη ημέρα από το βουνό για να απολαύσουμε και τη σπουδαία θέα που μας προσφέρει το οροπέδιο των Μουσών με όλο το Αιγαίο στο πιάτο, όπως λέμε.
«Και η κατάβαση μετά;» με ρώτησε.
«Η κατάβαση», του είπα, «είναι διαφορετικό ζήτημα, μιας και ο καθένας την προσεγγίζει διαφορετικά. Σε αντίθεση με την ανάβαση που απαιτεί δύναμη, γερή μέση και γάμπες, στην κατάβαση χρειάζεται να έχεις γερά γόνατα, που είναι και τα φυσικά αμορτισέρ του ανθρώπινου σώματος, κοφτή ματιά και γρήγορα αντανακλαστικά, αλλιώς θα γλιστρήσεις και θα βρεθείς σε κάνα φαράγγι».
«Άρα», μου λέει ο αγαπημένος μου γείτονας, «είναι σαν τον γάμο».
«Δηλαδή;» ρώτησα, που με μια και μόνο λέξη βρέθηκα από ειδήμων αδαής.
«Τι δηλαδή; Ο φίλος σου έπρεπε να κάνει την πρόταση όταν κατέβαινε και τότε και η αγαπημένη του να την αποδεχτεί».
«Για να είναι σίγουροι ότι μπορούν να διαχειριστούν τους οικογενειακούς κραδασμούς;» ρώτησα προσπαθώντας να δείξω ότι έπιασα το νόημα.
«Όχι» μου απάντησε ως να ήταν ορειβάτης όλη του ζωή.
Είναι εκείνο το γλίστρημα που λες· και μετράει ποιο χέρι θα απλωθεί, και εκείνου που πατάει και εκείνου που γλιστράει.
