Την απόγνωση που βίωσε τις ώρες της καταστροφικής φωτιάς της Αχαΐας που έφτασε να καίει σε συνοικίες εντός του δήμου Πατρέων μέσα στον αστικό ιστό και την έλλειψη οργάνωσης από πλευράς κυβέρνησης για την κατάσβεση των πυρκαγιών περιγράφει η Ιωάννα Βασιλική Λαδά που διαμένει στην Πάτρα.
«Δεν υπήρξε καμία οργάνωση, αν δεν έμενε ο κόσμος στα σπίτια του, θα είχαν γίνει όλα στάχτη. Αν δεν πάλευαν οι άντρες με τα τρακτέρ, οι εθελοντές με JCB, θα είχαν γίνει όλα κρανίου τόπος», σημειώνει σε ανάρτησή της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με την ίδια να υπογραμμίζει πως «οι ίδιοι οι πολίτες έσωσαν τον τόπο τους. Όποιος δεν το έχει ζήσει, δεν μπορεί να αντιληφθεί ούτε στο ελάχιστο την κατάσταση».
Αναφερόμενη στις εφιαλτικές στιγμές που έζησε επισημαίνει «Όταν ο καπνός έμπαινε στο σπίτι αναγκαστήκαμε να φύγουμε. Σε μια πλαστική σακούλα έβαλα 2 ρούχα και το πτυχίο μου. Στο αμάξι η μητέρα μου και τα σκυλιά μου».
«Δεν ήξερα αν όταν γυρίσω θα βρω τίποτα από το σπίτι μου. Φεύγοντας ότι είχα και δεν είχα ήταν μέσα σε μια πλαστική σακούλα. Ο φόβος του θανάτου ο φόβος ότι μπορεί να καείς ζωντανός, ο φόβος ότι μπορεί να καούν οι άλλοι άνθρωποι γύρω σου ζωντανοί», ήταν τα συναισθήματα που την κατέκλυζαν.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Φωτιές / Τα είδε όλα τέλεια ο Κεφαλογιάννης - Τα έριξε στην αυτοδιοίκηση και τις καιρικές συνθήκες
Και συνεχίζει περιγράφοντας τις αγωνιώδεις ώρες που έζησε στο διάβα της πύρινης λαίλαπας «όλα μέχρι την Καλόγρια ήταν κλεισμένα να μην μπορείς να απευθυνθείς πουθενά να παρακαλάς να ξημερώσει να έχεις να πιείς κρύο νερό 2 ημέρες με 40 βαθμούς, να μην έχεις φάει, να μην έχεις κοιμηθεί, διότι το μόνο που σε νοιάζει είναι να μην καείς ζωντανός».
«Το μόνο βέβαιο είναι πως όσοι το ζήσαμε, δεν θα είμαστε ποτέ ξανά οι ίδιοι», τονίζει με νόημα.
Αναλυτικά η ανάρτηση
Προχθές την νύχτα έσωσαν το σπίτι μου από την φωτιά. Ζήσαμε μια εμπόλεμη κατάσταση. Χτυπούσαν οι καμπάνες, σειρήνες ακούγονταν ασταμάτητα, δεν έβλεπες από τους καπνούς, δεν μπορούσες να αναπνεύσεις. Το ρεύμα κ το νερό ήταν κομμένα, δεν υπήρχε κανένας τρόπος να προστατέψεις το σπίτι σου. Όταν ο καπνός έμπαινε στο σπίτι αναγκαστήκαμε να φύγουμε. Σε μια πλαστική σακούλα έβαλα 2 ρούχα κ το πτυχίο μου. Στο αμάξι η μητέρα μου κ τα σκυλιά μου. Το βράδυ άνοιξαν τον δρόμο, γυρίσαμε στο σπίτι όπου από την μια πλευρά είχε φωτιά κ από την άλλη γινόντουσαν εκρήξεις κ ούρλιαζαν να φύγουμε πάλι. Δεν ήξερα αν όταν γυρίσω θα βρω τίποτα από το σπίτι μου. Φεύγοντας ότι είχα κ δεν είχα ήταν μέσα σε μια πλαστική σακούλα. Ο φόβος του θανάτου ο φόβος ότι μπορεί να καείς ζωντανός ο φόβος ότι μπορεί να καούν οι άλλοι άνθρωποι γύρω σου ζωντανοί ο φόβος ότι θα καούν οι κόποι του παππού σου, του πατέρα σου κ οι δικοί σου το να νιώθεις άχρηστος κ ανίκανος επειδή δεν μπορείς να κάνεις απολύτως τίποτα αυτό το άδειο συναίσθημα να είναι σε μια πλαστική σακούλα όλη σου η ζωή να μην έχεις που να πας που να μείνεις, όλα μέχρι την Καλόγρια ήταν κλεισμένα να μην μπορείς να απευθυνθείς πουθενά να παρακαλάς να ξημερώσει να έχεις να πιείς κρύο νερό 2 ημέρες με 40 βαθμούς, να μην έχεις φάει, να μην έχεις κοιμηθεί, διότι το μόνο που σε νοιάζει είναι να μην καείς ζωντανός. Δεν υπήρξε καμία οργάνωση, αν δεν έμενε ο κόσμος στα σπίτια του, θα είχαν γίνει όλα στάχτη. Αν δεν πάλευαν οι άντρες με τα τρακτέρ, οι εθελοντές με JCB, θα είχαν γίνει όλα κρανίου τόπος. Οι ίδιοι οι πολίτες έσωσαν τον τόπο τους. Όποιος δεν το έχει ζήσει, δεν μπορεί να αντιληφθεί ούτε στο ελάχιστο την κατάσταση. Όσα ευχαριστώ κ να πω στους ανθρώπους που έσωσαν το σπίτι μου δεν είναι αρκετά. Δεν μπορώ να φανταστώ τον πόνο των ανθρώπων που έχασαν το σπίτι τους, τα ζώα τους, τους κόπους μιας ζωής. Το μόνο βέβαιο είναι πως όσοι το ζήσαμε, δεν θα είμαστε ποτέ ξανά οι ίδιοι.
