Σε μια πόλη άδεια -ή σχετικά άδεια, γιατί υπάρχει πολύς κόσμος που περνά το καλοκαίρι του στα μπαλκόνια και στις στάσεις των λεωφορείων- το Σύνταγμα γέμισε την Κυριακή 10 Αυγούστου από διαδηλωτές με παλαιστινιακές σημαίες. Ο θόρυβος από το -σποραδικό πλέον- μποτιλιάρισμα και ο διαπεραστικός ήχος στα πεζοδρόμια από τις συρόμενες βαλίτσες των τουριστών έδωσαν τη θέση τους σε φωνές και συνθήματα. Για περίπου τρεις ώρες οι άνθρωποι βρίσκονταν στον πιο κεντρικό δρόμο της πόλης. Ανέτρεπαν μια κανονικότητα για να δηλώσουν εμφατικά ότι δεν είναι καθόλου κανονικό να εξοντώνονται καθημερινά δεκάδες ή και εκατοντάδες άνθρωποι.
Στον ψηφιακό χάρτη που σχεδιάστηκε για να χωρέσει τις συνολικά 105 διαδηλώσεις που προγραμματίστηκαν σε όλη τη χώρα, το κάλεσμα για τις 8 το απόγευμα στην Αθήνα αντιστοιχούσε σε μια κουκκίδα όμοια με τις υπόλοιπες, είχε το ίδιο εκτόπισμα με εκείνο του Καστελόριζου. Η συγκέντρωση της Αθήνας, ωστόσο, ήταν στην πραγματικότητα ένα ξεχωριστό στοίχημα από μόνη της. Παράλληλα με την τόσο ελπιδοφόρα εικόνα από τις συγκεντρώσεις στα νησιά υπήρχε η ανάγκη να σταλεί ένα ηχηρό μήνυμα και από την πρωτεύουσα. Να μην θεωρηθεί πως εκείνοι που συμμετείχαν στις διαδηλώσεις ήταν απλώς οι Αθηναίοι που παραθερίζουν.
«Αυτό το καλοκαίρι δεν έχει διακοπές»
Ηδη μία ώρα νωρίτερα οι πρώτοι διαδηλωτές είχαν λάβει θέση στο προαύλιο της Βουλής. Το πρώτο που έκαναν ήταν να απλώσουν μια λωρίδα κόκκινο ύφασμα, όπου πάνω ακούμπησαν σε όλο της το μήκος λευκά «κουκούλια», όπως τυλίγουμε τα σεντόνια για να κρατάμε ζεστά τα βρέφη. Σε διάφορα σημεία τα «κουκούλια» ήταν λεκιασμένα με κόκκινες στάμπες. Τη συμβολική επιλογή επεξηγούσαν οι φωτογραφίες που υπήρχαν δίπλα, με εικόνες παιδιών που είτε δολοφονήθηκαν από τον στρατό του Ισραήλ, είτε τραυματίστηκαν σοβαρά έπειτα από έναν βομβαρδισμό, είτε είναι αποστεωμένα λόγω του ακραίου υποσιτισμού που έχει επιβληθεί.
Οι συμμετέχοντες είχαν φέρει μαζί τους μπρίκια και κατσαρολικά. Τα χτυπούσαν ρυθμικά με ένα κουτάλι για να συνοδεύσουν το σύνθημα «Free, free Palestine-Free, free Gaza». Η ενέργεια δεν ήταν πρωτοφανής για κινητοποίηση, αποκτούσε όμως έναν διαφορετικό συμβολισμό με δεδομένη τη λιμοκτονία. Ιδιαίτερα χαρακτηριστικές υπήρξαν οι εικόνες με παιδιά σηκωμένα στους ώμους των γονιών τους, τα οποία κρατούσαν επίσης από ένα σκεύος. Το άδειο κατσαρολάκι με φόντο τη σημαία της Παλαιστίνης συμπύκνωνε σε ένα στιγμιότυπο τη συνεχή πραγματικότητα για τα παιδιά στη Γάζα. «Δεν έχει διακοπές αυτό το καλοκαίρι. Αυτό το καλοκαίρι υψώνουμε τη φωνή μας για την Παλαιστίνη, για την ανθρωπότητα ολόκληρη» ήταν το μήνυμα Παλαιστίνιου που έχει καταφύγει στην Ελλάδα και συμμετείχε στην κινητοποίηση.
Τα συνθήματα δεν σταμάτησαν σε καμία στιγμή. Τον τόνο έδιναν τα ίδια τα θύματα του πολέμου. Νέοι και μεγαλύτεροι Παλαιστίνιοι, άνθρωποι από καιρό ξεριζωμένοι ή πρόσφατα πρόσφυγες βρίσκονταν στην καρδιά της συγκέντρωσης μπροστά από τη Βουλή και παρέσερναν με τον δυναμισμό τους και τους υπόλοιπους. Σαν ομόκεντροι κύκλοι, γύρω από τους ανθρώπους με την κεφίγια απλώνονταν οι διαδηλωτές μέχρι που έφταναν να καλύψουν όλο τον δρόμο μπροστά από τη Βουλή. Ακολούθησε πορεία προς την Ομόνοια υπό τη συνοδεία διμοιριών ΜΑΤ και από τις δύο πλευρές του δρόμου. Η διαδήλωση αυτή τη φορά δεν ολοκληρώθηκε με δακρυγόνα, αλλά με ανθρώπους που χειροκροτούσαν και χτυπούσαν τα σκεύη που βρήκε ο καθένας σπίτι του, ελαττώνοντας συντονισμένα στο τέλος τον ήχο μέχρι που σίγησαν.
Κοινός αγώνας για δικαιοσύνη παντού
Αναφορές υπήρξαν επίσης στα Τέμπη και στο ναυάγιο της Πύλου. Ο κόσμος επανέλαβε αρκετές φορές το σύνθημα «Πύλος-Τέμπη-Παλαιστίνη, δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη». Αυτή η σύνδεση επιχειρήθηκε και χωροταξικά. Το κόκκινο πανί με τα βρέφη απλώθηκε ακριβώς δίπλα στον χώρο με τα ονόματα των νεκρών από το σιδηροδρομικό δυστύχημα στο προαύλιο της Βουλής.
Και ενώ η κρατική αναλγησία δεν γνωρίζει από σύνορα, η αλληλεγγύη δεν γνωρίζει από ηλικίες. Μια γυναίκα 80 ετών αψήφησε την ορθοστασία και τη ζέστη για να δώσει από την αρχή ως το τέλος το «παρών» στη διαδήλωση. Όταν άκουγε συνθήματα που δεν καταλάβαινε, συνέχιζε ανεμίζοντας μια μικρή σημαία της Παλαιστίνης.
Η αποτίμηση δεν μπορεί παρά να είναι θετική. Μέσα στην καρδιά του καλοκαιριού η Παλαιστινιακή Παροικία Ελλάδος και οι πρωτοβουλίες March to Gaza Greece και BDS Greece κατάφεραν να διοργανώσουν μια πανελλαδική δράση για την Παλαιστίνη και να γεμίσουν τα χρονολόγια των social media με εικόνες από τις συγκεντρώσεις.
Οσο αυταπόδεικτη κι αν είναι η σύσσωμη αντίδραση ενάντια στη γενοκτονία ενός λαού, είναι μια κατάκτηση και όχι αυτονόητο βήμα για τον κόσμο να καταφέρει να κοιτάξει πέρα από τα όρια της δικής του καθημερινότητας, να θέσει διαφορετικές προτεραιότητες τις μόνες μέρες της ξεκούρασής του. Δεν είναι τυχαίο ότι ξεχώριζε κάθε τόσο στη συγκέντρωση του Συντάγματος η προτροπή «Eίμαστε όλοι παιδιά της Γάζας, είμαστε όλοι Παλαιστίνιοι». Η άλλη πλευρά του νοήματος είναι ότι θα μπορούσε ο καθένας να γεννηθεί οπουδήποτε. Και στον κέντρο ενός κύκλου πολύ μακριά απ’ το σπίτι που έζησε να βρίσκεται η δική του λαχτάρα για λευτεριά και ειρήνη.
