Στα οικογενειακά τραπέζια σερβίρονται τόσες γεύσεις όσο και συναισθήματα, και οι ματιές μοιάζουν τόσο διαφορετικές όσο οι γωνίες και οι πλευρές του τραπεζιού.
Στα δικά μας οικογενειακά τραπέζια υπήρχαν πάντοτε δύο θείοι που έπαιζαν κάθε χρόνο τον ίδιο ρόλο και προκαλούσαν τα ίδια συναισθήματα. Ο ένας ερχόταν, από σύστημα, πάντοτε την ώρα που ξεκινούσαν οι νοικοκυρές να στρώνουν το τραπέζι. Κάθε φορά, μάλιστα, έβρισκε μία ευφάνταστη δικαιολογία, η οποία πάντοτε βέβαια ήταν η ίδια, σε βαθμό να απορείς εάν ξεχνούσε την περσινή ή το έκανε προκαλώντας την τύχη του, για να δικαιολογήσει την αργοπορία του. Έλεγε πως είχε καθυστερήσει στη δουλειά το προηγούμενο βράδυ κι έτσι άργησε να σηκωθεί το πρωί. Με αυτόν τον τρόπο κατάφερνε να γλιτώσει όλη την τσίκνα από τα πρωινά ψησίματα και τα κουβαλήματα με τους δίσκους, τα ποτήρια και τα ποτά που συνοδεύουν τα κάρβουνα. Αυτός, όμως, ήταν μόνο ο προφανής λόγος.
Στην πραγματικότητα αυτό που επιδίωκε ήταν να εποπτεύσει το στρώσιμο του τραπεζιού και να ελέγξει με επιμέλεια σε ποιες μεριές του θα βρίσκονταν τα ψητά, ποια μπολ θα είχαν την περισσότερη σαλάτα και πού θα βρίσκονταν η τυροσαλάτα, την οποία απέφευγε μετά βδελυγμίας, και πού το τζατζικάκι, που το αγαπούσε ιδιαίτερα. Έπειτα, επιτυγχάνοντας έναν ασύγκριτο συντονισμό με τα κάρβουνα και το μαγκάλι, πήγαινε να παραλάβει την πιατέλα με τα ψητά και να την τοποθετήσει στο κέντρο του τραπεζιού με τέτοιο τρόπο ώστε να έχει πρόσβαση στο καλύτερο κομμάτι.
Μια χρονιά, όμως, οι μεγάλοι είχαν αποφασίσει να του τη φέρουν. Έτσι η πιατέλα έφτασε στο τραπέζι πριν προλάβει να κινητοποιηθεί και το καλό κομμάτι έβλεπε την απέναντι μεριά του τραπεζιού. Ατάραχος και αφού πρώτα κάθισαν όλοι στο τραπέζι, σηκώθηκε ελαφρά από την καρέκλα του και είπε γυρίζοντας με τέχνη την πιατέλα: «Σκεφτείτε πώς θα ήταν η ζωή μας αν ήταν ο κόσμος ανάποδα… Τίποτα δεν θα ήταν όπως το γνωρίζουμε μέχρι τώρα».
«Ναι, ε;» του απάντησε ένας άλλος θείος…
«Ναι! Και η ζωή μας θα ήταν διαφορετική» συνέχισε και ξανακάθισε στην καρέκλα του.
«Αυτά τα πράγματα, όμως, να ξέρεις», του είπε ο άλλος θείος, «είναι επικίνδυνα… Γιατί μαζί με τα στραβά του κόσμου θα γυρίσουν και τα ίσια». Κι έπιασε την πιατέλα να τη γυρίσει όπως ήταν πριν, αποσοβώντας έτσι ένα σημαντικό διπλωματικό επεισόδιο, όπως και την αλλαγή του κόσμου που εμείς ως παιδιά δεν θέλαμε καθόλου να συμβεί διότι, εκτός των άλλων, θα έπρεπε και να δουλέψουμε για να τρώνε οι μεγάλοι.
Ο άλλος θείος ήταν πάντοτε ωσεί παρών και πάντοτε μνημονευόταν για τις πλάκες και την ευχάριστη παρέα που έκανε όσο ήταν νέος. Για το πόσο εύστροφος ήταν στα αστεία και πόσο δοτικός με όλα τα παιδιά της γειτονιάς που τα φρόντιζε και τα προστάτευε με αυταπάρνηση. Αυτόν τον θείο εμείς, τα παιδιά, δεν τον γνωρίσαμε ποτέ, παρά μόνο από τις περιγραφές για το ποιος και πώς ήταν όταν βρισκόταν με την υπόλοιπη οικογένεια. Αυτός ο θείος, που στα μάτια μας φάνταζε παλικάρι και σπουδαίος και όλοι νιώθαμε την ατυχία να μην γνωρίσουμε από κοντά έναν ήρωα και σημαντικό άνθρωπο, δεν γύρισε ποτέ από την Κύπρο το 1974. Αυτό είναι που ονομάζουμε στις κοινωνικές επιστήμες συλλογικό τραύμα και εθνική τραγωδία.
