Αποστολή στην Κύπρο: Αλεξάνδρα Χριστακάκη
Στην Κύπρο ως επίσημοι καλεσμένοι του ΑΚΕΛ βρέθηκαν την προπερασμένη εβδομάδα η Μάγδα Φύσσα, ο Τάκης Φύσσας, ο κολλητός φίλος του Παύλου Tiny Jackal ως εκπρόσωπος του Συλλόγου Πολιτισμού «Παύλος Killah P Φύσσας» και η ηθοποιός Δώρα Χρυσικού, που ανέβασε σε τέσσερις πόλεις της Κύπρου τη θεατρική παράσταση «18/09» φροντίζοντας η φασιστική δολοφονία του Παύλου να γίνει ιστορική μνήμη.
Ακούραστη, η μαυροφορεμένη αυτή μάνα για πέντε μέρες «όργωσε» το νησί, περπάτησε σε όλους τους δρόμους που έχουν ιστορία βαμμένη με αίμα, βρέθηκε μπροστά σε μνημεία ηρώων, πολλά από αυτά νέων ανθρώπων που αντί να χαρούν τη νιότη τους έγιναν ήρωες και μαρμάρινες προτομές με δάφνινα στεφάνια. Γιατί αντιστάθηκαν στον φασισμό και στην κατοχή. Η ίδια ζήτησε από το ΑΚΕΛ να επισκεφθεί τους τόπους και τα μνημεία των θυμάτων του φασισμού. Αγκάλιασε πολλές γυναίκες πάνω στα λευκά μάρμαρα. Άλλες μαυροντυμένες ακόμη θρηνούν τους δολοφονημένους άνδρες τους και άλλες με πολύχρωμα ρούχα που μεγάλωσαν χωρίς πατέρα από την παιδική τους ηλικία γιατί τους δολοφόνησαν οι φασίστες. Με την οικογένεια των αδελφών Παπαλαζάρου, με την κόρη του Μισιαούλη, με τις οικογένειες των τεσσάρων του Αϊ Γιάννη. Επισκέφθηκε νεκροταφεία, τους τάφους των πεσόντων του 1974, πόλεις και χωριά που αντιστάθηκαν στον φασισμό. Η Μάγδα Φύσσα «πήρε τους δρόμους» γιατί της έλαχε να γράψει ιστορία. Για να μην πεθάνει ο δολοφονημένος της Παύλος -όπως είπε-, για να παραμείνει ζώσα η μνήμη του στις καρδιές όλων, για να μην δολοφονηθούν άλλα παιδιά από τον φασισμό που ξανασηκώνει κεφάλι. Ο Θανάσης (Tiny Jackal), κολλητός φίλος του Παύλου, κρατώντας από το χέρι τη Μάγδα Φύσσα σε όλη την περιοδεία επισήμανε πως γνώρισε μια άλλη πλευρά της Κύπρου που οι τουρίστες αγνοούν: «Την προδομένη Κύπρο, τον πονεμένο τόπο. Είδαμε ονόματα νεκρών σε πλακέτες, είδαμε ονόματα σε ανδριάντες και μνημεία. Είδαμε -και δεν το χωράει ο νους- το όνομα μιας δολοφονημένης 7χρονης, της Δώρας Γιάγκου, που δείχνει πόσο άνανδροι είναι οι φασίστες δολοφόνοι, πόσο μισαλλόδοξα κτήνη. Η Δημοκρατία δεν εκδικείται, όμως εμείς δεν ξεχνάμε τον φασισμό και φωνάζουμε όλοι μαζί : Ο Παύλος ζει, η Δώρα ζει, η Κύπρος ζει, τσακίστε τους ναζί».
Ο γ.γ. του ΑΚΕΛ Στέφανος Στεφάνου, τιμώντας την οικογένεια του Παύλου Φύσσα σε ένα κατάμεστο θέατρο στον Στρόβολο της Λευκωσίας -πάνω από 1.000 Κύπριοι δημοκρατικοί πολίτες παρόντες στη θεατρική παράσταση και στην εκδήλωση που ακολούθησε-, με σπασμένη φωνή, δάκρυα στα μάτια και ανάμεσα στο σύνθημα «Ο Παύλος ζει, τσακίστε τους ναζί» υπογράμμισε ότι η αγέρωχη στάση της Μάγδας Φύσσα και του αντιφασιστικού κινήματος στην Ελλάδα υποχρέωσε το κράτος να βάλει τους φασίστες και τη Χρυσή εκεί που πρέπει να βρίσκονται: στη φυλακή. Υποσχέθηκε πως «θα είμαστε μαζί, ενωμένοι όλοι απέναντι στην Ακροδεξιά. Και επειδή η Μάγδα Φύσσα αυτό έβαλε σκοπό στη ζωή της, γι’ αυτό και την τιμούμε σήμερα με έναν κόμπο στον λαιμό, γιατί βλέπουμε τον πόνο της να διασταυρώνεται στις λεωφόρους της δικής μας Ιστορίας: με τη μάνα του Παπαλαζάρου, του Μισιαούλη, του Χριστοφή και πολλών άλλων που ο φασισμός έστειλε στο απόσπασμα.Τα αδειανά χέρια της μάνας του Παύλου, της Μάγδας, που ύψωσε στο Εφετείο δεν θα κατέβουν ποτέ. Μαζί σου κι εμείς, να δυναμώσουμε την φωνή μας και να φωνάξουμε ποτέ πια φασισμός».
«Αθάνατοι»
Η Ακροδεξιά δεν είναι αόρατη στην Κύπρο σήμερα, καθώς το ΕΛΑΜ -κόμμα που δήλωνε συνοδοιπορία με τον Μιχαλολιάκο της Χρυσής Αυγής- είναι τρίτο κόμμα στη Βουλή. Το ΑΚΕΛ με την πρωτοβουλία να καλέσει τη Μάγδα Φύσσα στην Κύπρο, να οργανώσει τις συζητήσεις μετά τις θεατρικές προβολές, να ακούσει τα λόγια αυτής της μάνας, στήνει γέφυρες αντίστασης στους φασίστες, που βγαίνουν πλέον στους δρόμους με κοστούμια και όχι με στολές παραλλαγής. Γίνεται επιχείρηση της κανονικοποίησής τους. Όμως όλοι αυτοί είναι απόγονοι των δολοφόνων των ηρώων που επισκέφθηκε η Μάγδα, αυτοί που λούφαξαν μετά το 1974 και τώρα ξαναβγαίνουν στην κοινωνία. Η Κύπρος είναι ένα απέραντο μνημείο θυμάτων του φασισμού.
Τα μνημεία όπου κατέθεσε στεφάνια η Μάγδα Φύσσα και φώναξε «αθάνατοι»:
- Το μνημείο του Γιώργου Τσικουρή. Ήταν ένας νεαρός γαλουχημένος με τα ιδανικά της Αριστεράς, ο οποίος κατά τη διάρκεια των σπουδών του στο Μιλάνο της Ιταλίας συνδέθηκε με τους αντιστασιακούς, αντιχουντικούς κύκλους και τους Έλληνες πολιτικούς εξόριστους στην Ιταλία. Το καλοκαίρι του 1970 μαζί με άλλους Έλληνες φοιτητές και την Ιταλίδα συμφοιτήτριά του Μαρία Αντζελόνι αποφάσισαν να μεταβούν στην Αθήνα για να ενισχύσουν την αντιδικτατορική πάλη. Στις 2 Σεπτεμβρίου 1970 επιχείρησαν να πυροδοτήσουν εκρηκτικό μηχανισμό έξω από την αμερικανική πρεσβεία, μια συμβολική πράξη καταγγελίας των υποστηρικτών του πραξικοπήματος. Ο μηχανισμός εξερράγη πρόωρα, οδηγώντας στον ηρωικό θάνατο και των δύο. Η θυσία τους, παρά τις προσπάθειες της Χούντας να την υποβαθμίσει, ενίσχυσε το αντιδικτατορικό αίσθημα. Στον χώρο του μνημείου υποδέχθηκε τη Μάγδα Φύσσα η αδελφή του ήρωα Λενιώ Τζύρκα.
-Το μνημείο της Κύπριας Μάνας στην Αραδίππου, όπου η Μάγδα Φύσσα συναντήθηκε με μάνες αγνοουμένων και με στελέχη του αριστερού γυναικείου κινήματος. Το μνημείο αντιπροσωπεύει τη μάνα του πεσόντος, του αγνοουμένου, του πρόσφυγα και του εγκλωβισμένου.
- Η οικογένεια Φύσσα μαζί με τον γ.γ. του ΑΚΕΛ Στέφανο Στεφάνου κατέθεσαν στεφάνια στον Τύμβο της Μακεδονίτισσας που δημιουργήθηκε στην Έγκωμη προς τιμήν των Ελλαδιτών και Κύπριων Ελλήνων που σκοτώθηκαν κατά την τουρκική εισβολή του 1974.
- Άλλος σταθμός ήταν το Μνημείο-Κοιμητήριο Κωνσταντίνου και Ελένης στη Λευκωσία, όπου βρίσκονται θαμμένα τα λείψανα 17 αντιστασιακών και θυμάτων του προδοτικού πραξικοπήματος που ταυτοποιήθηκαν μέσω DNA. Ανακαλύφθηκαν στο σημείο σε ομαδικό τάφο. Εκεί η Πολιτεία τιμά τη μνήμη τους με επίσημη εκδήλωση στο μνημείο κάθε χρόνο.
- Αγωνιστές της Αντίστασης, στελέχη του ΑΚΕΛ και συγγενείς των τεσσάρων ηρώων του Αϊ Γιάννη υποδέχθηκαν την οικογένεια του Παύλου στο σημείο που μνημονεύονται και τους εξήγησαν ότι πρόκειται για τον 14χρονο Αντρέα Θεοδοσίου, τον 46χρονο Γιώργο Χατζηστεφάνου, τον 17χρονο Γιώργο Χαραλάμπους και τον Αχιλλέα Κουρτελλή από την εργατική-λαϊκή συνοικία του Αϊ Γιάννη, οι οποίοι ενώ κατευθύνονταν στο κέντρο της Λάρνακας -στις 15 Ιουλίου 1974 - πραξικοπηματίες άνοιξαν πυρ και τους δολοφόνησαν.
- Επίσκεψη στο μνημείο του Τουρκοκύπριου Ντερβίς Αλί Καβάζογλου και του Ελληνοκύπριου Κώστα Μισιαούλη, στελεχών του ΑΚΕΛ που δολοφονήθηκαν εν ψυχρώ στις 11 Απριλίου 1965 από την τρομοκρατική φασιστική τουρκοκυπριακή οργάνωση ΤΜΤ. Ένας Ελληνοκύπριος και ένας Τουρκοκύπριος πέθαναν αγκαλιασμένοι, θύματα του φασισμού, και η θυσία τους έγινε το σύμβολο του κοινού αγώνα Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων για τη σωτηρία της κοινής πατρίδας. Εκεί υποδέχθηκε και αγκάλιασε τη Μάγδα Φύσσα η Στέλλα Μισιαούλη, κόρη του δολοφονημένου Κώστα Μισιαούλη, πρώην βουλεύτρια του ΑΚΕΛ.
- Επίσκεψη και στο μνημείο των Κυριάκου και Σωτήρη Παπαλάζαρου. Παιδιά του θρυλικού αριστερού ιερέα Παπαλαζάρου, σύμβολα της κυπριακής τραγωδίας. Ο Κυριάκος δολοφονήθηκε από μέλος της ΕΟΚΑ Β´ μέσα στη Μητρόπολη Πάφου πριν από το πραξικόπημα, ενώ ο Σωτήρης σκοτώθηκε κατά την τουρκική εισβολή. Σε μια συγκινητική κίνηση, η Μάγδα Φύσσα έβαλε το ένα χέρι στην καρδιά της και το άλλο στο σημείο της καρδιάς στην προτομή του Σωτήρη Παπαλαζάρου.
Η γυναίκα του δολοφονημένου Κώστα Μισιαούλη υποδέχθηκε τη Μάγδα Φύσσα στο μνημείο του, στην περιοχή Τσέρι. Ο Κώστας Μισιαούλης έπεσε θύμα της φασιστικής ΕΟΚΑ Β´ στις 17 Ιουλίου 1974. Αιμόφυρτος, χαροπάλευε με φρικτούς πόνους, ενώ ένοπλοι-μέλη της ΕΟΚΑ Β´ ανάγκασαν συντρόφους του να γλείψουν το αίμα του. Απεβίωσε στις 22 Ιουλίου 1974 στο Γενικό Νοσοκομείο, που ήταν υπό τον έλεγχο των πραξικοπηματιών και μέσα σε απάνθρωπες συνθήκες.
Η Μάγδα συναντήθηκε επίσης με την Τουρκοκύπρια δημοσιογράφο Sevgul Uludag που παλεύει με τα κείμενά της να αποκαλύψει τη λογοκριμένη Ιστορία, με τον δήμαρχο της Λευκωσίας που την ξενάγησε στην Πράσινη Γραμμή και στην παλιά πόλη, ενώ πραγματοποίησε ιδιωτική επίσκεψη και στην κατεχόμενη Λευκωσία στο σημείο που δολοφονήθηκε από την ΤΜΤ ο Φαζίλ Οντέρ το 1958, στέλεχος της ΠΕΟ της Παγκύπριας Εργατικής Ομοσπονδίας.
Μάγδα Φύσσα
«Το παιδί μου δολοφονήθηκε, μην το αφήσετε να πεθάνει»
«Χαρά και μεγάλη μας τιμή να μας προσκαλέσετε στην Κύπρο, και μάλιστα στην 80ή επέτειο από την αντιφασιστική νίκη των λαών. Σήμερα νιώθω ότι εδώ συναντώ τα αδέλφια μου. Ότι ήρθα σε ένα σπίτι που είναι δικοί μου άνθρωποι. Η θεατρική παράσταση “18/09” μας έφερε κοντά. Θέλω μαζί να περπατήσουμε, θέλω μαζί να αγωνιστούμε για τη δικαίωση των νεκρών μας. Αυτό ζητάμε: δικαίωση. Αυτό που μου συνέβη, να στερηθώ το παιδί μου, να δολοφονηθεί το παιδί μου, δεν το εύχομαι ούτε σε αυτούς που μου το δολοφόνησαν. Παρακολουθώντας κάθε φορά την παράσταση σκέφτομαι πως δεν μπορεί να αναφέρονται στο δικό μου παιδί. Και κάθε φορά αναρωτιέμαι από μέσα μου, άραγε τι να νιώθουν οι γονείς του δολοφονημένου αυτού παιδιού; Λες και δεν είμαι εγώ αυτή η μάνα του παιδιού! Ήρθαμε στην Κύπρο γιατί και με αυτήν την παράσταση θέλουμε η φασιστική αυτή δολοφονία να κληροδοτηθεί ως ιστορική μνήμη. Δυο κόσμοι ανοίγονται μπροστά μας και πρέπει ο καθένας να πάρει κάποια στιγμή θέση σε ποιον κόσμο θέλει να ανήκει. Να μην είναι απαθής. Να μην κοιτάει μόνο τη δουλειά του. Να μην δειλιάζει. Να μην φοβάται. Ακούγοντας το σύνθημα που λέτε εσείς, “Ο Παύλος ζει, τσακίστε τους ναζί”, σκέφτομαι και σας απαντώ: Ο Παύλος μου δεν ζει. Αν ζούσε, εγώ δεν θα ήμουν μαζί σας σήμερα στην Κύπρο. Θα ήμουνα στο Κερατσίνι, θα ήμασταν στο σπίτι μας μαζί με τον Παύλο, θα τσακωνόμασταν, θα φιλιώναμε, θα του μαγείρευα, θα περίμενα με αγωνία τα βράδια να ακούσω το κλειδί της πόρτας και ήσυχη ότι επέστρεψε και είναι καλά να κοιμηθώ. Είμαι όμως εδώ μαζί σας, χιλιόμετρα μακριά από το Κερατσίνι, για να μην πεθάνει μέσα στην ψυχή και στη μνήμη όλων μας ο Παύλος μου. Ο Παύλος δολοφονήθηκε, μην τον αφήσετε να πεθάνει. Ο Παύλος με πήρε από το χέρι και με έφερε εδώ, στα αδέλφια μου τους Κυπρίους. Να απλώσουμε τα χέρια μας, να ενώσουμε τις φωνές μας και να φωνάξουμε: Ποτέ πια φασισμός».
