Την ανταμώσαμε στον Πειραιά, στην πλατεία Ιπποδαμείας, εκεί όπου πλέον στεγάζεται ο Σύλλογος Πολιτισμού «Παύλος Killah P Φύσσας», και ετοιμαζόταν να πάει στο Χαλάνδρι, όπου την Πέμπτη 10 Απριλίου, ημέρα των γενεθλίων του Παύλου -46 ετών θα γινόταν αν δεν τον δολοφονούσαν οι χρυσαυγίτες-, διοργανώνεται το μουσικό φεστιβάλ αλληλεγγύης Rap Monsters 2025 με δωρεάν είσοδο. Ντυμένη στα μαύρα και με το όνομα του Παύλου για κολιέ στον λαιμό, η Μάγδα Φύσσα θέλει να κάνει πράξη το όραμα του παιδιού της για τη δημιουργία ενός πολυχώρου Πολιτισμού για όσα παιδιά θέλουν αλλά δεν μπορούν. Αεικίνητη στις δράσεις του αντιφασιστικού κινήματος, δεν φοβάται τους φασίστες που ζουν ανάμεσά μας, νιώθει απελευθερωμένη και όλη της η ενέργεια είναι στραμμένη στα παιδιά, που θέλει να ζουν χωρίς τον φόβο.
Μπορείτε να φανταστείτε τον Παύλο 46 ετών ή κρατάτε την εικόνα της νιότης του;
Μετά από 11,5 χρόνια απουσίας, αν και δεν τον βλέπω, όμως νιώθω πως είναι εδώ. Τον φαντάζομαι πως είναι στα 46 του χρόνια. Τα μαλλιά του άρχισαν να ασπρίζουν, όμως παραμένει όμορφος, με μάτια φωτεινά, πανέξυπνα. Δεν ξέρω αν έχει οικογένεια, αν έχει παιδί. Τον είδα πρόσφατα στον ύπνο μου και μου είπε με ηρεμία και χαρά πως έχει ένα κοριτσάκι με γαλανοπράσινα μάτια (σ.σ.: η μορφή της γαλήνεψε λες και απλώθηκε η χαρά εξαφανίζοντας την οδύνη). Εγώ, παιδί μου, δεν ήξερα τι σημαίνει μίσος, το έμαθα με τη δολοφονία του παιδιού μου. Μου το έμαθαν όταν μας διέλυσαν ως οικογένεια. Φοβόμουν μήπως αποκτήσω αυτό το συναίσθημα. Όταν μας βρήκε το κακό, μίσησα τους δολοφόνους, αλλά αγάπησα πιο βαθιά τον κόσμο που είναι δίπλα μας όλα αυτά τα χρόνια.
Ποια γενέθλια του Παύλου θυμάστε;
Πώς μπορώ να ξεχάσω την ημέρα που τον γέννησα και πόσο όμορφο παιδάκι ήταν! Οι γιορτές και τα γενέθλια στο σπίτι μας ήταν ένας πανικός. Ακόμη και όταν ήταν άρρωστος με ιλαρά. Ακόμη και τη Μεγάλη Βδομάδα με τούρτα νηστίσιμη από σάμαλι. Στα προτελευταία του γενέθλια ήταν στο μαγαζί του φίλου του Θανάση. Μεγάλη βδομάδα και πάλι, και του κάνουμε έκπληξη όλη η οικογένεια και οι φίλοι του με νηστίσιμο χαλβά. Τον ξυπνούσα την ημέρα των γενεθλίων του με το τραγούδι του Β. Παπακωνσταντίνου «Χρόνια πολλά και ευτυχισμένα!». Όμορφες στιγμές που φύγανε. Τα τελευταία του γενέθλια ήταν στην Σαλαμίνα, ζορίζομαι όταν τα θυμάμαι. Δεν ήμασταν μαζί.
Επιτέλους βρέθηκε χώρος για να στεγάσει τον Πολιτιστικό Σύλλογο «Παύλος Killah P». Γιατί είναι αυτό σημαντικό;
Είμαστε στον πρώτο όροφο του κτηρίου του Εργατικού Κέντρου Πειραιά, στην πλατεία Ιπποδαμείας. Εκεί, δίπλα σε σωματεία και εργατικούς συλλόγους. Ένας χώρος περίπου 45 τετραγωνικών με γραφείο, αποθήκη και ένα σαλόνι που μπορεί να φιλοξενήσει τις δράσεις του συλλόγου. Θα υπάρχει ένα γκράφιτι στην είσοδο με τη μορφή και στίχους του Παύλου μου, που να συστήνει τον χώρο. Μας το παραχώρησε με πολύ μεγάλη χαρά το Εργατικό Κέντρο του Πειραιά κι εμείς είμαστε ευγνώμονες γι’ αυτό. Μεγάλη βοήθεια, χωρίς ανταλλάγματα. Και ο Δήμος Κερατσινίου είχε βρει έναν χώρο για να μας στεγάσει, αλλά η επισκευή του ήταν πολύ δαπανηρή. Ξεκινήσαμε ήδη την επισκευή της αποθήκης στο ΕΚΠ προκειμένου μετά τη γιορτή στο Χαλάνδρι να μεταφερθούν εκεί όλα τα πράγματα του συλλόγου -βιβλία, αφίσες, φωτογραφίες μπλουζάκια, ηλεκτρολογικό υλικό, ταμειακές μηχανές-, τα οποία μέχρι τώρα ήταν σκόρπια. Θα διαμορφώσουμε και τον χώρο υποδοχής γιατί εκεί θα γίνονται οι συνελεύσεις των μελών του συλλόγου, εκεί θα μεταφερθούν και κάποια προσωπικά αντικείμενα του Παύλου από το σπίτι στο Κερατσίνι αλλά και από τη Σαλαμίνα, που ακόμη, μετά από τόσα χρόνια, δεν αντέχω να πάω και να τα αντικρίσω... Εκεί υπάρχουν μπλούζες του Παύλου από συναυλίες με συνθήματα, όπως μια που λέει «Είμαι ο εξωγήινος και ήρθα να σας σώσω», με τις αντίστοιχες φωτογραφίες. Θα μεταφερθούν όλα τα αναμνηστικά αντικείμενα που του έχουν χαρίσει στη μνήμη του και βρίσκονται άλλα στο σπίτι και άλλα στο μνημείο του.
Σκέφτομαι μήπως υπάρχει και ένα ομοίωμα του σώματος του Παύλου με τα δικά του ρούχα, για να είναι παρών. Εκεί θα μεταφερθεί και όλο το αρχείο των εφημερίδων που αφορά την υπόθεση της δολοφονίας του Παύλου, τη δίκη και το αντιφασιστικό κίνημα. Θέλουμε στο τριήμερο των δράσεων του «Αντιφασιστικού Σεπτέμβρη» ο χώρος να είναι έτοιμος. Ο σύλλογος βρήκε πια στέγη. Ιδρύθηκε για να μπορέσουμε με διαφάνεια να συγκεντρώσουμε χρήματα για τα δικαστικά έξοδα. Όμως ο στόχος δεν ήταν μόνο αυτός. Κάθε χρόνο η δράση του πρέπει να διευρύνεται για να μην χαθεί με το τέλος της δίκης. Όσο είμαι στη ζωή, θα παλεύω να είναι ζωντανός ο σύλλογος και νέα παιδιά να τον συνεχίσουν με δράσεις αντιφασιστικές και δράσεις αλληλεγγύης. Ο «Αντιφασιστικός Σεπτέμβρης» και το Rap Monsters Fest στις 10 Απρίλη θα είναι οι μόνιμες δράσεις, αλλά θα προστίθενται και δράσεις αλληλεγγύης σε ανθρώπους που το χρειάζονται. Στόχος μας τα παιδιά. Μακάρι να μπορέσουμε να βοηθήσουμε έστω και ένα παιδί που έχει ανάγκη. Να σας υπενθυμίσω ότι το όραμα του Παύλου ήταν ένας πολυχώρος όπου θα μπορούν να βρίσκουν τον δρόμο τους παιδιά που θέλουν αλλά δεν μπορούν. Ας ξεκινήσουμε από τη μουσική. Εθελοντές υπάρχουν πολλοί. Τώρα που βρέθηκε και ο χώρος είναι αλλιώς.
Ο σύλλογος, επίσης, είναι και θα είναι παρών και σε ανθρώπους που έχουν σοβαρά προβλήματα υγείας και αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στα έξοδα νοσηλείας, όπως στην καρκινοπαθή Όλγα Μαυρίδου. Είναι παρών σε παιδιά που πρέπει να μάθουν γράμματα και η οικογένεια αδυνατεί. Κατά έναν τρόπο επιστρέφουμε σε όσους έχουν ανάγκη τα χρήματα πολλών δωρητών -επώνυμων και ανώνυμων-, που δεν τους κατονομάζω για να μην αδικήσω κάποιον.
Γιατί στο Χαλάνδρι φέτος το Rap Monsters Fest;
Επιλέξαμε το Χαλάνδρι φέτος για την ημέρα των γενεθλίων του Παύλου στη μνήμη του Σέργιου Γκάκα. Ήταν ο πρώτος που μας προσέγγισε από τον Δήμο Χαλανδρίου για να συνδράμει στα δικαστικά έξοδα, τρυφερός, μόνιμος συμπαραστάτης μας. Πέρσι ο Σέργιος δεν ήρθε στη συναυλία στην Καισαριανή γιατί είχε Covid. Φέτος θα πάμε εμείς εκεί, για κείνον. Ο Παύλος καθιέρωσε το φεστιβάλ Rap Monsters, καθώς το διοργάνωνε για τρεις χρονιές μέχρι το 2013 σε κλειστούς χώρους και για ένα τριήμερο. Αποφασίσαμε να μην το σταματήσουμε γιατί ήταν ιδέα του Παύλου και το μετατρέπουμε σε μονοήμερη γιορτή στην ημέρα των γενεθλίων του. Φυσικά άκουγα και ακούω τα τραγούδια του Παύλου, όπως και κάποια από τη χιπ-χοπ σκηνή μού αρέσουν πολύ. Υπάρχουν στίχοι που καταλαβαίνεις ότι τα παιδιά αυτά νοιάζονται για την κοινωνία που καλούνται να ζήσουν. Δεν είναι αδιάφορα απέναντι στον ρατσισμό, στον φασισμό.
Ο αποκλεισμός της Λεπέν στις ερχόμενες προεδρικές εκλογές στη Γαλλία διευκολύνει το αντιφασιστικό κίνημα;
Η Ακροδεξιά δεν αντιμετωπίζεται μόνο με τον δικαστικό δρόμο. Όμως έστω και για τέσσερα χρόνια αν την αποκλείσεις, είναι σημαντικό. Δεν ξέρεις τι μπορεί να αλλάξει στη Γαλλία, ποια θα είναι η παρέμβαση του αντιφασιστικού κινήματος. Κι εγώ το 2015 δεν ήθελα να μπει η Χ.Α. στη Βουλή γιατί είχε προηγηθεί μια δολοφονία. Όμως δεν αποκλείστηκαν και μπήκαν στο Κοινοβούλιο, παρότι ο κόσμος διαμαρτυρόταν. Σωστή η αντίληψη ότι «στον δρόμο κερδίζεται η δικαιοσύνη», αλλά και οι νόμοι πρέπει να εφαρμόζονται. Δεν μπορεί η Λεπέν να μιλάει για «καθαρά χέρια», να τα έχει βουτήξει στο μέλι και να παραμένει ατιμώρητη.
Σας φοβίζει η άνοδος της Ακροδεξιάς;
Να ξεκαθαρίσω το εξής. Στην Ελλάδα όλοι αυτοί οι ακροδεξιοί υπήρχαν, δεν ξεφύτρωσαν τώρα. Λίγα τα χρόνια που μας χωρίζουν από τη Χούντα, λίγα τα χρόνια που δεν τους βλέπαμε μπροστά μας. Αυτοί οι φασίστες υπήρχαν σε αυτή τη χώρα. Το περίεργο και το ανησυχητικό είναι που τους βάλαμε στη Βουλή: Σπαρτιάτες, Νίκη, Βελόπουλος, Λατινοπούλου στην Ευρωβουλή και ακροδεξιοί υπουργοί στην κυβέρνηση. Αυτοί που τους ψήφισαν δε ήταν αποπλανημένοι. Ξέραν τι ψηφίζανε. Βέβαια η Χ.Α. είναι διαφορετική από αυτούς που σας προανέφερα. Η Χ.Α. είναι μια κτηνωδία, τα μέλη της πιστεύουν στις ναζιστικές ιδέες. Αυτούς ο Παύλος μου τους «αποκεφάλισε» και δεν νομίζω ότι θα αλλάξει κάτι στο εφετείο. Αυτή ήταν η συμβολή του Παύλου που μέσα σε 4 λεπτά, πριν ξεψυχήσει, περιέγραψε τους δολοφόνους του. Σήμερα ευτυχώς δεν υπάρχουν τάγματα εφόδου στον δρόμο, αυτά τα φοβισμένα θρασίμια που ήταν εξήντα κατά ενός! Αυτό για την κοινωνία είναι κέρδος. Και αυτός που το κέρδισε είναι ο Παύλος μου. Το παιδί μου έπιασε από το χέρι το αντιφασιστικό κίνημα, το έβγαλε στον δρόμο και συνεχίζουμε. Πώς να μην δούμε τους ακροδεξιούς που είναι στην κυβέρνηση; Τι είναι ο Βορίδης, ο Άδωνης, ο Πλεύρης; Πώς να ξεχάσω εγώ τον πατέρα του Πλεύρη που μέσα στη δικαστική αίθουσα με χαιρέτησε ναζιστικά; Τι να φοβηθώ εγώ περισσότερο από την άνοδο της Ακροδεξιάς όταν τους έχουμε μέσα στην κυβέρνηση; Εγώ ό,τι ήταν να πάθω το έπαθα από τους φασίστες. Δεν τους φοβάμαι;
Πώς ακούγετε στα αυτιά σας αυτή η συζήτηση για τη «συνεισφορά» των δολοφονημένων ανθρώπων, όπως των θυμάτων της Χ.Α. ή των θυμάτων των Τεμπών, στο να αφυπνιστεί η κυβέρνηση και να αλλάξει η κοινωνία;
Μαχαιριά στην καρδιά. Θυσία σε καιρό ειρήνης; Ρωτήσανε τα ίδια τα παιδιά αν θέλουν να θυσιαστούν; Ρωτήσανε τους γονείς αν θέλουμε να θυσιάσουμε τα παιδιά μας; Ας φρόντιζαν να μην δολοφονηθεί το παιδί μου ή τα παιδιά στα Τέμπη. Ντροπή να μιλούν για ανθρωποθυσία. Γελοιότητες.
Λοιδορηθήκατε γιατί ήσασταν ευπρεπής και περιποιημένη. Η ίδια τοξικότητα εκτοξεύεται και κατά της Καρυστιανού. Γιατί;
Οταν άκουσα αυτά για μένα, σάστισα, γέλασα αρχικά, αλλά κατέληξα ότι αυτοί που καθορίζουν τις ζωές μας -δημοσιογράφοι, δικηγόροι, πολιτικοί- είναι τόσο ανεγκέφαλοι και άδειοι. Όσοι λένε αυτές τις αθλιότητες και για την Καρυστιανού είναι συγκεκριμένοι άνθρωποι και σε διατεταγμένη υπηρεσία. Επίσης, ποιος είναι αυτός που θα μου υποδείξει πώς θα θρηνήσω εγώ το παιδί μου; Δικός μου λογαριασμός. Αυτοί ας φρόντιζαν να μην οδηγηθώ στον θρήνο εξαιτίας της δολοφονίας. Δεν είναι μόνο τα Τέμπη, είναι οι πνιγμένοι πρόσφυγες της Πύλου, είναι ο Ρωμανός που κρατείται στη φυλακή, είναι τα παιδιά που βγαίνουν βόλτα και έρχονται αντιμέτωπα με την κρατική βία. Γι’ αυτό σας λέω, ο φασισμός είναι παντού, εδώ, τον ζούμε. Εγώ δεν θα κουραστώ να λέω ότι ο νους μας πρέπει να είναι στα παιδιά. Μέσα από τη δράση του αντιφασιστικού κινήματος πρέπει να μάθουμε στα παιδιά να μην φοβούνται, να παλεύουνε και θα κερδίσουμε! Η χαρά μου ήταν μεγάλη όταν με πλησίασε στη Θεσσαλονίκη ένας νεαρός, με αγκάλιασε και μου είπε: «Σας ευχαριστώ, γιατί εξαιτίας σας δεν φοβάμαι». Ο Παύλος μου εκείνο το μοιραίο βράδυ σκότωσε τον φόβο, δίνοντας τη ζωή του. Όταν δεν φοβάται ο άνθρωπος, απελευθερώνεται και προχωρά στη ζωή του. Εγώ πια δεν φοβάμαι.
