Την περασμένη Κυριακή η κακοκαιρία στην Αθήνα ήταν ήδη παρελθόν από νωρίς το πρωί. O κόσμος μπορούσε να βγει κανονικά για καφέ και να μην στερηθεί τις αγαπημένες του συνήθειες. Ανάμεσα σ’ αυτές και το διάβασμα. Στα περίπτερα οι εφημερίδες κρεμάστηκαν στο σκοινί και πιάστηκαν με το μανταλάκι. Δεν χρειάστηκε να κρατηθούν προφυλαγμένες από το νερό, κάτω από το σελοφάν, άρα και λιγότερο ορατές. Ακόμη κι αν δεν τις αγόραζαν, οι περαστικοί τις έβλεπαν μπροστά τους.
Ανάμεσα στις υπόλοιπες κυριακάτικες για δεύτερη συνεχόμενη εβδομάδα υπήρχε και η ΑΥΓΗ με το απεργιακό της φύλλο. Ήταν η εφημερίδα που είχε να επικοινωνήσει κάτι διαφορετικό από τις προηγούμενες φορές. Κάποιοι περιπτεράδες έβαλαν το χέρι τους. Συναισθανόμενοι την κατάσταση, επέλεξαν η ΑΥΓΗ να βρίσκεται πάνω-πάνω στις στοίβες με τις υπόλοιπες εφημερίδες που είχαν ακουμπισμένες στους πάγκους. Να μην χρειαστεί να την ψάξει ο πελάτης, αλλά να τη δει και να παρακινηθεί να την πάρει.
Διαφορετική σειρά στις εφημερίδες έβαλε ένα περίπτερο στη Χαριλάου Τρικούπη, στο κέντρο της Αθήνας. Δεν ήταν όμως το μοναδικό. Σε εκείνο της Καλλιδρομίου, στη συμβολή με την Εμμανουήλ Μπενάκη, ο άνθρωπος που το δουλεύει εξηγούσε ότι δεν διέθετε το τελευταίο φύλλο απευθείας για πώληση για να το κρατά κρεμασμένο και να συνεχίσουν να το βλέπουν οι περαστικοί.
Από την Αθήνα μέχρι τη Νάουσα και τη Σύρο
Μπορούσε ο κόσμος να καταλάβει από τις τρεις φράσεις του πρωτοσέλιδου την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε; Στην προκειμένη ισχύει ό,τι και για μια εικόνα. Κάποιες φορές οι λίγες λέξεις ισοδυναμούν με χίλιες: «Τρεις μήνες απλήρωτοι. Τα λόγια δεν αρκούν. Στη μονοφωνία της ενημέρωσης η ΑΥΓΗ και το Κόκκινο είναι πιο αναγκαία από ποτέ».
Το μήνυμα αυτό ταξίδεψε πολύ. Η δύναμη του χαρτιού συντονίστηκε με εκείνη της ψηφιακής πραγματικότητας. Στη σελίδα των εργαζομένων στο facebook (Εργαζόμενοι της ΑΥΓΗΣ) έφταναν μηνύματα με φωτογραφίες της εφημερίδας από διαφορές περιοχές της Αθήνας αλλά και από αρκετές περιοχές μακριά από αυτή.
Η απεργιακή ΑΥΓΗ ξεπούλησε και στα Εξάρχεια, και στο Κολωνάκι. Στο Γουδή, στο Παγκράτι, αλλά και στη Νέα Σμύρνη. Έδωσε φύλλα στη Νάουσα (Κεντρική Μακεδονία) αλλά και στη Σύρο. Υποστηρικτές της εφημερίδας που ζουν στη Θεσσαλονίκη έβγαζαν φωτογραφία με το ρεπορτάζ μας για το μετρό μπροστά από τους νέους σταθμούς, οι οποίοι διαφημίστηκαν πολύ από την κυβέρνηση, αλλά, όπως ανέλυε στο κείμενό της η Ευγενία Χατζηγεωργίου, «κάτω από το έργο υπάρχουν πολλές δυστυχισμένες ιστορίες».
«Σας ευχαριστούμε που είστε ακόμη εδώ. Καλό κουράγιο και δικαίωση στον αγώνα σας» ήταν το μήνυμα της Αθηνάς. «Μελέτη πριν τη δουλειά. Νίκη στον αγώνα σας. Είμαστε μαζί σας» ήταν εκείνο του Δημήτρη. Αναγνώστες αμφότεροι, που μας έστειλαν ότι πήραν κι εκείνοι την εφημερίδα.
Διπλάσιες και πλέον πωλήσεις
Την προσπάθεια να φτάσει το φύλλο και στις οθόνες στήριξε και ο δικηγόρος Θανάσης Καμπαγιάννης. Σε ανάρτησή του στα social media ανέβασε φωτογραφία με την εφημερίδα και συνοδευτικό σχόλιο: «Το σημερινό δεύτερο απεργιακό φύλλο ήταν μια σημαντική κίνηση σ’ έναν πολύμηνο αγώνα που μπορεί να νικήσει». Ο Βαγγέλης Χερουβείμ, σκιτσογράφος της ΑΥΓΗΣ, θυμήθηκε πόσο όμορφο είναι ν’ ακούς για την εφημερίδα απ’ τον περιπτερά της γειτονιάς: «Μου την έφεραν, αλλά τελείωσε…».
Η εφημερίδα κατάφερε να φτάσει τελικά σε διπλάσιο αριθμό πωλήσεων σε σχέση με το τελευταίο διάστημα. Πριν από το κλείσιμό της, στις 25 Ιουνίου, είχε καταλήξει να πουλάει την Κυριακή, τη δυνατή της μέρα δηλαδή, μόλις 1.200 έως 1.400 φύλλα.
Ο κόσμος όμως ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα των εργαζομένων και επανέφερε την εφημερίδα σε επίπεδα που είχε ξεχάσει ακόμη και πριν από την πολιτική διάσπαση του 2023, αγοράζοντας την πρώτη Κυριακή 2.740 φύλλα. Το νούμερο θα μπορούσε μάλιστα να είναι πολύ μεγαλύτερο αν υπήρχαν περισσότερες εφημερίδες εκεί που τις έψαχναν όσοι μας αναζήτησαν. Ωστόσο, το χαμηλό τιράζ (διατίθενται συνολικά 8.700 φύλλα) και το γεγονός ότι η εφημερίδα διανέμεται σε όλα τα περίπτερα της χώρας είχαν ως αποτέλεσμα να μην υπάρχουν αρκετά φύλλα στα σημεία όπου η ζήτηση είναι μεγαλύτερη.
Το γεγονός ότι ακόμη κι έτσι η ΑΥΓΗ μπήκε ξανά σε τόσα πολλά σπίτια φανερώνει τη δύναμη που έχει η αλληλεγγύη να υπερβαίνει τις δυσκολίες. Ταυτόχρονα όμως υποδηλώνει και μια προτίμηση σε ένα διαφορετικό περιεχόμενο. Σε ένα αποτέλεσμα για το οποίο τις προτεραιότητες τις έχουν θέσει προηγουμένως οι ίδιοι οι εργαζόμενοι.
«Δουλέψαμε ξανά με την ψυχή μας»
Το κλίμα κατά την προετοιμασία της εφημερίδας ήταν διαφορετικό. Χαρακτηριστική υπήρξε η ανάρτηση της σελιδοποιού Αλκμήνης Κοβάνη: «Ακόμα ένα απεργιακό φύλλο μας στα περίπτερα. Ακόμα ένα φύλλο που μας θύμισε πώς είναι να δουλεύεις και να το κάνεις με την ψυχή σου». Είναι χαρακτηριστικό ότι μέχρι την τελευταία στιγμή εργαζόμενοι απ’ όλα τα τμήματα της εφημερίδας δούλευαν από κοινού το πρωτοσέλιδο καταθέτοντας ο καθένας τη δική του ιδέα και σκέψη.
Η επιβεβαίωση ότι ο κόσμος ενδιαφέρεται για την τύχη της εφημερίδας επιβεβαιώθηκε και τη δεύτερη Κυριακή, με τις πωλήσεις να κινούνται στα ίδια επίπεδα (λίγο πάνω από τα 2.500 φύλλα). Με την κρίσιμη διαφορά ότι η κυκλοφορία της ΑΥΓΗΣ δεν συνέπεσε με την πραγματοποίηση των εσωκομματικών διαδικασιών του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. Οι άνθρωποι που την πήραν βγήκαν από το σπίτι με μόνο σκοπό να πάνε στο περίπτερο, όπως διαπίστωνε ο Ανδρέας Πετρόπουλος, υπεύθυνος για το εργατικό ρεπορτάζ.
Το ενδιαφέρον για το απεργιακό φύλλο συνεχίστηκε και μετά την κυκλοφορία του. Τα γραφεία μας επισκέφθηκε η Θεώνη, μέλος του κόμματος, προκειμένου να προμηθευτεί μερικές εφημερίδες. Μας είπε ότι ο κόσμος μπορεί να μην εκφράζεται πάντα ανοιχτά υπέρ των μέσων, όμως είναι ενταγμένα στην καθημερινότητά του - «Το Κόκκινο το ακούνε όλοι» παρατήρησε. Μεγάλη υπήρξε και η ανταπόκριση του κόσμου για το φύλλο των εργαζομένων: «Άμα επιμείνετε στη θεματολογία που είχατε, να δείτε πώς θα παίρνει μετά την ΑΥΓΗ ο κόσμος».
«Μοίρασα 50 φύλλα και θέλω να δώσω άλλα 200»
Ο Άρης Βρούστης από το Νέο Ηράκλειο θυμήθηκε τα παλιά του, όταν μοίραζε τον Οδηγητή για την ΚΝΕ και τον Ριζοσπάστη. «Τα ξέρουμε αυτά καλά» λέει. Στα 71 του σήμερα, κατέβηκε μέχρι το κέντρο της Αθήνας, πήρε 50 φύλλα και μαζί με άλλους συντρόφους του πήγαν και τα μοίρασαν. «Τώρα προσπαθούμε να εμπλέξουμε στη διαδικασία κι άλλους. Θα τους καταφέρω να πάρουμε καμιά 200αριά ακόμη». Αντίστοιχη προσπάθεια έκανε και μέσω Viber: «Έστειλα σε 50-100 ανθρώπους που είναι φίλοι προς τον ΣΥΡΙΖΑ και είδα μεγάλη ανταπόκριση. Αυτό πρέπει να το προχωρήσουμε».
Από την άλλη, όποιος θέλει πραγματικά το καλό της εφημερίδας οραματίζεται και πώς θα την ήθελε από δω και στο εξής. Ο Α. Βρούστης θεωρεί πως η ΑΥΓΗ έχει μείνει πίσω. «Δεν γράφει θέματα, είναι περισσότερο διαμαρτυρόμενη». Με το απεργιακό φύλλο βγήκαν στην επιφάνεια μια διαφορετική διάθεση και ένα άλλο πνεύμα. «Αυτό είναι που στηρίζουμε στην πραγματικότητα. Δεν υπάρχει κουβέντα για το αν η Αριστερά χρειάζεται τα δικά της μέσα. Το θέμα είναι όμως και πώς τα θέλουμε» λέει. Ίσως κάποια στιγμή να ακολουθήσουν περισσότεροι το παράδειγμά του, καθώς, όπως λέει: «Εντάξει, η αλήθεια είναι ότι εγώ δεν είμαι ο μέσος πολίτης… Είναι πολλά χρόνια τώρα που παίρνω τέσσερις εφημερίδες την Κυριακή. Παίρνω την Καθημερινή, την ΑΥΓΗ, τον Ριζοσπάστη και την Εφημερίδα των Συντακτών. Και κάθομαι και διαβάζω διάφορα άρθρα. Ε, δεν μπορεί από αυτά να λείπουν λόγω λουκέτου τα κείμενα των δικών μας ανθρώπων!».
Δημοσιεύτηκε στο φύλλο της ΑΥΓΗΣ 8/12
