Με αξιοθαύμαστη ωριμότητα για μια κατάσταση επικίνδυνης ανωριμότητας δεκάδες μαθητές, εκπαιδευτικοί και γονείς γέμισαν τον στενό δρόμο μπροστά από το γραφείο της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης στον Πειραιά προκειμένου να διαμαρτυρηθούν. Στοιβαγμένοι ο ένας πάνω στον άλλο στα πεζοδρόμια προκειμένου να μην ενοχλήσουν τους διερχόμενους οδηγούς των αυτοκινήτων που αγκομαχούσαν να περάσουν το φανάρι που αναβόσβηνε γρήγορα. Άνοιξαν τα πανό τους που ζητούσαν να μην συγχωνευτούν τα τμήματά τους και να μην μπουν σε αίθουσες των 27 ατόμων για να κάνουν μάθημα.
Ολα τα παιδιά, όπως και οι γονείς προέρχονταν από τις λεγόμενες υποβαθμισμένες περιοχές του Πειραιά: τη χιλιοτραγουδισμένη Δραπετσώνα, τα Καμίνια, τον Κορυδαλλό. Παιδιά φτωχών βιοπαλαιστών που όλη μέρα παλεύουν για ένα μεροκάματο. Που το εισόδημά τους δεν ξεπερνά τα 800 και τα 1.000 ευρώ τον μήνα. Και τα παιδιά, αχ αυτά τα παιδιά του Πειραιά, στέκονταν το ένα δίπλα στ’ άλλο, στο πεζοδρόμιο, συντροφικά, αλληλέγγυα, υπάκουα από σεβασμό και όχι από φόβο. Να μην ενοχλήσουν, να μην δυσκολέψουν το μεροκάματο του μεταφορέα που χρησιμοποιεί τον δρόμο, του πωλητή που τρέχει από κατάστημα σε κατάστημα για μια παραγγελία. Φαίνεται ο σεβασμός και το φιλότιμο έχουν τελικά καταγωγή.
Μια αντιπροσωπεία ανέβηκε μέχρι τον έβδομο όροφο του κτηρίου να συζητήσει με τον διευθυντή. Οι γονείς ήταν αγανακτισμένοι, βλέπετε το υπουργείο διά των σχετικών υπηρεσιών του είχε αρχικά εγκρίνει τα τμήματα των σχολείων και οι γονείς δεν μπορούσαν να χωνέψουν αυτή την αλλαγή και τη συγχώνευση. Και τα παιδιά στωικά παρακολουθούσαν τη διαδικασία της διαβούλευσης, με τον διευθυντή να δηλώνει αναρμόδιος εφόσον διετάχθη να προβεί στις συγχωνεύσεις. Πώς να εξηγήσεις σε ένα παιδί ότι εκείνος ο κύριος που κάθεται πίσω από το μεγάλο γραφείο με τη μακρά εκπαιδευτική εμπειρία δεν αποφασίζει, παρότι διευθυντής;
Επειτα ρώτησαν οι μαθητές εάν ο περιφερειακός διευθυντής, που είναι και ο αρμόδιος, γνωρίζει ότι οι αίθουσες είναι μικρές. Η απάντηση που δόθηκε ήταν σαφής: Πρέπει να εφαρμόσουμε τον νόμο, απάντησε ο μη αποφασιστικός διευθυντής, όπως διατάζει ο περιφερειακός διευθυντής. Οι γονείς πιο αγανακτισμένοι από πριν, αλλά τα παιδιά πάλι κράτησαν χαρακτήρα· δεν απάντησαν.
Στην πραγματικότητα, το υπουργείο επιβάλλει στους μαθητές να κάνουν μάθημα σε σχολικά κτήρια ακατάλληλα, χωρίς πιστοποιητικά, κι έπειτα διατάσσει και τη συγχώνευση των τμημάτων σε αίθουσες που είναι φτιαγμένες για άλλο εκπαιδευτικό πρότυπο. Για τότε που ο εθνικός μας στόχος ήταν το φινλανδικό μοντέλο, προσαρμοσμένο στην ελληνική εκδοχή, δηλαδή σε αίθουσες των 20 μαθητών αντί για 15 που έχουν στη Φινλανδία και 27 στο επιτελικό μας κράτος. Τότε, βέβαια, το αφήγημα δεν ήταν η εξοικονόμηση, αλλά ο εκσυγχρονισμός. Όμως αυτό οι μαθητές δεν το γνωρίζουν. Γεννήθηκαν την εποχή που κατέρρεε το ελληνικό κράτος, ενώ σήμερα αναγεννάται.
Και οι μαθητές αποχώρησαν από τον έβδομο όροφο, κατέβηκαν στο πεζοδρόμιο και γύρισαν στο σχολείο δίχως να έχουν καταλάβει ούτε ποιος αποφασίζει τελικά σε αυτό το πολυδαίδαλο χάος της Δημόσιας Διοίκησης ούτε με ποιον νόμο και, εντέλει, ούτε πού πάνε όλα αυτά τα χρήματα των πρωτογενών πλεονασμάτων και της ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας που επικαλείται η κυβέρνηση συστηματικά για να αποδείξει, τάχα μου, την επιτυχημένη της οικονομική πολιτική, εις βάρος των ασθενών στα νοσοκομεία και του μέλλοντός μας στα σχολεία.
