Είναι Παλαιστίνιος από τη Γάζα, αλλά ζει και εργάζεται ως νοσηλευτής στο Νοσοκομείο στα Γιάννενα. Είναι ο Εσσάμ-Θεόδωρος Αλαντάση. «Εσσάμ» στα αραβικά σημαίνει αυτοδημιούργητος. Τον ανταμώσαμε στην Αθήνα με αφορμή την πρώτη του ποιητική συλλογή «Αυτήν την άνοιξη», που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Οδός Πανός, μια συλλογή για την πατρίδα, τον αποκλεισμό, τον πόλεμο, τη χαμένη παιδική ηλικία, τη νοσταλγία και τη βεβαιότητα της επιστροφής στη «γη της επαγγελίας».
«Εχω γίνει μίασμα για κάθε γλώσσα… όμως θα ’ρθει αυτή η άνοιξη, θα ’ρθει μου το είπαν τα χελιδόνια» ο αισιόδοξος στίχος από το πρώτο του ποίημα με τίτλο «Η μαύρη άνοιξη», γιατί η φετινή άνοιξη βάφτηκε με αίμα στη Γάζα και πνίγηκε στη σκόνη από τα χαλάσματα. Το στενό της Ράφα βομβαρδίζεται και όμως αυτός, χωρίς μίσος, παρά την οδύσσειά του δηλώνει αμετανόητα Παλαιστίνιος. Μόνο βάσανα και ξεριζωμό έχει βιώσει από το 1966 που γεννήθηκε σε στρατόπεδο στη Γάζα. «Οι αναμνήσεις μου έχουν ταυτότητα» λέει σε έναν στίχο του και «βάζει μπροστά» τη μηχανή του χρόνου:
«Γεννήθηκα στο Deir al Balah (Στο μοναστήρι των Φοινίκων), σε στρατόπεδο που κατασκεύασε η UNDRA. Σε ένα δωμάτιο μεγαλώσαμε 9 παιδιά. Χωρίς αποχέτευση. Τα λύματα έτρεχαν στα σοκάκια και έφταναν στη θάλασσα. Τα βράδια στα πόδια μας τριγυρνούσαν αρουραίοι. Θυμάμαι τα φέρετρα να τα σηκώνουν στα χέρια ψηλά γιατί τα σοκάκια ήταν πολύ στενά. Μετά τις 8 το βράδυ απαγόρευση κυκλοφορίας. Οι Ισραηλινοί κατάβρεχαν τη παραλία για να ελέγχουν τις πατημασιές μας. Καράβι για πρώτη φορά είδα στην Αθήνα. Ο αποκλεισμός δεν επέτρεπε λιμάνι ούτε επιβατηγό, ούτε εμπορικό. Το ψάρεμα απαγορευμένο. Επιτρεπόταν μόνο με καλάμι, με πετονιά ή μέχρι εκεί που έφτανε το γόνατό μας. Η ποδοσφαιρική μπάλα ήταν από κουρέλια. Οι Ισραηλινοί μας κυνηγούσαν με σφαίρες να μην κλέβουμε τους χουρμάδες. Και μεις απαντούσαμε με πέτρες. Στην είσοδο του καταυλισμού πάντα υπήρχαν Ισραηλινοί με όπλα στα χέρια. Ενηλικιώθηκα πρόωρα. Στα 8 μου χρόνια μετανάστης στην Ιορδανία, γιατί εκκένωσαν τη Γάζα, μετά στη Σαουδική Αραβία, όπου αντάμωσα για πρώτη μου φορά στα 12 μου χρόνια τον πατέρα μου που ήταν μετανάστης εργάτης. Ένας άγνωστος».
«Ηρθα στην Ελλάδα, γιατί οι Παλαιστίνιοι δεν επιτρεπόταν να σπουδάσουν στη Σ. Αραβία. Έμαθα τα ελληνικά, σπούδασα σκηνοθεσία στο Εθνικό Θέατρο, μετά βρέθηκα στη Βουδαπέστη για τρία χρόνια και ξανά επιστροφή στην Ελλάδα. Η ελληνική υπηκοότητα είναι η πρώτη που πήρα. Τέλειωσα Νοσηλευτική στα ΤΕΙ Ιωαννίνων, δούλεψα ως νοσηλευτής σε δημόσια και ιδιωτικά θεραπευτήρια στην Αθήνα και σήμερα στο Δημόσιο Νοσοκομείο στα Γιάννενα. Η λέξη “Παλαιστίνιος” πάντα σήμαινε πολύωρη αναμονή στα αεροδρόμια της Ευρώπης. Στην Ελλάδα όμως η λέξη “Παλαιστίνιος” σημαίνει φίλος. Στη Γερμανία απαγορεύεται. Η πολιορκία της Γάζας για μένα είναι όπως η “Έξοδος του Μεσολογγίου”. Ζωή χωρίς αξιοπρέπεια, χωρίς ελευθερία δεν υπάρχει. Έχασα τη μάνα μου το 2009, και δεν μπόρεσα να είμαι στην κηδεία της. Τα σύνορα ήταν κλειστά. Έπεσε βόμβα στο διπλανό σπίτι και από τον φόβο έπαθε ανακοπή καρδιάς. Η αδελφή μου η Φατμά έχασε τη ζωή της γιατί οι Ισραηλινοί αρνήθηκαν να κάνει χειρουργείο καρδιάς στο Ισραήλ. Στη σημερινή πολύμηνη πολιορκία έχασα 9 συγγενείς. Μιλώ με τα αδέλφια μου στη Γάζα, όταν υπάρχει Ίντερνετ. Μας κατάντησαν σαν την Αφρική. Παιδιά που ψάχνουν τροφή στα σκουπίδια, παιδιά χωρίς babylino. Τους μοιράζουν ψωμί χωρίς μαγιά, μαζεύουν το αλεύρι από το χώμα, οι κονσέρβες είναι χαλασμένες. Ερείπια παντού για να μας αναγκάσουν να φύγουμε. Όμως οι δικοί μου λένε: Αν σκοτωθούμε, ας σκοτωθούμε μέσα στο σπίτι μας. Οι συνεχόμενες χαμηλές πτήσεις από τα drones προκαλούν πονοκέφαλο. Η επιθυμία μου είναι όταν θέλω να επιστρέψω στη Γάζα να μην φοβάμαι. Δεν θέλω πια να με κυνηγούν. Τα παιδιά μου δεν γνώρισαν την πατρίδα μου. Δεν μισώ κανέναν. Λέω όχι στη βία. Τουλάχιστον έχω ήσυχη τη συνείδησή μου γιατί το 2014 μετέφερα με τη Fair Planet ανθρωπιστική βοήθεια που μαζεύτηκε σε μια μέρα από τους Έλληνες. Είστε φίλοι μας οι Έλληνες, είμαστε αδέλφια» λέει με συγκίνηση ο Εσσάμ, που κρατάει ζωντανή την ελπίδα μέσα του.
