Αύριο το απόγευμα το γκαζόν της πλατείας Βαρνάβα θα γεμίσει με κουρελούδες. Πάνω του θα καθίσουν οι παρέες. Φίλοι από τη γειτονιά. Και φίλοι από μακριά. Ο χώρος, βέβαια, δεν είναι Μαλακάσα και Terra Vibe Park. Σε μικρά παρτέρια θα στεγαστούν οι αναμνήσεις. Και οι περισσότεροι θα πρέπει να σταθούν μ’ ένα κουτάκι μπίρα όρθιοι. Το σημαντικό, άλλωστε, δεν είναι η βολή. Είναι η γεύση από καλοκαίρι που τόσο μας έχουν στερήσει τα μπουρίνια. Καταφέρνει, όμως, να τη φέρει μια πλατεία, η οποία στην πραγματικότητα έχει ιδιότητα γειτονιάς. Ένας μεγαλύτερος ακάλυπτος όπου συναντιούνται οι κάτοικοι των γύρω πολυκατοικιών και οι ιδιοκτήτες των καταστημάτων, με αρκετούς να έχουν και τις δύο ιδιότητες.
Ενας άνθρωπος γέννημα-θρέμμα της περιοχής είναι ο Πέτρος Κασιμάτης. Πήρε και λειτουργεί το καφέ στο οποίο πήγαινε κάποτε με τους συμμαθητές του. Δεν νοιάζεται, όμως, μόνο για το στέκι των εφηβικών του χρόνων. Μαζί με τους υπόλοιπους γείτονες που «βλέπουνε» στον ακάλυπτο της Βαρνάβα διοργανώνουν κάθε χρόνο, εδώ και 14 Ιούνηδες, ένα τριήμερο μουσικό φεστιβάλ στην πλατεία, στο πλαίσιο του πανευρωπαϊκού εορτασμού της μουσικής. Ο Πέτρος ήταν παρών στην πρώτη μπίρα όταν αποφασίστηκε η διεξαγωγή του. Και σήμερα είναι ακόμη αυτός που θα μαζέψει από κάτω την τελευταία.
Η πλατεία δεν βγάζει ότι είναι απλά μια πλατεία, αλλά γειτονιά.
Ναι, είναι κάτι το οποίο το νιώθουμε και εμείς πιστεύω και ο κόσμος που έρχεται ως επισκέπτης. Η πλατεία Βαρνάβα όχι μόνο έχει χαρακτηριστικά γειτονιάς, αλλά και μιας γειτονιάς παλιότερης εποχής. Ποια είναι αυτά; Θα δεις πολλούς, ας πούμε, ανθρώπους να λένε καλημέρα το πρωί ενώ συναντάνε στον δρόμο ο ένας τον άλλον. Ένας λόγος είναι ότι οι περισσότεροι που μένουμε εδώ μένουμε πάρα πολλά χρόνια και έχουμε αναπτύξει σχέσεις μεταξύ μας. Εννοείται δεν μιλάμε για μια αγγελικά πλασμένη κοινωνία. Προφανώς υπάρχουν και οι προστριβές, προφανώς υπάρχουν και οι «κακές» στιγμές, όπως συμβαίνει ακριβώς σε όλες τις πολύ μικρές κοινωνίες, όπως είναι μια γειτονιά. Γιατί αυτό είναι η γειτονιά, μία πολύ μικρή κοινωνία.
Και βλέπω ότι κάνετε και προσπάθειες, δεν μένετε στην καθημερινότητα που έχει αναπτυχθεί. Μία από αυτές είναι και η διοργάνωση του τριήμερου φεστιβάλ μουσικής.
Η Γιορτή Μουσικής είναι νομίζω το κεντρικό event μεταξύ άλλων δραστηριοτήτων που συμβαίνουν εδώ στην περιοχή. Έχει εξελιχθεί σε θεσμό. Γίνεται για 14η συνεχόμενη φορά φέτος, από το 2010 όταν έγινε η πρώτη. Την περιμένουμε πώς και πώς κάθε χρόνο αυτή την ημερομηνία. Είναι μία αφορμή για να βγούμε από τα σπίτια μας, να έρθουμε σε έναν ελεύθερο χώρο, να ακούσουμε μουσική, να δούμε τους φίλους μας, να πιούμε και μια μπίρα. Να περάσουμε όμορφα και ανθρώπινα.
Και είναι επίσης ενδιαφέρον ότι τα μαγαζιά, κι εσύ είσαι ένας από τους ανθρώπους που έχει εδώ καφετέρια, λένε ότι «τον σέβομαι τον ελεύθερο χώρο, αναγνωρίζω την αξία του». Συνήθως βλέπουμε να συμβαίνει το αντίθετο.
Κοίταξε, τα μαγαζιά εδώ στην περιοχή, χωρίς να θέλω -ξαναλέω- να παρουσιάσω έναν αγγελικά πλασμένο κόσμο και μια παραδεισένια εκδοχή επιχειρηματικότητας, έχουν δείξει έναν σεβασμό στο ότι είναι γειτονιά εδώ και έχουν προσέξει να δραστηριοποιούνται μέσα σε αυτό το πλαίσιο.
Η ιδέα για το φεστιβάλ πώς προέκυψε;
Η ιδέα για το φεστιβάλ ξεκίνησε πάνω σε ένα τραπέζι με μπίρες. Το 2010 κι ενώ έκλεινε στην Ελλάδα τα δέκα χρόνια η Ευρωπαϊκή Γιορτή Μουσικής, εκεί που τα πίναμε και συζητούσαμε με τον άνθρωπο που έχει αναλάβει τον πανελλαδικό της συντονισμό και είναι γείτονας και φίλος, λέμε: «Θέλετε να δοκιμάσουμε να κάνουμε φέτος το φεστιβάλ κι εδώ στην πλατεία;». Ε, και μιλώντας με φίλους μουσικούς, βρήκαμε τον κατάλληλο εξοπλισμό, φωνάξαμε μερικά συγκροτήματα κι έτσι έγινε η πρώτη μας γιορτή. Ήταν μια πετυχημένη βραδιά, άρεσε σε πάρα πολύ κόσμο, οπότε σιγά-σιγά ενεπλάκησαν κι άλλοι άνθρωποι και φέτος φτάσαμε να κλείνουμε 14 χρόνια από εκείνο το βράδυ.
Στη διοργάνωση πώς και ποιοι εμπλέκονται;
Υπάρχει μια ομάδα από πίσω, κάθε χρόνο με διαφορετικά άτομα, άτομα της γειτονιάς, ανθρώπους που γνωριστήκαμε μέσα από τη Γιορτή της Μουσικής. Καθένας συνεισφέρει σε κάτι στο οποίο μπορεί. Άλλος με τα γραφιστικά, άλλος με τα social media, άλλος κάνοντας μια μικρή προώθηση σε δημοσιογράφους και σε μέσα. Τα έξοδα που υπάρχουν για το φεστιβάλ τα έχουν αναλάβει τα μαγαζιά. Ενώ είναι και ιδιοκτήτες που βοηθούν και στη διοργάνωση.
Και όταν λέμε μαγαζιά, δεν μιλάμε για τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα που αποβλέπουν στο να κάνουν πιο ελκυστικό το brand τους.
Ναι, είναι τοπικές πρωτοβουλίες. Έχουμε κατά καιρούς κάποια μικρή βοήθεια από εταιρείες που έχουν μπίρες, δεν τις έχουμε βάλει, όμως, ποτέ ως χορηγούς μας ή μπάνερ με το logo τους στην πλατεία. Θέλαμε πάντα να το κρατήσουμε ως ένα event το οποίο το διοργανώνει και το διαχειρίζεται η γειτονιά. Και δεν είναι μόνο, βέβαια, τα καταστήματα εστίασης που συμβάλλουν οικονομικά, είναι και άλλα καταστήματα, γιατί είναι άνθρωποι που μένουν εδώ και τους αρέσει αυτό που γίνεται. Έτσι, βλέπεις ότι θα δώσει και ο ράφτης. Και δεν δίνει γιατί έχει κάποιο όφελος, αλλά το δίνει γιατί πραγματικά του αρέσει αυτό που γίνεται στη γειτονιά του, θέλει να το βοηθήσει. Μπορεί, επίσης, να είναι διαφορετικός ο τρόπος βοήθειας. Ένα βιβλιοπωλείο που έχουμε εδώ μας προσέφερε μαρκαδόρους και χαρτόνια μια χρονιά που είχαμε κάνει μια δράση εκμάθησης ζωγραφικής σε μικρά παιδιά. Το σούπερ μάρκετ μπορεί να δώσει μπίρες. Καθένας ό,τι διαθέτει.
Ποια η διαδικασία για να στηθεί το φεστιβάλ;
Γίνεται μια συνάντηση μερικούς μήνες πριν, περίπου τον Φλεβάρη. Ξεκινάμε να σχεδιάζουμε τη γιορτή μας, μετά το Πάσχα ξεκινάμε να κάνουμε τις διαδικασίες της αδειοδότησης που παίρνουμε από τον δήμο, επικοινωνούμε με τους καλλιτέχνες και φτάνουμε πάντα σε αυτή την ημερομηνία, την 21η Ιουνίου που είναι η Παγκόσμια Ημέρα Μουσικής. Συνήθως είναι τριήμερο το φεστιβάλ. Τις ημέρες εκείνες σχεδόν παρατάμε τις δουλειές μας γιατί έχει μια φροντίδα που χρειάζεται όλη μέρα να είσαι εδώ. Η οποία περιλαμβάνει την καθαριότητα (διότι ναι μεν έρχεται ο δήμος καθημερινά, αλλά δεν θέλουμε να αφήσουμε την πλατεία επιβαρυμένη) ή το μάζεμα των πραγμάτων που φέραμε για τις δραστηριότητες. Μπορεί να έχουμε φέρει καρεκλάκια, μπορεί να έχουμε βάλει κουρελούδες, ενώ είναι και ο μουσικός εξοπλισμός που πρέπει να ξεστήσουμε. Όλα αυτά γίνονται σε ένα εθελοντικό πλαίσιο από πολλούς ανθρώπους.
Βλέπουμε, επίσης, ότι το πρόγραμμα με τις εκδηλώσεις δεν εκτυλίσσεται μόνο επί της πλατείας.
Ναι, είναι κάτι που έχουμε ονομάσει «Μουσικό Περίπατο» και γίνεται τα τελευταία πέντε χρόνια. Η ιδέα είναι ότι θέλουμε ο κόσμος να περιηγηθεί στη γειτονιά. Παίρνοντας μια μπίρα, ας πούμε, από το σπίτι του, αν θέλει. Δεν υπάρχει κάποια δέσμευση ότι πρέπει παρακολουθώντας ένα live σ’ ένα μαγαζί να καταναλώσεις και κάτι. Κι αυτό είναι κάτι που έχουν εφαρμόσει όλα τα μαγαζιά που συμμετέχουν. Έτσι, λοιπόν, έχουμε μικρά μουσικά event περιμετρικά της πλατείας, στους γύρω δρόμους και τα event αυτά φιλοξενούνται σε μαγαζιά. Και για λόγους πρακτικότητας, ώστε να υπάρχει μια παροχή σε ρεύμα και καρέκλες, αλλά κι εφόσον υπάρχουν μέσα στη ζωή της γειτονιάς τα καταστήματα, θέλαμε να τα εντάξουμε.
Φυσικά, δεν είναι όλα τα event μπροστά από κάποια μαγαζιά, υπάρχουν και event που δεν είναι μπροστά από μαγαζιά. Οπότε γίνεται ο «Μουσικός Περίπατος» τις δύο πρώτες ημέρες και την τρίτη ημέρα γίνεται η συναυλία πάνω στην πλατεία, όπου συμμετέχουν κάθε χρόνο τέσσερα με πέντε σχήματα. Η είσοδος εννοείται είναι δωρεάν.
Ολα αυτά ακούγονται πολύ ανθρώπινα. Δεν το έχουμε συνηθίσει.
Νομίζω έχουμε καταφέρει να δημιουργήσουμε αυτές τις συνθήκες και αυτό το αίσθημα. Ότι υπάρχει ανθρωπιά, υπάρχει αλληλεγγύη, υπάρχει κατανόηση και υπάρχει και μία, ας πούμε, φροντίδα από όλους μας να περάσουμε έστω ένα τριήμερο, ας το πούμε, μέσα σε αυτό το πλαίσιο. Όχι μόνο της αλληλεγγύης και της συνεισφοράς, αλλά και της χαράς. Και λέω χαράς γιατί κι αυτό το έχουμε λίγο δαιμονοποιήσει, θεωρώ. Σαν να φοβόμαστε να περάσουμε καλά ορισμένες φορές. Οπότε θέλουμε να το απενοχοποιήσουμε. Θέλουμε ο κόσμος να βγει έξω, να περάσει καλά, να αγκαλιαστεί, να φιληθεί, να φλερτάρει, να χορέψει, να γελάσει.
Από παλιά, από τις γιορτές σας, υπάρχει κάποια εικόνα που σου έχει μείνει παραπάνω;
Νομίζω ότι εκείνα που κερδίζουν πάντα τις εντυπώσεις είναι τα παιδιά της πλατείας. Θυμάμαι πάρα πολύ έντονα έναν πιτσιρικά, ο οποίος είναι με τους γονείς του στη συναυλία και παίζει ένα ροκ γκρουπ - ίσως να είναι από τις πρώτες φορές που ακούει ροκ μουσική ζωντανά. Έχει πραγματικά εκστασιαστεί, έχει βγάλει την μπλούζα του και τη γυρνάει στον αέρα σαν κασκόλ, ενώ υπάρχει κι ένας φωτισμός πάνω στη σκηνή ο οποίος παίρνει τη φιγούρα του και φεύγει η σκιά της πάνω στον τοίχο μιας πολυκατοικίας. Έχουν υπάρξει, βέβαια, και στιγμές που δεν ήταν τα πράγματα εξαρχής έτσι ωραία…
Οπως;
Στιγμές που έχουν κατέβει κάτοικοι και μας έχουν γκρινιάξει «παιδιά, κάνετε φασαρία». Εγώ τις θυμάμαι αυτές τις στιγμές, τις θυμάμαι αυτές τις γκρίνιες και μου έχει μείνει η επαφή που δημιουργήθηκε μέσα από αυτή την αντιπαράθεση. Όπου εξηγώντας σε αυτούς τους ανθρώπους τι κάνουμε, ποιοι είμαστε και γιατί το κάνουμε, υπήρξε κατανόηση τελικά από το μέρος τους, όπως υπήρξε κι από εμάς προς εκείνους. Ενδεχομένως να είχαμε περάσει και λίγο το ωράριο του μεσημεριανού διαστήματος κοινής ησυχίας - το προσέχουμε, βέβαια, πάρα πολύ και ενδεχομένως να κάναμε ένα sound check εκείνη την ώρα, το σταματήσαμε όμως αμέσως. Το εκτίμησε αυτό ο άνθρωπος και μετά το βράδυ κατέβηκε από το σπίτι του, ήρθε στη συναυλία και μας έδωσε συγχαρητήρια στο τέλος της ημέρας. Ξεκινώντας η επαφή μας με μία ένταση, κατέληξε να τσουγκρίσουμε μια μπίρα.
Μια κουβέντα ακόμα. Θα υπάρχουν και φέτος παράλληλες δράσεις με τη μουσική;
Ναι, είναι κάτι που το θέλουμε. Φέτος έχουμε σεμινάριο χορού, επίδειξη ομάδας κρουστών, μάθημα γιόγκα και προβολή της ταινίας «Μαγνητικά πεδία», την οποία μας την έχει παραχωρήσει το Cinobo. Που επίσης τα παιδιά που διαχειρίζονται την πλατφόρμα του Cinobo είναι και φίλοι και έχουν και παρουσία εδώ στη γειτονιά.
