Μία από τις πιο δύσκολες αποστολές ενός γονιού είναι να εξηγήσει στο παιδί του πράγματα που είναι λίγο έως πολύ αυτονόητα. Όπως, για παράδειγμα, για ποιον λόγο ο Κάρολος στέφεται σήμερα μονάρχης της Αγγλίας αφού εκτελούσε ήδη τα καθήκοντά του, αλλά και γιατί θα τιτλοφορείται ως Κάρολος ο Γ΄.
Και επειδή η μόνη απάντηση για τη στέψη είναι «για το θεαθήναι», ο γονιός τράβηξε από τη βιβλιοθήκη τον τόμο με τις βιογραφίες των εκατό μεγαλύτερων μορφών της Ιστορίας, ώστε να τέρψει τον επίγονό του τουλάχιστον με την ωφέλιμη ιστορική γνώση.
Ο βασιλεύς, λοιπόν, Κάρολος ο Β΄, λέει το βιβλίο, έφερε τον χαρακτηρισμό του εύθυμου μονάρχη, μιας και φημίζονταν για τον ελαφρό και έκλυτο βίο του, που περιλάμβανε κυρίως ταξίδια, διασκεδάσεις και έργα βιτρίνας ενδεδυμένα με έναν μανδύα αναγκαιότητας. Στέφθηκε βασιλιάς τον Ιανουάριο του 1651 και την ίδια χρονιά έχασε τον εμφύλιο την Αγγλία και διέφυγε ντυμένος χωρικός στην Ευρώπη για να σωθεί.
Αφού εξέλιξε την τέχνη του βασιλικού ζητιάνου, κατάφερε να επιβιώσουν αυτός και η αδελφή του και επέστρεψε στην Αγγλία μετά βαΐων και κλάδων το 1660, για να ενθρονιστεί εκ νέου. Σ’ αυτή τη δεύτερη θητεία του συγκρότησε και το σύγχρονο «επιτελικό»… βασίλειο, αφού πήρε υπό την άμεση ευθύνη του όλους τους κρατικούς οργανισμούς, συμπεριλαμβανομένου του βασιλικού θεάτρου, επιστημονικών και καλλιτεχνικών εργαστηρίων κ.ά.
Κατά την επιστροφή του δε, λέει πάλι το βιβλίο, φρόντισε ιδιαίτερα όσους αριστοκράτες και ευγενείς τον στήριξαν και τιμώρησε όσους είχαν βρεθεί απέναντί του. Το βιβλίο δεν κάνει καμία αναφορά στον λαό της Αγγλίας, παρά μόνο ότι κατά την περίοδο της βασιλείας του η χώρα επλήγη από την πανδημία της πανώλης, τη μεγάλη φωτιά του Λονδίνου. Λέει ακόμα ότι ο βασιλιάς υποχρεώθηκε σε ταπεινωτική συνθηκολόγηση με τους Δανούς, που είχαν φτάσει μέχρι τις ακτές της Γηραιάς Αλβιώνας, προκειμένου να διασφαλίσει ότι δεν θα ξενιτευτεί ξανά.
Υπήρξε φιλάνθρωπος, αφού ίδρυσε και ένα ίδρυμα για τους στρατιώτες που είχαν πτωχεύσει -επειδή δεν τους πλήρωνε μάλλον-, αφού τότε δεν υπήρχαν και συντάξεις. Ενώ τώρα, θα πει κάποιος… Αλλά τέλος πάντων.
Ο Κάρολος ο Β΄ έφυγε από τη ζωή το 1865, έπειτα από ένα επεισόδιο αποπληξίας, και τελευταία καταγεγραμμένη φράση του λίγο πριν αποδημήσει ήταν μια απάντηση σε έναν εύθυμο επικήδειό του που του ανέγνωσαν: «Τα λόγια είναι δικά μου, αλλά οι πράξεις μου των υπουργών μου».
Βεβαίως, η εξελιγμένη μορφή της παλαιάς βασιλείας προφυλάσσει τους λαούς από τέτοιες διοικήσεις και οι Άγγλοι μπορούν να είναι ήσυχοι, αντίθετα με τη νέα δημοκρατία μας, που μοιάζει αθωράκιστη.
