Οταν πέρναγε το ένα μετά το άλλο τα σύνορα ήταν μικρό παιδάκι. Έζησε μια δύσκολη ζωή, κυνηγημένη από δυνάμεις ασφαλείας και φύλαξης συνόρων. Έπειτα, από γραφειοκρατικούς μηχανισμούς που αποφασίζουν ποιος δικαιούται προστασίας και ποιος όχι.
Μετά, έζησε κλεισμένη σε ένα στρατόπεδο προσφύγων και μεταναστών, κάπου στην ελληνική επικράτεια. Στοιβαγμένοι άνθρωποι ο ένας πάνω στον άλλον, ο ένας δίπλα σε κάποιον άλλον. Ο λαός μας το περιγράφει με ακρίβεια με μία παρομοίωση. Σαν τις σαρδέλες! Και έτσι ακριβώς είναι.
Χωρίς ζωτικό χώρο, χωρίς ιδιωτικότητα, δίχως μπάνιο, με χαμηλό επίπεδο υγιεινής. Όχι από επιλογή. Εξ ανάγκης.
Ηταν, λένε, ένα ευχάριστο κορίτσι, γεμάτο όνειρα και ελπίδες για τη ζωή που είχε μπροστά. Από εκείνα που από νωρίς είχαν βρει τον σκοπό της ζωής τους. Να ζήσει μαζί με τον Αμπού, να μεγαλώσουν το παιδί τους, να κάνουν κι άλλα παιδιά. Πρόσφατα είχε μάθει πως θα γινόταν μητέρα. Λίγο πριν, λίγο μετά από την απόρριψη του αιτήματος ασύλου· δεν έχει μεγάλη σημασία.
Εκείνο που μέτραγε μόνο ήταν το πού θα μεγάλωνε το παιδί τους. Με τον Αμπού αποφάσισαν να δοκιμάσουν αλλού.
Εφυγαν από το camp, όπως το λέμε στην καθομιλουμένη. Το Κέντρο Υποδοχής και Φιλοξενίας Προσφύγων και Μεταναστών, όπως το λέμε επισήμως όταν αναφερόμαστε σε εκείνους τους σιδηρόφρακτους χώρους με τα στοιβαγμένα κοντέινερ που τα βαράει η ζέστη το καλοκαίρι και το κρύο τον χειμώνα, τις χημικές τουαλέτες και τα μπάνια χωρίς ζεστό νερό, που τρως από το συσσίτιο. Κάποτε, με τις μεγάλες ροές, υπήρχε δικαιολογία. Οκτώ χρόνια μετά, όμως, όχι.
Ξεκίνησαν για έναν νέο κόσμο. Σημείο εξόδου η Ειδομένη στα σύνορα για τη Βόρεια Μακεδονία και από εκεί προς τον Βορρά. Το παλιό, γνωστό Balkan Route, που, όπως αποδεικνύεται, δεν έχει ξεχαστεί και δεν είναι τόσο παλιό. Αντιθέτως.
Ακούστηκαν πυροβολισμοί από τους αστυνομικούς που περιπολούσαν. Μερικοί συνελήφθησαν, ο Αμπού μεταξύ αυτών. Η Φατίμα όμως όχι. Εκείνη έπεσε στο χώμα, όχι υπακούοντας στις εντολές των αστυνομικών της γειτονικής χώρας, αλλά στις προσταγές μια σφαίρας που της τρύπησε το στήθος κατά τη διάρκεια συμπλοκής με έναν φερόμενο ως διακινητή. Αυτή ήταν η επίσημη εκδοχή της αστυνομίας.
Ως αντάλλαγμα στον Αμπού, για την απώλειά του, του δόθηκε η δυνατότητα να προωθηθεί σε γειτονικά σύνορα. Το αρνήθηκε. Διεκδικεί να μείνει στη Βόρεια Μακεδονία για να βρει το σώμα της Φατίμα. Για να γνωρίσουν όλοι ότι πίσω από τον χαρακτηρισμό «μία νεκρή μετανάστρια» βρισκόταν ένας πολύτιμος, μοναδικός χαρακτήρας.
