El Chef... Όταν ο Τσε Γκεβάρα έγινε... σεφ, φόρεσε σκούφο μαγειρικής και έγινε τίτλος μιας συλλογικής κουζίνας στα Εξάρχεια. Τσαμαδού 15. Ο πεζόδρομος που έμεινε στην Ιστορία από το Στέκι Μεταναστών και την αλληλεγγύη.
Μεσημέρι Τετάρτης και η ουρά έξω από έναν πολύχρωμο τοίχο με κόκκινα και μαύρα σκίτσα είναι τεράστια. Η ταμπέλα έξω από την πόρτα της συλλογικής κουζίνας και κάτω από την αφίσα με τον λογότυπό της γράφει «Το φαγητό θα είναι έτοιμο 2 και τέταρτο! Ευχαριστούμε!». Άνεργοι, άστεγοι, ευάλωτοι πολίτες όχι μόνο από τα Εξάρχεια, αλλά και από άλλες γωνιές της Αθήνας έρχονται καθημερινά -πλην Πέμπτης- για μια μερίδα ζεστό φαγητό. Για μια μερίδα αγάπης, ενσυναίσθησης και φροντίδας. Αμίλητοι, σιωπηλοί, με συστολή αλλά χωρίς να κρύβουν την ανάγκη τους για φαγητό, χωρίς να διαγκωνίζονται με τους διπλανούς τους και με ένα μεγάλο ευχαριστώ στα χείλη για όσους τους νοιάζονται. Για την Πολιτεία, αυτοί οι άνθρωποι είναι αόρατοι. Δεν χωράνε στο λεγόμενο κοινωνικό κράτος. Χωρίς ΕΚΑΣ, χωρίς επιδόματα φτώχειας, μακροχρόνια άνεργοι, πρόσφυγες, μετανάστες, Έλληνες και αλλοδαποί. Όμως για τους 40 αλληλέγγυους που συγκροτούν τη συλλογικότητα El Chef είναι ορατοί και φροντίζουν καθημερινά να μην τους λείψει το φαγητό.
Από τα Πευκάκια ως το Πακιστάν
Η 50χρονη Μαρία δεν ντρέπεται να μας πει την ιστορία της. Μακροχρόνια άνεργη, έρχεται καθημερινά από τα Πευκάκια για να διασφαλίσει το φαγητό της. Παίρνει περισσότερες μερίδες για να γλιτώσει τα εισιτήρια στο πηγαινέλα. Χωρίς οικογένεια, χωρίς υποστηρικτικό περιβάλλον. Ο 68χρονος Γιώργος, οικοδόμος, χωρίς τα απαραίτητα ένσημα για συνταξιοδότηση, άστεγος πάνω από δύο χρόνια, με καβάντζα σήμερα στο γήπεδο του Παναθηναϊκού -πριν στο VOX-, έρχεται καθημερινά στην Τσαμαδού για φαγητό. Μια νεαρή κοπέλα, πακιστανικής καταγωγής, με ένα μωρό στο καροτσάκι και ένα μεγαλύτερο παιδί στο άλλο χέρι, παίρνει πέντε μερίδες για όλη την οικογένεια και ζητά με ευγενικό τρόπο να της δώσουν και πρώτες ύλες για το σπίτι, κάτι που δεν γίνεται. Δύο ενήλικες, με μάτια βυθισμένα σε άλλους κόσμους, αφού παίρνουν τα κεσεδάκια τους, κάθονται για φαγητό σε ένα αυτοσχέδιο τραπεζάκι στον πεζόδρομο. Δεν έχουν σπίτι, δεν έχουν δικό τους τραπέζι, είναι άστεγοι και κάνουν το σήμα της νίκης με τα χέρια τους όταν ολοκληρώνουν το γεύμα. Όπως άλλοι κάνουν τον σταυρό τους για ευχαριστίες.
Με χορηγούς μικρούς παραγωγούς από όλη την Ελλάδα
Περίπου 200 μερίδες φαγητό παρασκευάζονται, συσκευάζονται και διανέμονται καθημερινά -πλην Πέμπτης- από το 2010 και μετά εκεί, στην Τσαμαδού. Οι ανάγκες αυξάνονται συνεχώς. Τροφοδοτούν, επίσης, τέσσερα στέκια αλληλεγγύης στην Αθήνα με μερίδες φαγητό. Ξεκίνησαν το 2008 μαγειρεύοντας 40 μερίδες για μπουφέ μόνο το Σάββατο για όσους συμμετείχαν στις δράσεις του Στεκιού Μεταναστών. Από το 2010 και μετά λειτουργεί ως συλλογική κουζίνα αλληλεγγύης, στο πλαίσιο του Στεκιού Μεταναστών, και όλοι όσοι συμμετέχουν -ακόμη και οι επαγγελματίες μάγειροι- είναι εθελοντές και το αντιλαμβάνονται ως πολιτική δράση. Τους βλέπουμε σε διαδηλώσεις, κινητοποιήσεις, μαγείρεψαν πρόσφατα για τους καλλιτέχνες στο REX, παλιότερα για τους απεργούς στη Χαλυβουργία, στη Μαλαματίνα, στη ΒΙΟΜΕ, τους συναντάμε στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ, στις κινητοποιήσεις για τη διάσωση της πλατείας των Εξαρχείων, του λόφου του Στρέφη, στις κινητοποιήσεις ενάντια στην πατριαρχία και στις γυναικοκτονίες.
Δεν στηρίζονται σε καμία κρατική χρηματοδότηση. Οι «χορηγοί» τους είναι μικροί παραγωγοί από όλη την Ελλάδα, μεμονωμένοι πολίτες που ανταποκρίνονται στα καλέσματα της συλλογικότητας, σωματεία, φορείς, εκπαιδευτικοί, σχολεία, όπως και οι ποδοσφαιρικές ομάδες της ΑΕΚ και του Παναθηναϊκού. Η αποθήκη τους -τώρα τα ράφια τους χρειάζονται ενίσχυση- γεμίζει από αλληλεγγύη. Και για του λόγου το αληθές… Ο Νίκος, παραγωγός από τη Σπάρτη, έρχεται στην κουζίνα, όταν κάναμε το ρεπορτάζ, και προτείνει στην ομάδα, που εκείνη την ώρα καθάριζε τον χώρο, να στέλνει κλούβες με πορτοκάλια. Ο Γιώργος, ένας 67χρονος εργαζόμενος σε φούρνο, έφτασε κρατώντας τρεις σακούλες με μαύρο ζυμωτό ψωμί που του επιτρέπει το αφεντικό να παίρνει. Ο 36χρονος Νίκος, ντελιβεράς, έφερε τρεις κούτες με τρόφιμα που έχουν συμφωνήσει οι εργαζόμενοι στην εταιρεία delivery όπου εργάζεται στο Περιστέρι. Ρύζι, μακαρόνια, ζυμαρικά, σάλτσες, λάδι, αλάτι, αυτές είναι οι ανάγκες τους και όσοι επιθυμούν και μπορούν να τα μεταφέρουν στο στέκι τους Τσαμαδού 15, σε έναν καλοφροντισμένο ενοικιαζόμενο χώρο, όπου φιλοξενείται η κουζίνα με τα κατσαρολικά και την αποθήκη. Σε μηνιαία βάση τα πάγια έξοδά τους ανέρχονται στα 1.000 ευρώ. Η αλληλεγγύη, η προσφορά και η ενσυναίσθηση σώζουν. «Οι πιεστικές ανάγκες των ανθρώπων για επιβίωση μας οδήγησαν στην καθημερινή μας συλλογική δράση. Το όραμά μας είναι μια κοινωνία ισότητας, δικαιοσύνης, ελευθερίας. Μέχρι τότε έχουμε μόνον ο ένας τον άλλον. Και γι’ αυτό μαγειρεύουμε συλλογικά και σερβίρουμε αλληλεγγύη» μας είπαν τρεις από τους δεκάδες αλληλέγγυους, η Ήλια Μιγκάρδου, ο Δημήτρης Μοσχόπουλος και η Κωνσταντίνα Γεωργιοπούλου.
