Η μετάβαση από ένα καθεστώς σε ένα άλλο, αυτό ήταν η Μεταπολίτευση. Από τη χούντα στη Δημοκρατία. Η επανάκτηση της ελευθερίας του λόγου, της πολιτικής σκέψης και πράξης. Οι εκλογές, η διάκριση των εξουσιών. Η αποποινικοποίηση της Αριστεράς. Σταδιακά, βεβαίως, αλλά θεσμικά αμέσως. Δεν ξεχνάμε πως κατά τη διάρκεια της Μεταπολίτευσης είχαμε νεκρούς: τον Κουμή, την Κανελλοπούλου, τον Τεμπονέρα.
Αλλά ήταν Μεταπολίτευση, ήταν αλλαγή πολιτεύματος. Ήταν περιορισμός και μάλιστα τεράστιος της λογοκρισίας. Ήταν κοινωνία για όλους, όχι εξίσου, αλλά για όλους τους πολίτες. Δημόσια και δωρεάν Παιδεία και το ΕΣΥ αρχικά. Καμία δίωξη των δημοκρατικών ιδεών, επίσης. Και εκλογές. Για την ακρίβεια, λαϊκή εντολή. Δεν υπήρχε περιορισμός για τις διαδηλώσεις - τώρα υπάρχει. Και τα πανεπιστήμια ήταν άσυλο ιδεών - τώρα έχουν αστυνομία.
Αυτό επέτρεπε την κοινωνική κινητικότητα. Δεν ισχυρίζομαι ότι πρέπει σώνει και ντε να ρίχνουμε κυβερνήσεις κολλημένοι ως μερίδα λίγων σε δικές μας ιδέες. Λέω, όμως, ότι η κοινωνική αγανάκτηση μπορούσε να εκφραστεί και έπειτα να μεταφραστεί ως λαϊκή εντολή. Έτσι, από το 2009 έως και το 2015 έπεσαν τρεις κυβερνήσεις, κι αυτό λόγω μαζικότατων κινημάτων. Εκείνη τη ροή της Ιστορίας, εκείνη την κοινωνική κινητικότητα την επέτρεπε ο σεβασμός προς την ελευθερία της έκφρασης των ιδεών. Το πανεπιστημιακό άσυλο και οι μαζικές κινητοποιήσεις δηλαδή.
Ήδη από τις πρώτες στιγμές της διακυβέρνησης Μητσοτάκη μιλούσαμε για καθεστώς. «Καθεστώς Μητσοτάκη». Καθεστώς σημαίνει μία ριζοσπαστική, δηλαδή ρηξικέλευθη αλλαγή στη δομή του ήδη υπάρχοντος καθεστώτος. Ξεκίνησε με την κατάργηση του ασύλου, την ανάθεση στο Γραφείο του Πρωθυπουργού της παρακολούθησης των μυστικών υπηρεσιών, την ακραία καταστολή, κορυφώνεται με ακραία λογοκρισία, και μετά; Μετά βρισκόμαστε τώρα, εδώ, να μιλάμε για μία Δημοκρατία που βρίσκεται σε κίνδυνο. Μία κυβέρνηση γεμάτη θυελλώδη σκάνδαλα - εσχάτως αυτό των υποκλοπών. Μια κίνηση ριζικής φτωχοποίησής μας και μια τρομοκρατία αυτού του είδους που δεν συνδέεται με το παρακράτος, αλλά με το ίδιο το κράτος. Είναι ο φόβος και είναι και το έγκλημα.
Φόβος είναι η καταστολή και η φτώχεια. Έγκλημα είναι ο βιασμός στο Α.Τ. Ομόνοιας και οι παρακολουθήσεις. Συρρίκνωση της ελευθερίας, λογοκρισία, ποινικές διώξεις νομικών προσώπων και δημοσιογράφων. Αυτό είναι ένα καθεστώς, που μάλιστα αντιβαίνει στις δημοκρατικές αρχές του μεταπολιτευτικού.
«Κι αυτό, νομίζω, είναι κάτι».
