Η πρωτοβουλία να γραφτεί αυτό το κείμενο έρχεται κατευθείαν από τους κοινούς αγώνες που δώσαμε ως μέλη της Νεολαίας και από αυτό που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε ως τα νεότερα μέλη της νέας Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος: από πού προερχόμαστε και πώς συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε στη δική μας Αριστερά. Αλλά, συν τοις άλλοις, ποια είναι, τέλος πάντων, αυτή η νέα γενιά, τα παιδιά που έγιναν 30 και ήρθαν τώρα στο κόμμα.
Εμείς οργανωθήκαμε σε αυτό που λέμε «3%». Την εποχή που το κόμμα μας έδινε τη μάχη για την είσοδο στη Βουλή, αλλά αποτελούσε, παράλληλα, τον πυρήνα της αμφισβήτησης του δικομματισμού της Μεταπολίτευσης και των πολιτικών του. Ωστόσο, ήμασταν ταυτόχρονα παντού: στα κινήματα, στους κοινωνικούς χώρους, στα σωματεία, στις σχολές. Τώρα, η κοινωνική παρέμβαση και παρουσία είναι ξανά ζητούμενο κι ας αποτελούμε το μεγαλύτερο κόμμα της Αριστεράς στην Ευρώπη. Ένα κόμμα, μάλιστα, που απέκτησε ξαφνικά δεκάδες χιλιάδες νέα μέλη, ανάμεσα σε αυτά και ανθρώπους της δικής μας αφετηρίας. Όχι της πολιτικής αφετηρίας, αλλά της κοινωνικής, της αφετηρίας της γενιάς του χάους. Της πρώτης γενιάς που δούλεψε με μπλοκάκι και ακόμη δεν κατάφερε να (ξε)φύγει από το παιδικό δωμάτιο.
Αλλά ας επανέλθουμε για λίγο στα εν οίκω, πριν πάμε στην κοινωνία. Ήρθαμε σε ένα κόμμα με ανισορροπίες, που ψάχνει να ξαναβρεί την πολιτική του παραγωγικότητα, τη δημιουργία και το νέο όραμα που θα αντιστοιχίζεται με το ιστορικό όριο των κοινωνικών αναγκών. Χωρίς να μας παρεξηγήσετε, δεν εννοούμε ότι θέλει η δική μας γενιά να διδάξει τους συντρόφους μας πώς να κάνουν πολιτική, λέμε ότι ήρθε η ώρα να συνεισφέρουμε καθοριστικά στη συλλογική σκέψη, λειτουργία και δράση με φρέσκα στοιχεία και ριζοσπαστικές προτάσεις. Απαιτείται αυτό που στη νεολαία του Συνασπισμού και μετά του ΣΥΡΙΖΑ το αποκαλούσαμε «έμπνευση». Κάπως τώρα μας φαίνεται ρομαντικό, αλλά καμία πολιτική που δεν είχε έστω λίγο ρομαντισμό δεν κατάφερε να κερδίσει.
Βρήκαμε, λοιπόν, ένα κόμμα εσωστρεφές, να κοιτάζει μόνο προς τη μεγάλη εικόνα του μέλλοντος περιμένοντας τις εκλογές. Όμως, συμβόλαιο με την Ιστορία δεν μπορεί κανείς να υπογράψει κι ένα κόμμα περιχαρακωμένο στο εσωτερικό του δεν θα κερδίσει αν δεν ριζώσει στην κοινωνία. Όπως επαφή με την κοινωνία δεν έχει ένα κόμμα με παλιές συνταγές. Κάπως έτσι, λοιπόν, το πιο ριζοσπαστικό κόμμα της ευρωπαϊκής Αριστεράς απώλεσε σε μεγάλο βαθμό την επαφή του με τη νέα γενιά, μια γενιά που πνίγεται και βρίσκεται είτε σε απόγνωση είτε στον δρόμο. Αυτό το ξέρουμε καλά, γιατί το έχουμε ζήσει πρόσφατα. Το ξέρει καλά και η Νεολαία μας, που δίνει μάχες στις σχολές και στα σωματεία. Το ξέρουν οι νέοι άνθρωποι που έγιναν μέλη μας στις 15 Μαΐου, θέλοντας να συμβάλουν στη μάχη της ανατροπής, επειδή πιστεύουν ότι είμαστε το όχημα για να γίνουν οι ελπίδες τους πραγματικότητα.
Κι αυτό ήρθαμε να κάνουμε. Να παλέψουμε για να ακουστούμε και να ακουστεί η γενιά μας αφενός και να προσπαθήσουμε να δώσουμε νέα πνοή και ορμή στο κόμμα μας. Γιατί εμείς, που είμαστε 30, 40 χρόνων δεν έχουμε τίποτε να χάσουμε. Τα χάσαμε όλα όταν μας είπαν πως δεν έχουμε δικαίωμα στην αξιοπρέπεια και στα όνειρα. Και οι μεγαλύτερες γενιές έχασαν τη γη κάτω από τα πόδια τους μέσα στην κρίση, με τις τεράστιες κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες που δημιούργησαν οι πολιτικές λιτότητας και ταξικής μεροληψίας κατά της τεράστιας κοινωνικής πλειοψηφίας. Αυτές τις εμπειρίες, της βίας εις βάρος της κοινωνίας, πρέπει να τις συνδυάσουμε και να τις επικοινωνήσουμε, μαζί με τις απαντήσεις και το όραμα για το πώς θα ζήσουμε αλλιώς.
Να θυμόμαστε όμως τι είναι η κοινωνία: είναι οι συνταξιούχοι, είναι οι εργαζόμενοι, είναι η εξαφανισμένη μεσαία τάξη, οι νέοι άνθρωποι που βλέπουν παντού αδιέξοδα κι ολόκληρος ο λαός που φτωχοποιείται με τεράστια ταχύτητα. Είναι τα διαλυμένα εργασιακά δικαιώματα, τα λεφτά που τελειώνουν στα μέσα του μήνα, τα σπίτια που δεν μπορείς να νοικιάσεις, η απαξίωσή μας από την πιο απάνθρωπη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης.
Αλλά, πάνω και πέρα από όλα, η κοινωνία χρειάζεται να δει δράσεις. Για να βρούμε την κλεμμένη μας αξιοπρέπεια και να ανατρέψουμε αυτήν την κυβέρνηση, που έχει κηρύξει τον πιο σκληρό και ανελέητο πόλεμο απέναντι στην ελληνική κοινωνία και στη Δημοκρατία.
*Σωτήρης Αλεξίου, μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ., πρώην γραμματέας της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ
*Όλγα Στέφου, μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ., μέλος της Νομαρχιακής Α' Αθήνας
