Θα μου πείτε, εδώ μιλάμε για τουλάχιστον 214 άτομα που είχαν την επιθυμία να βιάσουν μια ανήλικη -κάποια εκ των οποίων προχώρησαν και στην πράξη- και θα συζητάμε για την θανατική ποινή;
Είναι η ρευστότητα της εποχής. Τα παγιωμένα στοιχήματα της εκδημοκρατισμένης, κάποτε προοδευτικής Ευρώπης χάνονται ένα προς ένα. Το προσφυγικό άσυλο, ας πούμε. Το δικαίωμα στις αμβλώσεις. Η οριστική κατάργηση της θανατικής ποινής.
Η Ευρώπη των σωφρονιστικών συστημάτων δεν υπάρχει πια. Βρισκόμαστε σε μια περίεργη ιστορική συγκυρία, σε μια περίοδο που επικοινωνούμε -ως ήπειρος, ως ηγεσίες των λαών της Ευρώπης- ιδεολογικά με τις ΗΠΑ και δη με τις τραμπικές ΗΠΑ. Γιατί ο Τραμπ έχασε τις εκλογές, αλλά ο τραμπισμός όχι. Και να πώς στήνεται το νέο αντιδημοκρατικό αφήγημα: πρώτα το τείχος στο Μεξικό και οι πνιγμένοι μετανάστες, μετά οι ενεργότεροι υπερασπιστές και της θανατικής ποινής, και της οπλοφορίας, τώρα η απαγόρευση των αμβλώσεων.
Στην Ευρώπη; Οι νεκροί πρόσφυγες και τα τείχη έχουν ήδη γίνει κομμάτι της Ιστορίας του μέλλοντος. Στη Μάλτα και την Πολωνία απαγορεύονται οι αμβλώσεις, η Ιταλία συζητά ενεργά να μπει στο ίδιο μπλοκ και, φυσικά, μιλάμε για θανατική ποινή. Όχι κεντρικά πολιτικά. Μιλάμε ως κοινωνία.
Αυτό είναι το τρομερότερο πράγμα του εκφασισμού. Οι σταδιακές μετατοπίσεις των υπόλοιπων ανθρώπινων δικαιωμάτων -οι εκτοπίσεις τους ακριβέστερα- αφήνουν περιθώριο ανάπτυξης άγριων ενστίκτων. Όταν έχεις εχθρό σου το πνιγμένο προσφυγόπουλο, χλευάζεις τους υπερασπιστές των δικαιωμάτων, δέχεσαι τη συζήτηση για τις αμβλώσεις, έπειτα και την απαγόρευση, μετά, χωρίς να νοιάζεσαι, ζητάς μαζικά, ως κοινωνία και στον δημόσιο λόγο σου, κρεμάλες.
Κρεμάλες, ενέσιμες ποινές θανάτου, ηλεκτρικές καρέκλες - δεν έχει σημασία. Αυτό είναι ο εκφασισμός, ακριβώς αυτό. Η μετατόπιση του θυμικού. Θυμάστε την επίθεση του Κασιδιάρη στη Λιάνα Κανέλλη; Πόσο είχαμε σοκαριστεί που δεν σοκαρίστηκε η κοινωνία; Λίγα χρόνια μετά, η έμφυλη βία είναι κεντρικό κοινωνικό πρόβλημα.
Τώρα ακούμε για θάνατο. Ο νόμος στα χέρια μας. Το μεγάλο πρόβλημα, όμως, είναι ότι σ’ αυτή την περίπτωση είναι πιθανό να δούμε αλλαγές στους νόμους των κρατών. Γιατί αυτό είναι ο εκφασισμός. Και να μην ξεχνάμε, η Βαϊμάρη λειτούργησε εκατέρωθεν: το κράτος αυταρχικοποιούταν και ο λαός αγρίευε δίνοντάς του (του κράτους) μεγαλύτερη ευκαιρία να ζητάει αίμα.
