Γιόλο, πώς το λένε. Γιου όνλι λιβ ουάνς, δηλαδή «μια ζωή την έχουμε». Με το που είδα την πρωθυπουργάρα μας να λούζεται πάλι στα Χανιά, πάλι τριήμερο, πάλι διακοπές, αυτό σκέφτηκα: Γιόλο. Όχι, θα κάτσει να σκάσει…
Μια ζωή την έχουμε. Να, δεν πήγα εγώ τρεις μέρες στο χωριό της μάνας μου να μείνω στο σπίτι της θείας της Λένας και να κάνουμε και τα μπάνια μας με τη θεία Πανωραία; Πήγα. Όχι που θα καθόμουν να σκάσω κι εγώ. Τη ζωή πρέπει να τη ζεις. Πώς το είχε πει; Ολιστικά; Ε, αυτό.
Ολιστικά αυτός έχει κάνει τρία χρόνια μόνο διακοπές και σκάνδαλα, ολιστικά εγώ χρωστάω το ρεύμα και μου λέει η θεία η Πανωραία να μην πηγαίνω στα βαθιά. Γιόλο.
Και γιατί να κάνει εκλογές; Επειδή τον βρίζει όλος, μα όλος, μα όλος ο διεθνής Τύπος, έχει γίνει σύνθημα συνδεδεμένο με τη γενετήσια πράξη που το φωνάζει ο κόσμος στα γήπεδα, μας θεωρούν τη χώρα με την τεράστια διαφθορά και την ακόμη μεγαλύτερη λογοκρισία, έχει καταφέρει να διαλύσει την εξωτερική πολιτική με τουλάχιστον τρεις χώρες και πεινάμε κι από πάνω;
Γιατί δεν είναι η κοινωνία φτωχοποιημένη, που λέμε μεταξύ μας στις Ο.Μ. και τις συγκεντρώσεις. Εμείς είμαστε φτωχοί. Συντρόφισσες και σύντροφοι, οι φτωχοί είμαστε εμείς. Όπως και η υπόλοιπη κοινωνία. Ή, τουλάχιστον, το τεράστιο ποσοστό της.
Ετσι που λέτε. Ο άνθρωπος πήγε πάλι διακοπές. Κι αυτό είναι ένα μείζον πολιτικό ζήτημα γιατί; Γιατί είναι δικτατορίσκος μιας χώρας που στενάζει. Θα κάνει τα πάντα για να μην αναγκαστεί να κάνει εκλογές, θα εξαντλήσει κάθε συνταγματική δικλείδα, κάθε ρανίδα από το αίμα μας και θα αποχωρήσει πολύ πιο πλούσιος και πολύ, μα πάρα πολύ όμως, ξεκούραστος. Ανάλαφρος. Χωρίς ενοχές.
Αλλά φταίμε. Είμαστε πια το μεγαλύτερο κόμμα της χώρας. Και φταίμε, φταίμε που ως 3% παίρναμε στις πλάτες μας ολόκληρα κινήματα και ως αξιωματική αντιπολίτευση δεν έχουμε σαρώσει στους δρόμους. Ποιος, ποιος θα μας θεωρήσει επιπόλαιους; Από πού θα χάσουμε; Από τον λαό που περιμένει μια σπίθα στην αρχή και μιας βροχής ψιχάλα; Γιατί θέλουμε. Και μπορούμε. Αλλά, επίσης, είμαστε κι εμείς κοινωνία: μας έχει καταβάλει αυτή η αοριστία της επιβίωσης.
Αλλά δεν πάει έτσι. Δεν έχουμε κανένα δικαίωμα στην εσωστρέφεια. Κανένα απολύτως. Γιόλο ο Μητσοτάκης, γιόλο κι εμείς λοιπόν. Δεν πρόκειται να πέσουν χωρίς τον δρόμο. Ποτέ κανένας δεν έπεσε χωρίς τον δρόμο. Όσο προλαβαίνουμε, ας ξανασυστηθούμε μεταξύ μας, γιατί μια ζωή την έχουμε όντως, απλώς δεν είναι εξίσου καλή για όλους.
