Πόσοι και πόσες παρακολουθούνται, τελικά; Ο πρωθυπουργός δεν ξέρει τίποτα. Οι υπόλοιποι από το Γραφείο του Πρωθυπουργού, από το οποίο τα τελευταία τρία χρόνια ελέγχεται η ΕΥΠ, δεν ξέρουν;
Μπορεί και να μην ξέρουν, δεν θα κάνουμε εμείς ανθρωποφαγίες. Απλώς, αν δεν ξέρουν, να ενημερώσουμε πως είναι παράνομο. Δηλαδή, αν δεν είστε ανίκανοι -και υπόδικοι-, είστε το επίκεντρο ενός αντιδημοκρατικότατου σκανδάλου. Αν και δεν φαίνεται να ενδιαφέρονται, τα σκάνδαλα είναι το χόμπι τους, Τύπος εγχώριος να τους στριμώξει δεν υπάρχει, έχει μείνει μόνος του ο κόσμος να φωνάζει το γνωστότατο πια σύνθημα που κάνει ρίμα με το στιχάκι, το παγκάκι και το σακάκι.
Βεβαίως, μία άλλη κυβέρνηση θα ήταν πιο σοβαρή. Η κυβέρνηση Καραμανλή, πάντως, το 2009 είχε την ευθιξία να παραιτηθεί μετά το σκάνδαλο Βουλγαράκη και με τον διεθνή Τύπο να τους κατηγορεί ότι «απλώς» αύξησαν το δημόσιο χρέος.
Από την άλλη, βέβαια, ο καθαρός ουρανός τις αστραπές δεν τις φοβάται. Γιατί έχουν θυμώσει τόσο πολύ τα πολιτικά πρόσωπα με τις παρακολουθήσεις; Τι έχουν να κρύψουν; Δηλαδή, ο Τσίπρας, ας πούμε. Γιατί ανησυχεί τόσο πολύ για το «σκάνδαλο»; Μήπως τον άκουσαν να μιλάει με τον Τσακαλώτο και να του διορθώνει τα αγγλικά; Μήπως με τον Πολάκη και να του προτείνει να καπνίζει σε κλειστούς χώρους; Δεν ξέρω, απλώς λέω.
Κανονικά δεν θα έπρεπε να ανησυχεί κανένα πρόσωπο για τις παρακολουθήσεις. Άλλο αν παρακολουθούσαν πολίτες, αν φερ’ ειπείν παρακολουθούσαν τη μαμά μου και την άκουγαν να μιλάει με τη θεία Πανωραία. Αλλά στη δημοκρατία οι πολιτικοί είναι στην κρίση του ελληνικού λαού, οπότε δεν θα έπρεπε να έχουν μυστικά. Και ποιος είναι ο πιο κατάλληλος για να γνωρίζει τα μυστικά των πολιτικών, δηλαδή του ελληνικού λαού; Ο πρωθυπουργός, που είναι η καρδιά της Ελλάδας, όπως λένε και οι New York Times.
Επομένως, ας καταλήξουμε στο γνωστότατο του Βολφ Μπίρμαν: στα αισθήματα που έχει αδερφικά για της Ασφάλειας τα φτωχά λαγωνικά.
